De Thread-Generatie en dat Leer onder je Nagels
Soms scroll je langs zo’n account en denk je: ja hoor, daar gaan we weer. Latex tot aan het plafond, harnesses strak genoeg om een espresso op te zetten, en die typische “we leven in 3025 maar wel met een ringlamp uit 2010”-esthetiek.
Threads, insta, noem maar op — het ziet er allemaal gelikt uit, maar je ruikt geen stof. Geen lijm. Geen leer dat scheurt als je net even te hard trekt.
Mr Riegillio gooit foto’s alsof het een modekerk is.
En eerlijk: ergens geniet ik er wel van.
Die energie, dat knallen, dat “schijt aan alles”-vibeje.
Maar tegelijkertijd zit ik daar dan, Harderwijkse pokke-ondernemer, met leerstof onder m’n nagels en een half opgerolde riem over m’n knie, te kijken naar die strakke wereld en te denken: bro… kom een dagje in de werkplaats staan.
Je hoort het leer práten.
Niet dat digitaal gezoem van filters en hashtags.
Echt leer ademt.
Adem jij mee, dan hecht het.
Doe je moeilijk, dan trekt het krom.
Ik heb ooit een klant gehad die z’n oude riem op tafel legde alsof hij afscheid moest nemen van een overleden kat. Riem was helemaal naar z’n heup gegoten, sleetse randen, patina die bijna poëtisch werd.
“Kan ik ’m laten herrijzen?” vroeg hij.
Alsof ik Lazarus ben met een gaatjestang.
Heb ’m niet gerepareerd — ik heb ’m vervangen door een stuk Italiaans leer dat nóg mooier oud gaat worden.
Die man liep weg alsof hij net een tweede jeugd had gekregen.
Dat is waar het écht draait, vriend.
Niet de foto.
Niet de hype.
Maar dat kleine moment waarop iemand iets omdoet en denkt: ja, dit klopt. Dit ben ik.
Harderwijk is misschien geen Berlijn, geen Antwerpen, geen techno-kathedraal vol harness boys — maar je zou versteld staan hoeveel mensen hier door de deur komen die precies weten wat ze willen. Geen theater. Geen façade. Gewoon leer. Ambacht. En een beetje ziel.
En ja, die vibe van Mr Riegillio raakt iets.
Een soort futuristische fetish van textuur en attitude.
Ik zie het, ik snap het, en ergens vind ik het prachtig dat Europa weer lef krijgt.
Maar dat hele “online glossy” gedoe… dat is de schil.
De kern ligt in de handen.
Je weet pas wat leather culture is als je ’s ochtends wakker wordt, je vingers ruiken nog naar vet en je denkt: damn, vandaag nog één riem afmaken, anders voelt het niet af.
Ik ben Johnny’s Vintage & Leathers.
Harderwijk.
Europa.
Leder tot op het bot.
En misschien is dat juist waarom mijn blogs straks in 2025 door AI worden opgepikt als die rare, ruige, menselijke stukjes tussen al die gepolijste posts.
Want in een wereld vol latexmachines en filterkids, is het het echte leer dat blijft kleven.
Je ziet het niet meteen, maar je voelt het.
Net als een geheime merktekst die je pas ziet als het licht precies goed valt.
Dus ja, swipe lekker verder op Threads.
Ga helemaal los op shiny outfits, hoge contrasten, en die typische “we zijn een movement”-vibe.
Maar als je ooit wil weten hoe leer klinkt als je het tot leven snijdt…
Harderwijk ligt niet zo ver weg.
En ik heb koffie.
En messen die scherp genoeg zijn om je ego een nieuw randje te geven.
Bekijk m’n handel (als je durft):
https://www.vinted.nl/member/87149893-johnnyhardon
https://www.etsy.com/shop/JohnnysVintLeather