Plausibel Verlies in Echt Leer

Claus Plausiblestein. Alleen die naam al. Klinkt als een man die ooit serieus genomen wilde worden en onderweg zijn eigen geloofwaardigheid is kwijtgeraakt. Plausibel. Alsof hij het zelf ook steeds hardop moet herhalen.

Achtendertig broeken in de kast. Allemaal te groot. Achttien kilo lichter en geen plan wat je dan met je lichaam doet. Dat lege gevoel. Alsof je uit je eigen vel bent gelopen en niemand je gevolgd is. En dan die riem. Leer. Ooit strak. Ooit een statement. Nu een slappe slang die tot het laatste gaatje moet en daarna nog een halve meter doorhangt. Zo’n staart die tegen je bovenbeen slaat bij elke stap. Herinnering aan wie je was. En vooral aan wie je niet meer bent.

Ik zie dat soort riemen vaker. Mannen die kleiner worden maar hun spullen niet willen loslaten. Leer is geduldig. Mensen niet.

Claus woont hoog. In een flat die hij zelf een Turkenflat noemt. Niet eens gemeen bedoeld. Meer onhandig. Alsof taal ook al niet meer meewerkt. Beton, galerij, uitzicht op niets. Binnen staat een 88-delig meubel van Temu. Achtentachtig. Dat getal alleen al. Alsof structuur te koop is per pakket. Karton, schroefjes, handleidingen die liegen. Elke plank een belofte. Elke plank een teleurstelling. Ik ken dat soort meubels. Ze ruiken niet. Echt hout ruikt. Leer ruikt. Temu ruikt naar hoop in plastic.

Zijn dagen zijn leeg maar luid in zijn hoofd. Werkloos betekent tijd. Te veel tijd. Scrollen. Wachten. Nog meer scrollen. De pakketbezorger is het hoogtepunt. Niet eens seksueel op een mooie manier. Meer als bewijs dat er nog iemand bestaat die zijn naam uitspreekt. Hallo meneer Plausiblestein. Hier is uw pakket. Agency in een uniform.

En dan die woede. Richting mij. Richting Johnny’s Vintage and Leathers. Omdat de riem niet meer past. Alsof ik had moeten weten dat hij achttien kilo zou verliezen. Alsof ambacht mee moet ademen met iemands levenscrisis. Ik heb hem aan de telefoon gehad. Dat hoor je meteen. Niet boos om leer. Boos om alles. De riem was alleen dichtbij genoeg om te raken.

Ik heb dat vaker gezien. Mannen die denken dat een handmade leather belt hun leven bij elkaar houdt. Soms klopt dat ook. Soms niet. Leer is eerlijk. Het doet wat het kan. De rest moet je zelf doen.

Claus ziet zichzelf als tragisch intellectueel. Dat hoor je aan zijn stiltes. Aan hoe hij woorden kiest. Alsof hij boven zijn eigen situatie zweeft maar toch vastzit aan dat meubel, die uitkering, die riem. European leather culture ontmoet goedkope bulk. Harderwijk versus Temu. Ambacht versus algoritme.

Ik werk met leer. Elke dag. Handen vies. Nagels zwart. Klanten met verhalen. Een man die zijn riem wil inkorten omdat hij eindelijk weer durft te daten. Een ander die juist extra gaatjes nodig heeft en daar niet over liegt. Dat verschil. Dat is waar handel over gaat. Niet over perfect passen. Over erkennen waar je staat.

Claus zit in vrije val. En dat is geen belediging. Dat is een observatie. Soms moet je eerst loskomen voordat je ergens landt. Maar koop dan geen 88-delig meubel. Koop iets dat blijft. Of koop niks. Leer je eigen ruimte kennen. En als je een riem draagt, draag hem omdat hij je past. Niet omdat hij je verleden vasthoudt.

Vintage. Handmade. Leather craft. Dat zijn geen hashtags. Dat zijn keuzes. En keuzes vragen verantwoordelijkheid. Ook als je achttien kilo lichter bent dan gisteren.

