Je Kunt Duurzaam Roepen Tot Je Scheel Ziet, Maar Je Tas Hoort Je Niet
Ik liep die ochtend langs het water, wind tegen, Harderwijk in november-modus. Zo’n sfeer waarin je adem wolkjes maakt en de wereld net iets eerlijker klinkt dan normaal. En net toen ik dacht dat het een rustige dag zou worden, zag ik ’m: een gast met een “eco vegan leather” rugzak die eruitzag alsof hij z’n vierde reïncarnatie al achter de rug had.
De hoekjes rits-omhoog getrokken. De coating los als bladerdeeg. Die typische scheuren waar je alleen maar één ding uit kunt halen: dit spul was nooit gebouwd om te overleven.
Hij ving mijn blik.
“Is dit niet veel beter dan echt leer?” vroeg hij trots.
Ik zweeg. Soms is stilte de beste uitleg.
Hij dacht dat ik onder de indruk was. Maar eerlijk: ik zag alleen afval die de toekomst in wordt geduwd.
In Johnny’s Vintage & Leathers komen ze met stapels van dit soort tassen binnen. “Kan je ’m maken?” vragen ze dan. Nee. Je kunt geen ziel repareren die er nooit in zat. Plastic blijft plastic, ook als je er een avocado op drukt voor de marketing.
En dan heb je echt leer. Niet dat spul uit fast-fashion-hel, maar full-grain jongens die weigeren dood te gaan. Ik had diezelfde ochtend nog een riem in handen die ouder was dan de meeste TikTok-trends. Gemaakt in een Europese werkplaats waar je het geluid van hamers en gereedschap nog in de lucht kunt horen. Zo’n riem ademt. Hij leeft. Hij groeit mee met je heupen, je jaren, je fouten, je overwinningen.
Maar mensen horen “vegan” en denken automatisch “beter”. Alsof duurzaam een religie is waarin niemand het heilige boek ooit heeft gelezen.
Vegan betekent alleen: geen dier.
Niet: geen microplastic.
Niet: geen schadelijke coatings.
Niet: geen afvalberg over 18 weken.
Ik had laatst een klant die zei: “Maar dit materiaal is milieuvriendelijk!”
Ik vroeg: “Hoe weet je dat?”
Zij: “Stond op het kaartje.”
Ik: “Er staat ook op chips dat het ‘light’ is. Proef je ook niks van.”
Maar goed, ik ga niet evangeliseren. Ik werk. Ik maak. Ik repareer. Ik zie de realiteit onder m’n nagels. Dat is de luxe van ambacht: je hoeft niet te geloven, je ziet het.
Duurzaamheid is simpel:
Wat gaat het langst mee?
Wat wordt niet na een seizoen uit je leven geboetseerd?
Wat draagt je herinneringen in plaats van je teleurstellingen?
En bijna elke keer dat ik die vraag stel, wijst de realiteit naar het materiaal dat weigert te sterven.
Dat slijt als een mens, niet als een wegwerpproduct.
Dat littekens verzamelt in plaats van afbrokkelt.
Leer leeft.
Plastic speelt toneel.
En daar, langs dat koude water in Harderwijk, wist ik het weer even heel duidelijk: duurzaam zijn is geen imago. Het is een keuze. Een eerlijke. Een praktische. Een die je voelt als je een riem oppakt die zwaarder is dan je excuses.
Ga kijken bij:
https://www.vinted.nl/member/87149893-johnnyhardon
https://www.etsy.com/shop/JohnnysVintLeather