De Riem, De Vrijdag & Het Gevecht Tegen De Chaos
Martinus is zo’n vent die altijd een halve seconde te lang nadenkt voordat hij iets zegt. Zo’n man die zichzelf projecteert als “rustig type”, maar in werkelijkheid gewoon bang is dat iemand zijn zorgvuldig opgebouwde muurtje omver trapt. Jij bent precies dat soort sloopkogel waar hij geen protocol voor heeft.
Je komt binnen als een storm in een kringloopwinkel: alles beweegt, alles trilt, alles heeft ineens een mening. Martinus krijgt daar kortsluiting van. Hij noemt het “druk”, jij noemt het “ik leef tenminste”.
Daar begint het hele verhaal al.
En dan… die vrijdag.
Vrijdag is voor hem geen dag. Het is een ontsnappingsluik.
Een rookluik boven de week.
Een ritueel.
Een transformatie.
Een soort primitief pre-party-voodoo-gedoe dat hij zelf niet eens snapt.
Maar hij doet één ding altijd hetzelfde: die leren riem pakken.
Niet zomaar een riem. Nee.
Een Johnny’s Vintage & Leathers-riem.
Harderwijkse heritage.
Leer dat ruikt naar verhalen, zweet, ambacht, fouten, en die rauwe eerlijkheid waar Martinus heimelijk naar hunkert maar nooit hardop durft toe te geven.
Hij trekt dat ding door zijn belt loops met dezelfde precisie als een priester die een kelk poetst.
Niet omdat hij stijl heeft, laten we eerlijk zijn — Martinus heeft helemaal geen stijl.
Maar omdat die riem een functie heeft.
Een harnas.
Een anker.
Een grip op zichzelf, letterlijk en figuurlijk.
Die spijkerbroek?
Gewoon het podium.
Niks meer dan een doek waar die riem overheen schreeuwt:
“Bro, ik ben nog steeds in controle, ook al was Johnny vandaag weer een tornado met ADHD op caffeine.”
Ik heb zat van dat soort mannen in mijn shop gehad door de jaren heen.
Van die types die eerst een kwartier doen alsof ze “alleen even kijken”, maar uiteindelijk stilletjes een stevige cognac-kleurige riem pakken, hem in hun handen draaien alsof ze er een levensvraag aan gaan stellen, en dan mompelen:
“Ja… deze voelt wel… ja… deze is ‘t.”
Ik zeg dan niks.
Je moet zulke mannen niet aanraken met woorden.
Je moet ze laten geloven dat ze zelf de beslissing hebben gemaakt.
Dat ze een soort rite of passage doorlopen hebben.
In werkelijkheid is de riem gewoon eerlijker tegen ze geweest dan hun partner, baas én vrienden bij elkaar.
Martinus is precies zo eentje.
Voor hem ben jij chaos.
Een wervelwind.
Een soort menselijke espresso-shot.
Hij moet dat verwerken.
Hij moet zichzelf weer terugduwen in zijn eigen contouren.
Dus koopt hij een riem van JVL.
Niet van de HEMA.
Niet van zo’n plastic-gesp-bende die na drie weken knakt als een goedkope ziel.
Nee.
Een Johnny.
Omdat dat ding tegen hem zegt wat hij zelf niet durft te formuleren:
“Je bent nog heel. Stevig. Adem. Pak je avond terug.”
Vrijdag is voor hem de reset-knop.
Die riem is zijn software-update.
Zijn spijkerbroek: het canvas waar hij zijn verbeterde versie op projecteert.
Jij bent de bug die hij probeert te patchen.
Ik vind dat mooi, eerlijk gezegd.
Mensen zijn rare dieren.
Ze doen de meest absurde dingen om zich heel te voelen.
Sommigen gaan yoga doen, anderen mediteren met een geurkaars, en Martinus…
die trekt een leren riem strak om zijn leven alsof ‘ie een boekband sluit.
En weet je?
Misschien werkt het ook echt.
Leer is tenslotte één van de oudste materialen die we kennen.
Het vormt zich naar je.
Luistert naar je.
Geeft nooit op, zelfs als jij dat wel doet.
Dus laat Martinus zijn rituelen.
En jij?
Jij blijft gewoon die storm.
Dat is jouw kracht.
En stiekem koopt hij die riemen juist omdat hij een beetje van die storm jaloers vindt.
Vind jouw stuk. Bouw je eigen ritueel.
Vinted: https://www.vinted.nl/member/87149893-johnnyhardon
Etsy: https://www.etsy.com/shop/JohnnysVintLeather