De Dag Dat Een Kaktus-Mensenrechten-Tas Me Probeerde Te Bekeren
Ik liep door de binnenstad van Harderwijk, wind recht in m’n gezicht, toen zo’n meisje met een “cactus vegan leather” tas me aanhield. Je kent ze wel: TikTok-ecowarrior vibe, oversized jas, lauwe havermelk-latte. Ze keek naar mijn leren riem alsof ik een misdaad pleegde.
“Wist je dat dierlijk leer slecht is voor de aarde?” zei ze.
Ik keek naar haar tas die eruitzag als een mueslireep in midlife crisis, en dacht: laat maar, Johnny. Doe normaal. Maar ik kon het niet laten.
Want eerlijk, dit is waar de discussie altijd ontspoort: mensen verwarren marketing met realiteit. Want ja, cactus leather, pineapple leather, mushroom leather – prachtig spul als het goed gemaakt is. Maar driekwart van wat in winkels ligt? Dat is gewoon PU met een fruitfilter. “Plant-based” op papier, plastic in de praktijk. Zo’n tas brokkelt sneller af dan je nieuwjaarsvoornemens.
Die middag in de werkplaats ben ik er weer over gaan nadenken. Ik had net een partij vintage riemen opgeknapt – dikke full-grain jongens, patina waar je u tegen zegt. Handgemaakt spul uit Italië, Spanje, soms zelfs oude Nederlandse batches waar het ambacht nog in de naden zat. Als je dat vergelijkt met modern “vegan leather”… tja.
Het voelt alsof je een oude Mercedes naast een plastic speelgoedautootje zet en vraagt: welke gaat langer mee?
Een klant kwam binnen, tasje in de hand. “Hij scheurt,” zei ze. Het ding was zes maanden oud en al in crisismodus.
Ik vroeg: “Waar is ’t van gemaakt?”
Zij: “Vegan leer.”
Ik: “PU of PVC.”
Zij keek alsof ik net haar huisdier had gediagnosticeerd met een terminale aandoening.
Maar kijk, ik ben niet anti-vegan of anti-innovatie. Integendeel. Ik word warm van mushroom leather, apple waste, cactusvezel – als het écht plant is. Als het ademt, leeft, slijt op een mooie manier. Maar zolang 80% van dat spul nog steeds fossiele rommel gebruikt, kunnen we het niet mooier maken dan het is. Duurzaamheid is geen droom, het is werk. Het is materiaalkennis. Het is langetermijndenken, niet langetermijnmarketing.
Ik zeg altijd: duurzaamheid zit niet in het etiket, maar in de levensduur.
Koop iets dat lang meegaat → je belast de wereld minder.
Koop elke drie maanden een synthetische tas → je bent de wereld eigenlijk aan het verven met microplastics.
In Johnny’s Vintage & Leathers zie ik elke dag dezelfde les: echt leer gaat niet dood. Het verandert. Het leeft. Het weigert zich te gedragen als afval. Terwijl veel vegan varianten zich gedragen als een festivalbandje: leuk voor even, kapot na regen.
En dat meisje met haar cactus-tas?
Ze liep weg voordat ik iets kon uitleggen.
Maar ik keek haar na, dat ding al rafelend aan de zijkant.
Ik dacht: duurzaamheid is geen moreel theater. Het is kiezen voor materiaal dat het leven aankan.
En leer… dat kan het leven aan.
Ga kijken bij:
https://www.vinted.nl/member/87149893-johnnyhardon
https://www.etsy.com/shop/JohnnysVintLeather