DE BROEK DIE TERUGSPRAK
Ik wist meteen dat deze Spaanse motorbroek een verleden had.
Sommige broeken zwijgen.
Deze niet.
Deze ademde.
Maat M, soepel leer, die typische zuidelijke geur van zon, olie en een beetje verdriet.
Je voelt dat meteen in je vingers.
Ik steek mijn hand in de zak en denk eerst dat het een steentje is.
Misschien een sleutel.
Maar nee.
Een stripje medicatie.
Metformine.
850 mg.
En ineens zie je geen broek meer, maar een man.
Een rijdende ziel die te veel kilometers had gemaakt om zich druk te maken over een pilletje.
Zo’n man die niet naar artsen luistert.
Die zegt: “Later.”
En dan de motor start en verdwijnt in een streep hitte over het asfalt.
Ik zie hem rijden in de heuvels rond Málaga.
Slank postuur, maat M, altijd net te dun, maar sterk.
Zonnebril op, helm open, rug gebogen als iemand die al jaren weet hoe de wind aanvoelt op 130.
Hij komt ergens aan, rookt een sigaret, graait in zijn zak en zoekt iets anders.
Dat stripje glipt los.
Blijft achter.
Zoals herinneringen dat doen.
En ondertussen gaat het leven verder.
De motor wordt verkocht.
De broek belandt in een doos.
En uiteindelijk komt hij bij mij terecht.
Harderwijk.
Keukentafel.
Lamp erboven.
En dat kleine vergeten pilletje zegt me meer dan zijn naam ooit zou doen.
Het vertelt dat hij niet opgegeven heeft.
Dat hij bleef rijden terwijl zijn lijf al langer protesteerde dan hij zelf durfde toe te geven.
Dat hij ouder werd, maar zijn trots niet inleverde.
En daarom hou ik van dit vak.
Leer liegt niet.
Leer bewaart mensen.
Als je luistert, vertelt het alles.
En die metformine?
Eén pil.
Maar genoeg om te weten dat deze broek ooit een leven droeg dat groter was dan de maat M die erin staat.