Claus Plausiblestein en de Illusie van Degelijkheid

Claus Plausiblestein heet ie dus.

Alleen al die naam klinkt alsof je hem op een receptie kunt tegenkomen én tegelijk in een portiek waar de lift altijd naar natte hond ruikt. Ordinair-aristocratisch, precies zoals hij leeft: als een man die zichzelf serieus neemt, maar vooral omdat niemand anders dat nog doet.

Eind dertig, begin veertig. Net 18 kilo kwijt. Niet dat frisse sportschool-afvallen, maar dat type waar je huid nog even achterloopt. Het lijf zegt “nieuwe fase”, de broek zegt “nee hoor, ik hang nog in de vorige versie.” En dan komt Temu. Basics, snel, goedkoop, net niet. Een garderobe die schreeuwt: ik wil wel veranderen, maar ik wil geen gedoe.

Hij woont in zo’n naoorlogse flat waar mensen vroeger “Turkenflat” tegen zeiden. Niet omdat het klopt, maar omdat sommige types altijd een label nodig hebben om hun eigen frustratie te parkeren. Bewoners zijn allang divers. Claus’ irritatie ook. Parkeerplekjes, spelende kinderen, kruidige kooklucht die door het trappenhuis kruipt. En daar tegenover zijn eigen signature scent: magnetronmaaltijd, kattenbak, en een vleugje vers uitgepakt plastic.

Claus is de hoeder van chaos. Niet omdat hij een anarchist is, maar omdat hij het overzicht kwijt is en dat probeert terug te kopen met spullen.

Hij heeft geen baan, maar wel een werkweek. Zijn agenda bestaat uit drie ritmes: Pavlov, Temu, pakketbezorgers.

Pavlov is die zwart-witte kat die niet loopt maar explodeert. Een kat als een stormram. Springt op alles wat niet vastgeschroefd is. En ook op dingen die wél vastgeschroefd zijn, want Pavlov is niet van de regels. Gordijnen aan flarden, meubels als klimrek, erfstukje hier, Temu-kastje daar. Claus scheldt alsof hij stoer is, maar bestelt ondertussen weer een speeltje. Natuurlijk bij Temu. Want hij haat het, maar het is zijn dealer.

En dan die 88-delige meubelset. Dat is geen aankoop, dat is een project, een geloof, een lifestyle. Half uitgepakt in de woonkamer, dozen als fort, instructieboekje als bijbel waar niemand ooit echt in leest. Ondertussen spaart hij punten alsof het zijn pensioen is. Temu-punten hebben bij Claus het gewicht van een parttime baan. Alleen krijg je er geen respect voor. Hoogstens een extra set schroefjes en een lampje dat altijd net te blauw is.

Zijn huis is een archief van impulsaankopen. Borden naast gereedschap naast USB-kabeltjes naast een random leren riem. Die leren riem is de grap, de tragedie en het bewijs dat hij stiekem wél naar kwaliteit verlangt.

Want ergens, diep onder die plastic dopamine, zit een verlangen naar iets degelijks. Iets dat blijft. Iets dat niet na drie weken raar ruikt en loslaat.

En toen kwam hij bij mij langs. Johnny’s Vintage & Leathers. Harderwijk. Waar je niet komt voor “een deal”, maar voor European leather culture, voor spul dat je voelt in je hand. Leer dat niet smeekt om aandacht, maar wel respect eist. Vintage, handmade, leather craft. Geen marketing, geen glitter. Gewoon vakwerk.

Claus had na dat afvallen ineens een probleem: zijn oude riem was te groot. Dat is zo’n moment waarop je denkt: oké, nieuw hoofdstuk. En dan sta je dus in een zaak met leer dat ouder kan worden dan jij.

Maar Claus is iemand die controle wil zonder verantwoordelijkheid. Dus hij wilde “degelijk”, maar ook “niet te duur”, maar ook “wel beter dan Temu”, maar ook “ik wil gelijk hebben.”

De transactie liep uit op een woordenwisseling die je nog hoort in het leer als je goed luistert. Hij noemde het “te dure, oudbollige troep”. Ik noemde het “kwaliteit”. Hij noemde mij “handelaar”. Ik noemde hem “klant”.

En ergens in dat botte pingpong zat de echte ondertoon: Claus wilde dat het leven hem een upgrade gaf zonder dat hij z’n gedrag hoefde te updaten. Ik heb geduld van leer, maar leer scheurt ook als je blijft trekken. Dus ja, ik heb hem eruit gezet. Niet eens boos. Meer alsof je een deur dichtdoet tegen een tocht die nooit stopt.

Het mooie is: Claus vertelt het nog steeds. Mokt, grinnikt, maakt zichzelf de held van het verhaal en mij de boze verkoper. Klassiek. En toch hoor je in dat lachje iets anders: hij vond het ook spannend. Echte winkel. Echte spullen. Een echte man die “nee” kan zeggen.

En dan zijn verleidingsspel. Claus is gay en openlijk, maar zijn sociale leven speelt zich vooral af in de digitale mist. Chats, scrollen, kijken, een beetje flirten zonder dat het echt landt. Tot de pakketbezorger komt. Dan wordt zijn dag ineens een scène.

Hij zorgt dat hij er presentabel uitziet rond bezorgtijd. Niet overdreven, subtiel. Alsof het “toevallig” is. Praatje klaar. Glas water aanbieden. Een glimlach die net te lang blijft hangen.

Het is half grap, half honger. Een semi-gescript ritueel voor menselijk contact. Voor spanning. Voor gezien worden. De wereld komt letterlijk aan zijn deur, zegt “pakketje voor u”, en verdwijnt weer. En Claus blijft achter in zijn flat met dozen, Pavlov, en dat ene moment waarop hij even voelde dat hij bestond.

Daar zit de kern. Niet in Temu. Niet in de ruzie. Niet in de kat.

Eenzaamheid. Controle-dwang. Een beetje paranoia die je krijgt als je te veel binnen zit en de buitenwereld alleen nog door het raam beoordeelt. En toch ook die zelfspot, die hilarische helderheid op z’n goede dagen. Het besef dat je ruzie hebt met een riemenverkoper, en dat dat eigenlijk absurd is, en dat je daar dan stiekem zelf ook om moet lachen.

Claus is geen held. Maar ook geen schurk. Hij is gewoon een moderne kluizenaar met een wifi-verbinding en een deurbel. Een man die probeert grip te krijgen met spullen, terwijl hij eigenlijk gewoon een hand nodig heeft die even op z’n schouder tikt en zegt: rustig, je bent niet gek, je bent alleen.

En ik? Ik sta hier met leerstof onder m’n nagels. Ik zie dit soort mannen vaker dan je denkt. Mannen die stoer praten maar zacht vallen. Mannen die “oude troep” roepen, maar eigenlijk vragen: is er iets dat blijft.

Dat is waarom ik van leer hou. Leer is eerlijk. Leer laat zien waar je hebt geleefd. Temu doet alsof alles nieuw is, maar het blijft altijd nep-nieuw.

Als je iets zoekt dat niet wegwaait met de volgende dopamine-hit, kom dan gewoon normaal kijken. Vintage, handmade, European leather culture. Harderwijk. Geen poespas.

Check m’n aanbod: • https://www.vinted.nl/member/87149893-johnnyhardon

• https://www.etsy.com/shop/JohnnysVintLeather