HET LEER DAT JE TERUGZET OP JE PLEK
Ik had vandaag zo’n moment waarvan je denkt: ja hoor, dáár gaan we weer. Je loopt je werkplaats binnen, half slaperig, denkt dat je even rustig gaat beginnen… en BAM — daar ligt het. Een stuk leer dat meteen laat merken dat jij niet de baas bent. Het ging al mis toen ik het oppakte. Te stug. Te dik. Te eigenwijs. Het lag daar alsof het mij beoordeelde op al mijn slechte keuzes van de afgelopen vijf jaar. Alsof het zei: “Je dacht zeker dat dit een simpel projectje zou worden? Hou op met jezelf.” En eerlijk? Dat is precies waarom ik dit werk nooit zat word. Want goede materialen zijn net mensen met karakter: Ze houden je scherp. Ze laten je struikelen. Ze zetten je terug op je plek als je hoog van jezelf begint te denken. En dat is gezond. Ambacht zonder nederigheid is gewoon ego met gereedschap. Ik leg het stuk neer, adem uit, en voel die bekende Harderwijkse mentaliteit in m’n rug schieten: Niet zeuren. Niet treuzelen. Niet stoer doen. Gewoon werken. Gewoon doen wat nodig is. Het mes g...