Nachtelijke motorrabbit hole en waarom ik toch bij leer uitkom
Je kent het wel: je tikt “motorblog” in, en drie uur later zit je in een of andere obscure thread over een gast die met ducttape zijn uitlaat heeft gefixt in de Alpen. Je ogen branden, je koffie is koud, maar je bent wél weer drie verhalen rijker. Internet vol motorverhalen, maar wie filtert de ruis? Er zijn blogs die alles doen: nieuws, reviews, crash-analyses, helmtests, trackdays, vrouwen op de motor, café racers, scramblers, adventure-bakken, you name it. Handig, maar ook vermoeiend. Je krijgt soms dertig advertenties, vijf pop-ups en nog steeds geen eerlijk antwoord op de vraag: “Is deze jas gewoon plastic rommel, of kan ik daar echt mee glijden zonder m’n huid achter te laten op de ringweg?” Dat is waarom ik zo geobsedeerd ben geraakt door leer. Niet als fetisj, maar als filter. Echt leer liegt niet. Je ziet de littekens, de vouwen, de gebruikssporen. Je voelt of iemand rijdt, of alleen poseert. Van scherm naar schuur Ik lees die grote motorblogs omdat ze het speelveld laten zien...