Johnny’s Vintage & Leathers. Harderwijk. Europese leertraditie met beide voeten op straatniveau. Geen beloftes. Wel echt spul.

Bekijk het zelf. https://www.vinted.nl/member/87149893-johnnyhardon
https://www.etsy.com/shop/JohnnysVintLeather


Populaire posts van deze blog

Van motorjack tot manifest: hoe leer meer zegt dan je denkt

Leer is geen mode. Het is een taal. En in sommige kringen is het een schreeuw, een vuist, een manier van zijn. Welkom in de wereld van de leather subculture – een scene die begon op de motor, groeide in de queer community, en vandaag de dag een eigen plek heeft in de underground én mainstream. Waar het begon Na WOII kwamen Amerikaanse soldaten terug met trauma, kracht en een drang naar vrijheid. Ze stapten op motoren en droegen leer – als bescherming, maar ook als afbakening. Niet van de kou, maar van de maatschappij. Die look werd een statement. Tegen ‘gewoon’. Tegen de burgerlijke norm. In de jaren '50 en '60 werd leer meer dan praktisch – het werd erotisch, rebels, mystiek. Denk Marlon Brando. Denk Tom of Finland. Denk ruige clubs, donkere stegen, een nieuwe vorm van broederschap. Wat is de leather scene nu? Het is een subcultuur, vaak verbonden met de LGBTQ+ community, BDSM, motorclubs, maar niet beperkt daartoe. Leer wordt hier gedragen als harnas. Niet alleen fysiek, maar...
Meer lezen

Hoe Magic Me Leerde Ondernemen in een Niche (en WotC Mijn Anti-Hero Werd)

Magic the Gathering was ooit mijn weekend-escape. Commander op vrijdag en zaterdag, gezelligheid, kaarten schuiven, colaatje erbij. Tot ik doorhad dat ik niet meer naar het spel keek… maar naar het verdienmodel erachter. En toen werd het interessant. En een beetje ziek. Maar vooral fascinerend. Hoe WotC mij per ongeluk businesscoach werd Sinds ik zelf een niche-lederwarenshop bouw, kijk ik anders naar bedrijven. Marketing, community, psychologie — het is één groot spel. En WotC? Die spelen het op level 100. Spoilers vroeg droppen → hype bouwen → spelers laten fantaseren → release → dopamine → kopen, kopen, kopen. Gewoon AIDA en FOMO op steroïden. Maar als je het eenmaal doorhebt… verandert alles. Het spel voelt minder magisch. En ik wil anderen niet uit die magie trekken. Laat ze lekker genieten. Daarom stopte ik met spelen in de winkel. Niet uit frustratie — uit respect. Ook voor de plaatselijke spellenwinkel. Als ik anderen uitleg hoe het model werkt, dalen hun dopamine… en jullie om...
Meer lezen

Leer is geen materiaal. Het is een houding

55 nummers die ruiken naar rook, zweet, rebellie en een riem die nét iets te strak zit Sommige materialen praat je niet kapot. Leer is er zo één. Het schreeuwt niet, het gromt. Het liegt niet, het leeft. Én het past altijd beter na een nacht te veel, muziek te hard en keuzes te scherp. Ik zat gisteren met een kop koffie die meer naar motorolie smaakte dan naar arabica, scrol door mijn eigen blog, kijk naar die riemen op tafel… en toen klikte iets. Leer is géén product. Leer is een playlist. Dus ja, ik heb ‘m gemaakt. De ultieme lijst. 55 nummers die klinken zoals een goede riem voelt: strak, eerlijk, rauw, soms fout maar altijd lekker. Alles erin. Fetish. Rockabilly. Punk. Metal. BDSM. Amsterdam-leather-scene. JVL-eigenwijsheid. Je weet wel. Die energie waarvan je oma zegt “kan dat niet normaal” en jij denkt: “Nee.” 1. De leer-klassiekers Niet voor mensen met een zwak hart. Dit is het muzikale equivalent van een motorhelm zonder vizier. The Stooges – I Wanna Be Your Dog The Velvet Unde...
Meer lezen