De Avond Dat Ik Een Fantoompartij Kocht (Of Niet)
Ik moet soms lachen om handel. Niet omdat het grappig is, maar omdat je anders gek wordt.
Daar zit ik dan. Harderwijk, avond, telefoon in m’n hand.
Advertentie: “450 stuks lingerie, toys, boeien.”
Je zou bijna denken dat de Playboy Mansion failliet is en iemand de zolder leegtrekt.
Ik scroll.
Ik zoom.
Ik knijp m’n ogen half dicht.
En ik zie… vijf setjes. Eén doosje. Een krat vol roze pluis dat eruitziet alsof het buiten het broedseizoen uit een knuffelbeervacht is geplukt.
450?
Dan ligt de rest blijkbaar in Narnia.
Dus ik vraag het netjes.
Normaal.
Vriendelijk zelfs:
“Laat even zien wat er nog meer is.”
En daar begint het Marktplaatsspel.
Woorden worden wapens.
Stilte wordt rookgordijn.
En elke zin ruikt naar zenuwen.
“Lees tekst.”
“Geen interesse succes.”
“Ik ga geen 450 foto’s maken.”
Maar ik vroeg niet om 450.
Ik vroeg om één bewijs dat haar advertentie niet geschreven was door Walt Disney.
Ze stuurt een foto van boeien.
Eén kratje.
De rest laat ze in de fantasiewereld waar het thuis hoort.
En ik zit daar en denk:
Waarom doen mensen dit?
Waarom schrijven ze romans over partijen die niet bestaan, als drie extra foto’s het hele verhaal al zouden redden?
Het antwoord is simpel:
Illusie verkoopt beter dan eerlijkheid, zolang niemand vragen stelt.
Maar ja… ik stel vragen.
En ik ben geen stagiair in de handel.
Ik ben JVL.
Ik herken rommel op 10 meter afstand en ik ruik bluf nog vóór ik de advertentie open.
Als iemand mij een partij riemen aanbiedt waarvan de gaatjes niet eens recht zitten, dan hoor ik dat leer al janken door het scherm.
Als een partij écht goed is, zijn verkopers trots.
Dan krijg je foto’s van stapels, houtkratten, leren banden die schuren langs elkaar, het hele orkest.
Hier?
Ik kreeg één triangeltje.
Het mooiste is: dit soort gesprekken bouwen karakter.
Ze schuren je scherp.
Ze herinneren je waarom je je eigen merk hebt opgebouwd.
Waarom vakmanschap wint.
Waarom Johnny’s Vintage & Leathers groeit, terwijl zulke advertenties verdwijnen als ochtendmist.
De grap?
Ik had die partij misschien nog gekocht ook, als het écht was.
Ik hou van risico.
Van verrassingen.
Van dozen vol chaos waar je goud uit vist.
Maar een fantoompartij?
Daar trap ik niet in.
Ik koop spullen.
Geen sprookjes.
https://www.vinted.nl/member/87149893-johnnyhardon
https://www.etsy.com/shop/JohnnysVintLeather