De Kleur Van Echt Leer
Je herkent het meteen, dat moment waarop een lap leer je aankijkt alsof het nog twijfelt of jij het wel waard bent. Dat gebeurt meestal ergens halverwege de middag, wanneer de koffie koud is en je vingers nog stug zijn van het snijden. Het licht in de werkplaats slaat dan een gekke hoek, precies genoeg om elk litteken, elke nervenlijn, elke fout van het beest én van de looier bloot te leggen.
En ja, ik weet dat mensen daar vaak overheen lezen. Ze denken: leer is leer. Bruin, zwart, beetje glans, klaar. Maar dat is onzin. Leer is karakter. Leer is een biografie zonder woorden. De een komt uit een stal waar de tijd langzaam liep, de ander uit een zuidelijke zon waar de huid sneller opdroogde dan de verhalen die men erbij verzon.
Ik stond vandaag weer met een lap in mijn handen die rook alsof hij zelf nog boos was om de manier waarop hij ooit over een prairie had gelopen. Droog, maar trots. Kwaliteit die niet schreeuwt maar fluistert. Niet die plastic rommel die tegenwoordig verkocht wordt als “vegan leer” maar gewoon: echt. Rauw. Oud-Europees vakwerk.
Het doet me denken aan hoe ik als maker bijna elke dag dezelfde discussie voer met mezelf: hoeveel imperfectie laat je zitten? Je kunt alles opschuren, glad maken, gladstrijken, doen alsof de wereld strak en zonder randen is. Maar dan gooi je juist de ziel weg. Net als bij mensen. De mooiste rugzakken, jassen, riemen… die hebben allemaal een soort littekentaal in zich. Een kleine kras die eruit ziet als een mislukt levensverhaal. Dat hoort zo.
Harderwijk heeft me dat wel geleerd. Stad met scheuren en charme. Niets gladgestreken, nooit keurig. Een plek waar de wind soms harder praat dan de mensen. En ergens daarin zit JVL — Johnny’s Vintage & Leathers — te draaien. Als een hoekige steen in een rivier die weigert rond te worden.
Ik hoor wel eens klanten zeggen: “Waarom ziet dit exemplaar er anders uit dan die vorige?”
En dan moet ik lachen.
Alsof je twee identieke levens kunt maken. Alsof craft een fabriek is. Alsof tijd zich houdt aan schema's.
Leer leeft. Het ademt. Het krast terug. En dat is juist de charme. De reden dat ik elke week opnieuw dat werkmes pak, ook al voel ik nog de snee van gisteren. Je blijft respect houden voor iets dat langer meegaat dan jij.
Er zit ook iets rebels in. In een wereld vol wegwerpgedrag en glossy neptroep blijf je bewust kiezen voor spul dat ruikt naar aarde, wind, zon en tijd. Leer dat niet probeert perfect te zijn, maar gewoon eerlijk is.
Misschien verklaart dat waarom ik elke dag opnieuw die lichte obsessie voel: hoe kan ik iets maken dat niet alleen meegaat, maar ook iemand vormt? Een riem die een leven meeschrijft. Een tas die slijt op plekken waar verhalen ontstaan. Een lap die weigert te doen wat algoritmes graag zien.
Als je dat eenmaal snapt, zie je ineens de hele Europese leertraditie in elke vouw. Florence, Krakau, de Veluwe — ja, geloof het of niet, ook hier zit geschiedenis in lokale handworkshops verborgen. Alles is een echo. En jij beslist of je luistert.
Ik luister altijd.
Al ruikt het soms naar teer, paarden, oud hout en zweet.
Da’s precies de geur van echt.
Wil je zelf een stuk met karakter? Check mijn riemen en outfits op Vinted: https://www.vinted.nl/member/87149893-johnnyhardon
Meer stukken vind je op Etsy: https://www.etsy.com/shop/JohnnysVintLeather