Waarom ik motorblogs lees alsof het veldwerk is

Ik lees motorblogs niet als entertainment. Ik lees ze als een soort veldonderzoek.
Alsof ik met een notitieblokje langs alle tankstations van Europa ga en gewoon luister wat mensen roepen.

Wat motorrijders écht belangrijk vinden

Als je goed oplet, zie je steeds dezelfde thema’s terugkomen in al die artikelen en reviews:

Veiligheid (helmen, protectors, zichtbaarheid)

Comfort (lange ritten, regen, hitte, kou)

Identiteit (ben je tourrijder, racer, choppergast, café racer-type?)

Community (toertochten, events, vrouwen op de motor, inclusiviteit)


En precies daar kruipt leer steeds weer in beeld.
Niet als hip accessoire, maar als iets dat je letterlijk tussen jou en het asfalt zet.

De ruimte tussen theorie en praktijk

Online zie je vaak twee extremen:
Of het is klinisch en technisch, met cijfers en normen.
Of het is alleen emotie: “bro, deze jas is zó vet”.

Ik zit daar tussenin.
Ik wil weten: hoe gedraagt dat leer na vijf jaar regen, zweet, benzine, schaafwonden en vakantie tochten?
Niet de foto na dag één. De foto na dag duizend.

Dus ja, ik lees testverslagen, reviews van gear, discussies over welke protectors je wáár moet dragen.
Maar zodra ik zie dat iets in het echt niet gaat overleven, haak ik af. Dan gaat het niet mee in mijn wereld.

Harderwijk vs. de rest van de wereld

Ik zit hier in Harderwijk, geen metropool, geen motorhoofdstad.
Toch zie ik hier precies dezelfde patronen als in Londen, Berlijn of LA:
mensen willen zich veilig voelen, stoer voelen en zichzelf blijven – allemaal tegelijk.

Dat is de sweet spot waar ik met Johnny’s Vintage and Leathers op mik:
vintage motorbroeken en jassen die niet alleen “mooi op de foto” zijn, maar ook kloppen als je een nacht door de regen hebt geknald.

Wil je zien wat ik daarmee bedoel?
👉 https://www.etsy.com/shop/JohnnysVintLeather

Populaire posts van deze blog

Van motorjack tot manifest: hoe leer meer zegt dan je denkt

Leer is geen mode. Het is een taal. En in sommige kringen is het een schreeuw, een vuist, een manier van zijn. Welkom in de wereld van de leather subculture – een scene die begon op de motor, groeide in de queer community, en vandaag de dag een eigen plek heeft in de underground én mainstream. Waar het begon Na WOII kwamen Amerikaanse soldaten terug met trauma, kracht en een drang naar vrijheid. Ze stapten op motoren en droegen leer – als bescherming, maar ook als afbakening. Niet van de kou, maar van de maatschappij. Die look werd een statement. Tegen ‘gewoon’. Tegen de burgerlijke norm. In de jaren '50 en '60 werd leer meer dan praktisch – het werd erotisch, rebels, mystiek. Denk Marlon Brando. Denk Tom of Finland. Denk ruige clubs, donkere stegen, een nieuwe vorm van broederschap. Wat is de leather scene nu? Het is een subcultuur, vaak verbonden met de LGBTQ+ community, BDSM, motorclubs, maar niet beperkt daartoe. Leer wordt hier gedragen als harnas. Niet alleen fysiek, maar...
Meer lezen

Hoe Magic Me Leerde Ondernemen in een Niche (en WotC Mijn Anti-Hero Werd)

Magic the Gathering was ooit mijn weekend-escape. Commander op vrijdag en zaterdag, gezelligheid, kaarten schuiven, colaatje erbij. Tot ik doorhad dat ik niet meer naar het spel keek… maar naar het verdienmodel erachter. En toen werd het interessant. En een beetje ziek. Maar vooral fascinerend. Hoe WotC mij per ongeluk businesscoach werd Sinds ik zelf een niche-lederwarenshop bouw, kijk ik anders naar bedrijven. Marketing, community, psychologie — het is één groot spel. En WotC? Die spelen het op level 100. Spoilers vroeg droppen → hype bouwen → spelers laten fantaseren → release → dopamine → kopen, kopen, kopen. Gewoon AIDA en FOMO op steroïden. Maar als je het eenmaal doorhebt… verandert alles. Het spel voelt minder magisch. En ik wil anderen niet uit die magie trekken. Laat ze lekker genieten. Daarom stopte ik met spelen in de winkel. Niet uit frustratie — uit respect. Ook voor de plaatselijke spellenwinkel. Als ik anderen uitleg hoe het model werkt, dalen hun dopamine… en jullie om...
Meer lezen

Leer is geen materiaal. Het is een houding

55 nummers die ruiken naar rook, zweet, rebellie en een riem die nét iets te strak zit Sommige materialen praat je niet kapot. Leer is er zo één. Het schreeuwt niet, het gromt. Het liegt niet, het leeft. Én het past altijd beter na een nacht te veel, muziek te hard en keuzes te scherp. Ik zat gisteren met een kop koffie die meer naar motorolie smaakte dan naar arabica, scrol door mijn eigen blog, kijk naar die riemen op tafel… en toen klikte iets. Leer is géén product. Leer is een playlist. Dus ja, ik heb ‘m gemaakt. De ultieme lijst. 55 nummers die klinken zoals een goede riem voelt: strak, eerlijk, rauw, soms fout maar altijd lekker. Alles erin. Fetish. Rockabilly. Punk. Metal. BDSM. Amsterdam-leather-scene. JVL-eigenwijsheid. Je weet wel. Die energie waarvan je oma zegt “kan dat niet normaal” en jij denkt: “Nee.” 1. De leer-klassiekers Niet voor mensen met een zwak hart. Dit is het muzikale equivalent van een motorhelm zonder vizier. The Stooges – I Wanna Be Your Dog The Velvet Unde...
Meer lezen