De Dag Dat Een Vegan Tas Mij Aankeek Alsof Ik De Boeman Was
Ik stond weer eens bij de kassa van een kringloop in Harderwijk, dat rare tussenstation waar verhalen eindigen of opnieuw beginnen. Voor me een jongen met een plastic-“vegan”-schoudertas die eruitzag alsof hij elk moment zijn laatste adem wilde uitblazen. De rits stond scheef, het oppervlak bladderde als een zonverbrande tourist, en toen hij ’m neerzette hoorde je zo’n droge krak die alleen synthetisch spul kan maken.
Hij draaide zich om, keek naar mijn leren jas, mijn riem, mijn hele “JVL energy”, en zei: “Echt leer is slecht voor het milieu hè.”
Bro, je tas valt uit elkaar vóór je überhaupt bij de uitgang bent.
Ik moest lachen. Niet onaardig, meer zo’n “gast, je hebt geen idee”-lach. Want dit is het misverstand van 2025: marketing wint van materiaalkennis, hashtags winnen van ambacht, en plastic wint van gezond verstand. Je kunt tien keer “eco-friendly” op een etiket plakken, maar als je product sneller sterft dan een goudvis op vakantie… tja. Dan blijft er weinig duurzaamheid over.
Ik had die ochtend net een partij vintage riemen binnengekregen. Dik leer, vol littekens, elke riem een kleine roman. Sommige ruiken nog naar motorolie, anderen naar jaren 80 aftershave. En ze leven nog. Dáár zit duurzaamheid. Niet in een sticker, maar in levensduur. In stuff dat weigert om afval te worden.
In de werkplaats van Johnny’s Vintage & Leathers kom ik ze elke week tegen. Mensen die denken dat leren spullen “schuldig” zijn, maar ondertussen elk seizoen een nieuwe synthetische tas kopen. Eén klant vroeg laatst: “Maar is vegan leer dan beter?”
Ik zette twee stukken materiaal naast elkaar: één stuk full-grain dat al dertig jaar meegaat, één stuk PU dat na drie maanden begon te huilen in de naden. “Welke gaat langer mee?” vroeg ik.
Hij wees naar het echte leer.
“Dan weet je al het halve antwoord,” zei ik.
Vegetable-tanned leer, old-world craft, thick hide, handstitched edges… dat is geen ‘trend’, dat is Europese heritage. Materiaal dat patina bouwt zoals jij herinneringen bouwt. En ja, er zijn plant-based innovatieprojecten die écht interessant zijn. Mushroom, cactus, apple. Die voel ik. Daar kan iets eerlijks uit groeien. Maar veel van wat nu verkocht wordt?
Dat is gewoon fossil fuel cosplay met een hip filtertje.
En Harderwijk blijft Harderwijk: nuchter en rechttoe. Als ik iemand hoor roepen dat “vegan per definitie beter is,” hoor ik eigenlijk: “ik heb het materiaal nooit aangeraakt.”
Leer liegt niet. Plastic wel.
En terwijl die jongen met z’n afbrokkelende tas de winkel uit strompelde, dacht ik: misschien moet iemand dit gewoon blijven zeggen. Gewoon, zonder poespas. Duurzaamheid begint bij spullen die het niet meteen begeven als het leven er een beetje tegenaan duwt. En dáár is leer, echt leer, nog steeds koning.
Ga kijken bij:
https://www.vinted.nl/member/87149893-johnnyhardon
https://www.etsy.com/shop/JohnnysVintLeather