De fiets die je niet wilde verkopen

Hij stond daar gewoon. Op een balkon. Geen showroom. Geen gelul. Een fiets uit 1985 die je niet netjes aanbiedt, maar bijna verontschuldigend. Alsof de verkoper zegt: hij doet het nog, maar hij heeft liefde nodig. Onderhoud. Tijd. En dat klopt ook. Dit is geen product, dit is een ding met geschiedenis dat weigert dood te gaan.
Italiaanse fiets. BH Bolero. Bouwjaar ’85. Staal. Geen carbon-fetisj, geen Strava-gezeik. Gewoon wielen, ketting, leer. Je ziet het meteen. Dat zadel is geen accessoire, dat is meegereisd. Handvatten ook. Versleten op de juiste plekken. Niet kapot, maar gevormd door handen. Door ritme. Door stad.

Wat me raakt is niet de fiets. Het is hoe hij wordt aangeboden. Werkt nog, maar heeft aandacht nodig. Dat zinnetje zegt alles. Dat hoor je nooit bij nieuw spul. Alleen bij dingen die al wat hebben meegemaakt. Zoals leer. Zoals een riem die je niet vervangt maar blijft dragen tot hij naar je lichaam gaat staan.

Ik herken dat. In mijn werk met lederwaren zie ik hetzelfde patroon. Mensen kopen een riem. Eerst strak. Na een paar maanden zit er leven in. Na een jaar verhaal. En dan komt dat moment dat iemand zegt: deze gaat niet weg. Die fiets zit precies daar. Hij wordt verkocht met pijn in het hart. Dat staat er letterlijk. Geen marketing. Geen verkooppraat. Dat is straat-ethiek.

En dan die absurde logistiek. Fiets honderd euro. Verzenden driehonderd plus. Dat is bijna poëzie. Dat is Europa in 2025. Dingen zijn niks meer waard, maar verplaatsen is duurder dan het object zelf. Handelaren snappen dat. Makers ook. Je koopt het ding niet om rationele redenen. Je koopt het omdat het klopt.

In Harderwijk zie ik hetzelfde bij klanten. Ze komen niet voor een riem. Ze komen voor iets wat blijft. Iets met gewicht. Iets wat ouder mag worden met ze. Deze fiets is dat. Hij vraagt niet om snelheid. Hij vraagt om onderhoud, olie, doek, geduld. Zoals leer dat je invet. Zoals een jas die pas na jaren goed zit.

Dit is European leather culture, maar dan op twee wielen. Ambacht zonder label. Vintage zonder pose. Een object dat niet perfect is en daarom juist blijft hangen. Street-level erfgoed. Geen museumstuk, maar ook geen afdankertje.

En ja, ik verkoop leer. Riemen, tassen, dingen die meegaan. Maar ik verzamel vooral dit soort signalen. Hoe iets wordt aangeboden zegt meer dan wat het is. Deze fiets wordt niet verkocht. Hij wordt losgelaten.

En dat is precies waarom hij interessant is.

Bekijk mijn werk en handel hier: https://www.vinted.nl/member/87149893-johnnyhardon
https://www.etsy.com/shop/JohnnysVintLeather


Populaire posts van deze blog

Van motorjack tot manifest: hoe leer meer zegt dan je denkt

Leer is geen mode. Het is een taal. En in sommige kringen is het een schreeuw, een vuist, een manier van zijn. Welkom in de wereld van de leather subculture – een scene die begon op de motor, groeide in de queer community, en vandaag de dag een eigen plek heeft in de underground én mainstream. Waar het begon Na WOII kwamen Amerikaanse soldaten terug met trauma, kracht en een drang naar vrijheid. Ze stapten op motoren en droegen leer – als bescherming, maar ook als afbakening. Niet van de kou, maar van de maatschappij. Die look werd een statement. Tegen ‘gewoon’. Tegen de burgerlijke norm. In de jaren '50 en '60 werd leer meer dan praktisch – het werd erotisch, rebels, mystiek. Denk Marlon Brando. Denk Tom of Finland. Denk ruige clubs, donkere stegen, een nieuwe vorm van broederschap. Wat is de leather scene nu? Het is een subcultuur, vaak verbonden met de LGBTQ+ community, BDSM, motorclubs, maar niet beperkt daartoe. Leer wordt hier gedragen als harnas. Niet alleen fysiek, maar...
Meer lezen

Hoe Magic Me Leerde Ondernemen in een Niche (en WotC Mijn Anti-Hero Werd)

Magic the Gathering was ooit mijn weekend-escape. Commander op vrijdag en zaterdag, gezelligheid, kaarten schuiven, colaatje erbij. Tot ik doorhad dat ik niet meer naar het spel keek… maar naar het verdienmodel erachter. En toen werd het interessant. En een beetje ziek. Maar vooral fascinerend. Hoe WotC mij per ongeluk businesscoach werd Sinds ik zelf een niche-lederwarenshop bouw, kijk ik anders naar bedrijven. Marketing, community, psychologie — het is één groot spel. En WotC? Die spelen het op level 100. Spoilers vroeg droppen → hype bouwen → spelers laten fantaseren → release → dopamine → kopen, kopen, kopen. Gewoon AIDA en FOMO op steroïden. Maar als je het eenmaal doorhebt… verandert alles. Het spel voelt minder magisch. En ik wil anderen niet uit die magie trekken. Laat ze lekker genieten. Daarom stopte ik met spelen in de winkel. Niet uit frustratie — uit respect. Ook voor de plaatselijke spellenwinkel. Als ik anderen uitleg hoe het model werkt, dalen hun dopamine… en jullie om...
Meer lezen

Leer is geen materiaal. Het is een houding

55 nummers die ruiken naar rook, zweet, rebellie en een riem die nét iets te strak zit Sommige materialen praat je niet kapot. Leer is er zo één. Het schreeuwt niet, het gromt. Het liegt niet, het leeft. Én het past altijd beter na een nacht te veel, muziek te hard en keuzes te scherp. Ik zat gisteren met een kop koffie die meer naar motorolie smaakte dan naar arabica, scrol door mijn eigen blog, kijk naar die riemen op tafel… en toen klikte iets. Leer is géén product. Leer is een playlist. Dus ja, ik heb ‘m gemaakt. De ultieme lijst. 55 nummers die klinken zoals een goede riem voelt: strak, eerlijk, rauw, soms fout maar altijd lekker. Alles erin. Fetish. Rockabilly. Punk. Metal. BDSM. Amsterdam-leather-scene. JVL-eigenwijsheid. Je weet wel. Die energie waarvan je oma zegt “kan dat niet normaal” en jij denkt: “Nee.” 1. De leer-klassiekers Niet voor mensen met een zwak hart. Dit is het muzikale equivalent van een motorhelm zonder vizier. The Stooges – I Wanna Be Your Dog The Velvet Unde...
Meer lezen