DE MARKTPLAATS WAAR NEDERLANDSE MAKERS NIET MEE MOGEN SPELEN
Soms heb je van die dagen dat je door een festival loopt en denkt: dit voelt nepper dan een plastic ridderhelm uit een verkleedkist van de Action. Castlefest, Elfia, noem het maar. Mooie sfeer hoor, trommels en strijdkreten, maar zodra je naar het leer kijkt zie je het meteen. Het glanst verkeerd. Het ruikt verkeerd. Het scheurt verkeerd.
Want het is geen leer. Het is massaproduct in fantasypak.
En ergens doet dat pijn, want Nederland zit vol makers met echte handen. Handen die ruiken naar olie, zweet en nerf. Handen die nog weten hoe je een riem op maat snijdt zonder dat er een laserprinter aan te pas komt. Maar die makers komen die grote festivals amper meer binnen.
Je hoeft me niet op m’n blauwe Harderwijk-ogen te geloven, ik heb het persoonlijk geprobeerd. Johnny’s Vintage and Leathers. Foto’s ingestuurd, uitleg gegeven, ambacht laten zien.
Terugkoppeling?
“Hahaha, weer iemand met leer, dat hadden we niet nodig.”
Dat soort zinnen blijven plakken. Je voelt hem in je nek, tussen je schouderbladen, precies op dat punt waar je normaal je meetlint laat rusten tijdens het snijden van een nieuwe riem.
Ik wilde investeren. Groot. Lening overwegen. Volledige stand bouwen die ruikt naar nerf, olie, geschiedenis. Demonstraties geven, mensen laten zien hoe echt leer reageert als je het buigt, wrijft, leeft. Maar blijkbaar is dat te veel van het goede voor een event dat liever vijftien buitenlandse kraampjes binnenlaat met rebranded China-gear die ik zó van Alibaba kan aanwijzen.
En geloof me, ik ken die catalogussen beter dan sommige organisatoren hun eigen bezoekersaantallen. Als je elke dag in leer leeft, zie je meteen wanneer iets geen hart heeft. Geen imperfectie. Geen karakter.
Daar gaat het mis.
Want fantasy hoort te gaan over verhalen. Over mensen die een wereld bouwen met hun handen. Maar de echte makers? Die worden buiten de poort gehouden alsof ze een orc-infectie hebben.
Het beste bewijs? Andere ondernemers vertelden me dat ze op sommige markten letterlijk in de kou stonden. Geen verwarming, geen goede communicatie, geen fatsoenlijke voorzieningen. Soms voelt het alsof de organisatie meer tijd steekt in het optuigen van hun BV-kerstboom dan in het ondersteunen van de mensen die de markt dragen.
Dan sta ik weer in m’n werkplaats in Harderwijk, schaaf in de ene hand, leren strook in de andere, en denk ik aan die klant die ooit zei: “Jouw riemen lijken te ademen.”
Dat is ambacht. Dat kun je niet importeren uit een fabriek waar tienduizend stuks per dag doorheen gaan.
En misschien sta ik dan niet op Castlefest.
Misschien heb ik geen plek tussen de foamzwaarden.
Maar ik heb wel mijn eigen scene gebouwd.
Ruw. Echt. Levend.
Wie klaar is met plastic fantasy en wil weten hoe écht Europees leer voelt, weet me te vinden.
Hier.
Altijd open. Altijd eerlijk. Altijd handgemaakt.
https://www.vinted.nl/member/87149893-johnnyhardon
https://www.etsy.com/shop/JohnnysVintLeather