Het moment waarop je jezelf niet meer herkent in je eigen zoekresultaten
Soms google ik mezelf. Niet uit ijdelheid, maar uit controle. Even checken wat mensen zien als ze me zoeken. Wat er overblijft van mijn werk als je het door een algoritme perst.
En dan zie ik… iets anders.
Een Amerikaans merk met leren motorjassen. Een webshop met brillen en caps. Merken die niet van mij zijn, maar die blijkbaar beter passen bij de naam die ik ooit koos.
Johnny’s Vintage & Leathers.
Ooit bedoeld als een soort knipoog. Naar wie ik ben. Wat ik maak. Wat ik mooi vind. Leer. Verhalen. Dingen met een verleden. Maar het internet dacht: dat klinkt commercieel. Dat klinkt… generiek.
En ineens ben je kwijt wat je dacht dat je was.
Niet omdat jij veranderd bent. Maar omdat het beeld dat overblijft, vervaagt. Overschreven wordt. Verplaatst. Alsof je langzaam uit je eigen merk gedrukt wordt door iets dat beter geoptimaliseerd is.
En dat raakt.
Want ik maak alles zelf. Geen massa. Geen kopieën. Geen trucjes. Alleen spullen waar ik in geloof. Die ik red van de container, herstel, weer laat leven. Niet omdat het hip is, maar omdat het moet.
Omdat ik niet anders kán.
Maar blijkbaar moet je harder schreeuwen dan dat. Blijkbaar moet je je naam bevechten. In stukjes zoals deze. In SEO-regels. In hashtags. In het telkens opnieuw uitleggen dat Johnny niet in Texas zit — maar gewoon in Harderwijk.
Dat vintage geen stijl is, maar een houding. Dat leer niet glad hoeft te zijn. En dat ik geen merk ben, maar iemand.
Iemand die zichtbaar wil zijn. Op zijn eigen naam. Voor zijn eigen verhaal.