“Blindkopen en boeien” – een avondje Marktplaats, Harderwijk style
Er zijn dagen dat handel voelt als leer dat soepel buigt in je hand. En er zijn avonden waarop het kraakt als een goedkope PVC-string uit een vergeten doos. Dit was zo’n avond.
Je ziet een advertentie: “Grote partij lingerie, accessoires en toys. 33 setjes lingerie, 140 boeien, 250 toys, plugs… ruim 450 artikelen.” Een heel magazijn volgens de tekst. Maar op de foto? Vijf lullige netzakjes en één doos boeien. Dat is alsof iemand zegt dat hij een vintage leren jas verkoopt en je krijgt een Action-riempje dat nog naar plastic ruikt.
Ik bood vijftig euro. Niet omdat ik dacht dat het alles waard was, maar omdat ik gewoon wil weten of iemand ook maar een beetje realisme in de kop heeft zitten. “Veel te weinig”, zei ze. Terwijl ze vijf setjes laat zien en doet alsof ze een warenhuis runt. Klassiek Marktplaats-theater. Iedereen daar speelt zijn eigen toneelstuk.
Ik vroeg om bewijs. Niet 450 foto’s (wat zij er weer van maakte). Gewoon: laat zien dat er meer is dan dat ene lullige kratje met roze ‘Furry Love Cuffs’. Als je echt 450 stuks hebt, dan kun je in één minuut drie bakken kieperen en een foto maken. Klaar. Maar nee. Alleen smoesjes. “Je moet maar komen kijken.” Ja doei. Alsof ik 40 kilometer ga rijden om een doos met zes pluizige handboeien te bewonderen.
Ik werd er bijna nostalgisch van. Ik kom uit de handel, jongen. In Harderwijk ben je oud voordat je jong bent geweest. Ik heb meer leer in m’n handen gehad dan de gemiddelde festivalganger outfits koopt in een heel seizoen. Bij JVL komt niemand weg met halve verhalen. Als ik een riem verkoop, zie je precies wat je krijgt. Breedte, kleur, patina. Alles. Omdat vakmanschap vertrouwen ademt. Je verkoopt geen lucht.
Handel is simpel: toon wat je hebt. En als je niks hebt, dan draai je. En als je draait, ruikt een oud leervosje zoals ik dat meteen.
Ik zei haar dat ik geen 450 foto’s vroeg. Alleen bewijs dat er überhaupt een partij ligt. Zij bleef hangen in “heb je geen interesse succes” en “foto 6 zijn enkel de handboeien”. Alsof ik dat niet zelf zag. Alsof dat hele kratje niet staat te schreeuwen: meer is er niet.
Ik voelde de Harderwijk-grit in mijn vingertoppen. Dat moment dat je weet: oké, niet serieus. Dit is geen handelaar. Dit is iemand die een zolder schoonmaakt en hoopt dat er een sukkel langskomt die blind 450 stuks koopt die alleen in de fantasie bestaan.
En dan denk ik aan m’n eigen werk. Aan riemen waarvan de geur van echt leer nog in m’n nagels zit. Aan mannen die binnenkomen voor een 100 cm riem en eindigen met een verhaal over hun opa’s gereedschapstas. Aan vrouwen die zeggen dat ze wat stevigs willen voor Castlefest, en dan weglopen met cognackleurig leer dat er al uitziet alsof het drie levens heeft geleefd. Vakmanschap liegt niet.
Marktplaats wel.
En toch… dit soort chats horen erbij. Ze scherpen je mes. Ze herinneren je eraan waarom je je eigen winkel bouwt. Waarom Johnny’s Vintage & Leathers bestaat. Omdat echte handel draait op eerlijkheid, stof onder je nagels, leer dat leeft. Niet op luchtkastelen.
Volgende deal, nieuwe kansen. De straat heeft altijd nieuwe verhalen.
https://www.vinted.nl/member/87149893-johnnyhardon
https://www.etsy.com/shop/JohnnysVintLeather