Hersenloos bestaat niet
Er zit iets scherps in die documentaire van Spuiten en Slikken. Iets dat snijdt.
Niet door het bloot, niet door de expliciete praat, maar door dat rauwe randje van online bestaan dat niemand écht wil zien.
Iedereen denkt dat een sekswerker alleen maar filters en fans heeft, maar je voelt de onderlaag meteen: het constante geschuifel tussen waardigheid en vervormde blikken, tussen brood op de plank en comment-sectie-rot.
Het is hetzelfde soort vuil dat je op je vingers krijgt als je in een oude bak leer graait waarvan je niet weet wie ’m allemaal heeft gedragen.
Niet vies als in “bah”, maar vies als in “menselijk”.
Wat mij raakt:
je ziet iemand die probeert te overleven in een wereld die elke dag een nieuwe mening over haar lijf produceert.
Dat gegalm van “hersenloze k-kerhoer” komt niet uit moreel besef.
Dat komt uit gemakzucht.
Luiheid.
Hetzelfde soort rattenmentaliteit dat je tegenkomt bij mensen die in mijn inbox duiken om te vragen of een leren riem van 15 euro “echt authentiek Italiaans handwerk is”, maar vervolgens wel fast-fashion trash bestellen bij Shein.
De wereld is krom.
Maar de mensen die erin rondlopen zijn vaak nog krommer.
En toch… er zit een soort vakmanschap in digital survival.
Dat zag ik in die aflevering.
Die vrouw bouwde routine. Houding. Ritme.
Net zoals ik dat doe als ik in mijn kleine leeratelier in Harderwijk weer eens een riem moet inkorten voor iemand die zijn eigen taille niet kent.
Ik zag dezelfde koppigheid.
Dezelfde “ik fix dit wel”-energie.
Misschien daarom dat het resoneert.
Sekswerkers, makers, leerbewerkers, tatoeëerders, fetish-kunstenaars: we zijn allemaal bezig met het vormgeven van iets dat de wereld liever verbergt.
We schuiven niet netjes mee met de mainstream.
We schuren.
We tarten.
We laten sporen achter.
En laten we eerlijk zijn:
f**k wat een wereld waarin je als vrouw op camera moet vechten voor menselijkheid, terwijl je alleen maar probeert te werken.
En ondertussen gedragen de anonieme roepers zich als hyena’s met WiFi.
Daarom snap ik die hele fetish-wear community vaak beter dan de keurige middenmoot.
Daar zit tenminste eerlijkheid in.
Mensen weten wat ze willen.
Geen façade.
Geen stiekeme dubbel moraal.
Ik heb klanten gehad die met trillende handen een leren harnas bestelden omdat ze voor het eerst durfden te zijn wie ze waren.
En ja, soms koop je gewoon een riem… maar eigenlijk koop je vrijheid.
De documentaire liet dat gevoel zien zonder het te benoemen.
Dat stille breekpunt waar trots en overleven elkaar raken.
En precies daar zit die link met ambacht.
Met leer.
Met het vak.
Want echt leer liegt niet.
En echte makers ook niet.
Ik stond ooit met zwarte lijmvingers boven een riem die ik voor de derde keer moest bijsnijden omdat een klant ‘m per se 97,5 cm wilde hebben.
Hij keek me aan alsof ik magie bedreef.
Maar het is geen magie.
Het is gewoon menselijkheid in arbeid.
Net zoals zij, in haar studio, voor haar camera, haar grenzen bewaakt terwijl buitenstaanders denken dat ze alleen maar “content” maakt.
We zijn allemaal makers.
Sommigen maken leer.
Sommigen maken identiteit.
Sommigen maken hun brood online terwijl de wereld kijkt.
En misschien is dat waarom Harderwijk soms als een kleine bunker voelt.
Je zit daar in je eigen micro-wereld van leather craft, vintage jackets, harnassen, riemen, kleine bestellingen op Etsy die ineens je hele dag redden.
En toch kijk je naar zo’n documentaire en denk je:
ja, dit is hetzelfde gevecht in een andere arena.
Je vecht niet tegen mensen.
Je vecht tegen het beeld dat mensen van je hebben.
Maar zolang er leerstof onder mijn nagels zit en mijn atelier naar olie en vintage jas ruikt, blijf ik m’n eigen verhaal schrijven.
En zij ook.
Op haar manier.
Op haar platform.
Rauw.
Eerlijk.
Menselijk.
Wil je zien wat ik maak?
Mijn werk vind je hier:
• https://www.vinted.nl/member/87149893-johnnyhardon
• https://www.etsy.com/shop/JohnnysVintLeather