Naakt, Leer en die Gekke Paradox Waar Niemand over Durft te Lullen

Ik liep ooit een naturistencamping op met een leren riem in m’n hand. Niet om aan te trekken gewoon, omdat ik ’m net had opgehaald bij een oude leerboer in Nunspeet en de olie nog warm rook. Je zag mensen kijken alsof ik een verboden fetisj het bos in smokkelde. Alsof leer en naakt elkaar zouden bijten. Ik dacht alleen: jongens… relax. Het is maar een stuk huid dat langer meegaat dan wij allemaal samen.

Je ziet rare dingen zodra je leert opletten. Een man helemaal in z’n blote kont met sandalen van buffelleer. Ja hoor, dat mocht. “Functioneel.” Een vrouw met een linnen tas vol havermelk. Ook prima. Maar een simpele leren armband? Oei. Dat voelt voor sommigen ineens als stijl. Mode. Intentie. De heilige naturisten-bijbel krijgt dan kortsluiting.

Maar het mooie: die grens bestaat alleen in hun hoofd. Leer is net als wij. Een huid, gedroogd, getraind, gehard, door mensenhanden mooier gemaakt. En als het ergens thuishoort, is het dan niet juist op de huid?

Ik denk vaak terug aan klanten die mij half fluisterend vertellen dat ze “eigenlijk niet van accessoires houden”. Tot ze een riem uit mijn Johnny’s Vintage & Leathers-bak pakken, hem voelen, ruiken, die warmte erin herkennen. Dan zie je hun ogen knipperen. Mens tegen mens. Huid tegen huid. Niet theatraal, gewoon instinct.

En dan denk ik: hoe zou dat op zo’n nudistenstrand voelen? Niet schaamte, niet mode, maar puur tactiel. Dat contrast tussen blote huid en de korrelige textuur van plantaardig gelooid leer. Een lichaam dat ineens scherper aftekent door één enkel object dat niets verbergt, maar alles benadrukt. Een accent, geen outfit.

Nudisten zeggen vaak dat het om vrijheid gaat. Oké. Maar echte vrijheid voelt toch meer als: jouw lichaam, jouw keuzes, jouw spullen, jouw manier van bewegen. Ik heb gasten gehad die een riem kochten "voor bij niks". Klinkt raar, maar ik snapte ze helemaal. Ze wilden dat ene beetje vorm, die ene lijn over de heup. Niet sexy — esthetisch. Sculpturaal. Zoals kunstenaars vroeger een bronzen band om een beeld legden om de spanning te vergroten.

Je hebt van die naturistenclubs waar iedereen doodserieus loopt te doen. Tot iemand met een leren halskoord een vraag stelt en de hele groep ineens in discussiemodus schiet. “Is dat nog wel naturisme?”

Man… als je wereld wankelt door een koordje, heb je grotere problemen dan een stukje runderhuid.

Wat ik mooi vind aan dit onderwerp: het legt ons allemaal bloot (ja, letterlijk en figuurlijk). De mens is dol op grenzen tekenen. Dit wel, dit niet, dit mag alleen als je het “functioneel” noemt. Maar leer is juist het materiaal dat altijd tussen werelden beweegt: ambacht en straat, luxe en ruigheid, lichaam en object.

Ik sta in Harderwijk soms midden in mijn werkplaats — deur open, wind door de hal, riemen aan haken — en denk: misschien moeten nudisten en leerliefhebbers gewoon een cross-over festival organiseren. Eén plek waar iedereen z’n eigen paradox draagt. Of juist niet draagt. De European leather heritage en het naturisme zijn minder ver van elkaar dan je denkt. Allebei draait om eerlijkheid. Eenvoud. Onbedekt zijn, op je eigen manier.

Misschien is dat uiteindelijk de punchline: naakt is geen outfit, het is een houding. En leer is geen kleding, het is een verhaal dat je bij je draagt. Soms letterlijk om je middel, soms gewoon in je hand terwijl je het bos inloopt en iedereen staat te kijken alsof je een relikwie meebrengt van een Harderwijkse leerpriester.

Ach. Laat ze maar staren.

Ga kijken bij:

• https://www.vinted.nl/member/87149893-johnnyhardon

• https://www.etsy.com/shop/JohnnysVintLeather