ATONIO SAUNZES EN DE VERGETEN MAAT
Atonio Saunzes. Zo noem ik ze altijd, die types die bestellen, verdwijnen en dan drie dagen later wakker schrikken alsof ze uit een coma komen. Mooie kerel verder hoor, beleefd, Engels alsof hij in een BBC-studio leeft. Maar je ziet het meteen aan de manier waarop hij typt: hij denkt dat riemen zichzelf inpakken.
Ik zit hier in Harderwijk. Donkere keuken, licht van m’n telefoon kaatst op een stapel leren stroken die ik vanmiddag nog stond bij te snijden. Riemen ruiken naar Italië, naar koe, naar vakmanschap. Handwerk dat je voelt tot in je vingertoppen. En dan komt Atonio Saunzes binnenrollen met een “Hi Johnny, thank you and 95 is perfect.”
Twee dagen nadat ik hem drie keer netjes had gevraagd welke maat hij in godsnaam draagt.
Ik zie dat soort klanten meteen voor me. Mensen die door het leven struikelen met één gedachte tegelijk. Ze laten hun eigen schoenveters nog in de war raken. Geen kwaad, maar het vreet tijd. En ik ben trader, maker, vakidioot. Mijn tijd gaat zitten in leer, messen, het geluid van een gesp die klikt als je hem afsnijdt. Niet in eindeloze follow-ups.
Dus ja, ik stuur hem dat bericht. Rustig, vriendelijk, met dat kleine randje Harderwijk-eerlijkheid: maat vergeten, komt voor, normaal niet, maar hé… ik fix het wel. Altijd. Voor iedereen. Omdat ik die spullen met m’n eigen handen maak. En omdat ik wil dat iemand straks een pakketje openmaakt en denkt: “Hij heeft het serieus genomen.”
Atonio Saunzes is geen uitzondering. Elke week heb je er zo één. Gasten die riemen dragen alsof het een bijzaak is, maar ondertussen wel een stukje ambacht om hun middel verwachten. En weet je? Dat is precies de charme van dit vak. Mensen die het half snappen. Mensen die leren kennen via een riem. Mensen die je nooit ziet, maar toch even in je keuken aanwezig zijn.
Want dat is het leven achter Johnny’s Vintage & Leathers.
Geen ‘brand’. Geen gelikt Amsterdam-coaching-gezeik. Gewoon ik. Een mes. Een rol Leder Vera Pelle die naar warme zomeravonden ruikt. Krullen leer op de grond. Een kop koffie die te sterk is. En ergens tussendoor een berichtje uit Engeland: “95 is perfect.”
Het is bijna poëzie.
Rauwe, domme, lieve poëzie.
Maar goed. Je moet een handelaar blijven. Dus ik stuur hem zijn belt. Perfect op maat. Zonder gezeik, zonder verwijten. Ik heb geleerd dat elke riem uiteindelijk terechtkomt waar hij hoort. Aan een broek die te los zit, aan een man die te laat antwoordt, aan een leven dat net iets steviger vast moet.
En terwijl de pakketsticker door m’n printer rolt, denk ik:
“Ja Atonio, jongen. Jij hebt geen idee hoeveel meters leer er onder mijn nagels zitten voor jouw vergeten maat.”
Maar dat hoeft ook niet.
Dat is vakmanschap.
Dat voel je pas als hij om je heup klikt.
Shop de echte spullen, geen nep-handwerk-geratel:
https://www.vinted.nl/member/87149893-johnnyhardon
https://www.etsy.com/shop/JohnnysVintLeather