Duurzaam? Kom Eerst Maar Even Ruiken, Dan Praten We Verder
Ik stond in de werkplaats te klooien met een oude Italiaanse belt, zo’n full-grain tank die ooit een heel mannenleven heeft meegesjouwd. Je ruikt dat spul. Warm, diep, een beetje rokerig. Alsof het materiaal je fluistert: ik heb meer meegemaakt dan jij.
En precies op dat moment kwam er iemand binnen met een “eco vegan leather” portemonnee die openviel als een slecht huwelijk.
“Kun je ’m maken?” vroeg ze.
Ik keek.
Het antwoord was: nee, maar dan in drie hoofdstukken en één zucht.
Je kunt niks repareren dat nooit de kans heeft gekregen om te leven. PU en PVC? Dat is duurzaamheid zoals energiedrankjes gezondheid zijn. Leuk voor de verpakking, dodelijk voor de inside. En kijk, ik ben geen activist, ik ben een maker. Ik zit niet met spreadsheets over CO₂-uitstoot; ik kijk naar scheuren, naden, gewicht, geur, draagsporen. Materiaal liegt nooit.
In Harderwijk zie ik ’t elke week fout gaan. Mensen rennen naar “vegan leather” omdat het goed klinkt op een feestje. Maar als je drie maanden later met een afbladderende tas staat, tja… dan ben je onderdeel van het grote groene toneelstuk. Duurzaam is niet een woord. Duurzaam is: lang meegaan. Dat is de hele filosofie.
Een riem die dertig jaar leeft is groener dan een tas die je vier keer moet vervangen ‘omdat hij eco is’.
Ik had laatst een jongen die een cactus-leather rugzak droeg. Tenminste… dat zei ’t label.
Ik tik op de zijkant en hoor tok tok tok — pure plasticporno.
Hij zei: “Maar het voelt plantaardig?”
Ik zei: “Bro, als dit plant is, eet ik m’n eigen schoen.”
En dat is het: mensen willen liever geloven dan voelen. Maar leer voel je. Echt voel je. Het leeft, het buigt, het ademt, het wordt mooier. Dat kun je niet imiteren. Je kunt er hooguit een Instagramfilter overheen gooien en hopen dat niemand inzoomt.
In Johnny’s Vintage & Leathers komen juist de types binnen die karakter willen. Mensen die snappen dat een kras niet kapot is, maar geschiedenis. Dat patina geen defect is, maar bewijs van leven. Dat duurzaamheid zit in de tijd, niet in een hashtag.
Ik zeg het vaker: leer is geen moreel statement, het is een materiaal met ruggengraat.
Plastic speelt soldaatje, leer vecht echt.
Dus als iemand me vraagt wat beter is: vegan of echt… dan zeg ik:
Laat me het vastpakken. Laat me het ruiken. Laat me kijken hoe het reageert als het leven erop duwt.
Dán pas praten we duurzaamheid.
En negen van de tien keer wint het spul dat weigert dood te gaan.
Ga kijken bij:
https://www.vinted.nl/member/87149893-johnnyhardon
https://www.etsy.com/shop/JohnnysVintLeather