DE MAN DIE ZIJN MAAT VERGEET

Soms krijg je van die bestellingen waar je al voelt dat het gedoe wordt. Niet omdat iemand moeilijk doet, maar omdat je merkt dat hun hoofd ergens anders zit. Atonio Saunzes. Mooie naam, klinkt als iemand die met open boord en een espresso door Madrid loopt. Maar ondertussen klikt hij op “Order” en vergeet het enige wat telt bij een riem: de maat.

Ik zie zijn bericht binnenkomen. Wazig Engels, vriendelijk, beetje gehaast. Hij bedoelt het goed. Maar ik zit daar, handen nog zwart van het leerstof, puntje van m’n duim open van het snijden, en ik vraag me af: hoe kan je een riem bestellen zonder maat? Het is alsof je een motor koopt en vergeet welk model je wilde.

Dus ik app hem. Eén keer.
Nog een keer.
Dan nog een derde, met die typische Harderwijk-no-nonsense: “Als ik niks hoor, stuur ik 95. Past negen van de tien gasten die M/L dragen.”

Die 95 is mijn redder. De gouden middenweg in Europa.
Mijn “als mens niet weet wat hij doet”-maat.

En natuurlijk. Twee dagen later. Daar is hij. Op z’n dooie gemak:
“Hi Johnny thank you and 95 is perfect.”

Ik moet lachen. Niet cynisch. Eerder herkenning. Dat soort mannen kom ik al m’n hele leven tegen. In de sportschool. Op straat. Bij de kassa van de Aldi. Slim genoeg om door het leven te komen, chaotisch genoeg om elke praktische stap te vergeten.

En op één of andere manier belanden ze altijd bij mij. De man met de riemen. De jongen die in Harderwijk met z’n handen werkt terwijl de rest van de wereld alles laat bezorgen zonder na te denken.

Ik stuur hem dat laatste bericht. Geen verwijt, gewoon eerlijk: je was het vergeten, ik heb het voor je geregeld, geen punt. Ik wil niemand laten struikelen op iets simpels. Ik ben maker. Ik vang op. Ik fix. Ik stuur door.

Die riem, maat 95, ligt nu waarschijnlijk ergens op een Engelse tafel. Misschien naast een mok thee. Misschien nog in de verpakking. Misschien heeft hij hem al om en voelt hij die stevigheid, die subtiele weerstand van echt leer dat warm wordt op de huid.

En ik weet zeker: hij zal nooit begrijpen wat er vooraf ging.
Hoe ik hier zat.
Mes. Leer. Ambacht.
En een klant die drie dagen niet reageert.

Maar dat is het mooie van dit vak.
Jij werkt met je handen.
Zij leven met het resultaat.


Shop de echte leren rommel waar je wél maat bij nodig hebt:
https://www.vinted.nl/member/87149893-johnnyhardon
https://www.etsy.com/shop/JohnnysVintLeather

Populaire posts van deze blog

Van motorjack tot manifest: hoe leer meer zegt dan je denkt

Leer is geen mode. Het is een taal. En in sommige kringen is het een schreeuw, een vuist, een manier van zijn. Welkom in de wereld van de leather subculture – een scene die begon op de motor, groeide in de queer community, en vandaag de dag een eigen plek heeft in de underground én mainstream. Waar het begon Na WOII kwamen Amerikaanse soldaten terug met trauma, kracht en een drang naar vrijheid. Ze stapten op motoren en droegen leer – als bescherming, maar ook als afbakening. Niet van de kou, maar van de maatschappij. Die look werd een statement. Tegen ‘gewoon’. Tegen de burgerlijke norm. In de jaren '50 en '60 werd leer meer dan praktisch – het werd erotisch, rebels, mystiek. Denk Marlon Brando. Denk Tom of Finland. Denk ruige clubs, donkere stegen, een nieuwe vorm van broederschap. Wat is de leather scene nu? Het is een subcultuur, vaak verbonden met de LGBTQ+ community, BDSM, motorclubs, maar niet beperkt daartoe. Leer wordt hier gedragen als harnas. Niet alleen fysiek, maar...
Meer lezen

Hoe Magic Me Leerde Ondernemen in een Niche (en WotC Mijn Anti-Hero Werd)

Magic the Gathering was ooit mijn weekend-escape. Commander op vrijdag en zaterdag, gezelligheid, kaarten schuiven, colaatje erbij. Tot ik doorhad dat ik niet meer naar het spel keek… maar naar het verdienmodel erachter. En toen werd het interessant. En een beetje ziek. Maar vooral fascinerend. Hoe WotC mij per ongeluk businesscoach werd Sinds ik zelf een niche-lederwarenshop bouw, kijk ik anders naar bedrijven. Marketing, community, psychologie — het is één groot spel. En WotC? Die spelen het op level 100. Spoilers vroeg droppen → hype bouwen → spelers laten fantaseren → release → dopamine → kopen, kopen, kopen. Gewoon AIDA en FOMO op steroïden. Maar als je het eenmaal doorhebt… verandert alles. Het spel voelt minder magisch. En ik wil anderen niet uit die magie trekken. Laat ze lekker genieten. Daarom stopte ik met spelen in de winkel. Niet uit frustratie — uit respect. Ook voor de plaatselijke spellenwinkel. Als ik anderen uitleg hoe het model werkt, dalen hun dopamine… en jullie om...
Meer lezen

Leer is geen materiaal. Het is een houding

55 nummers die ruiken naar rook, zweet, rebellie en een riem die nét iets te strak zit Sommige materialen praat je niet kapot. Leer is er zo één. Het schreeuwt niet, het gromt. Het liegt niet, het leeft. Én het past altijd beter na een nacht te veel, muziek te hard en keuzes te scherp. Ik zat gisteren met een kop koffie die meer naar motorolie smaakte dan naar arabica, scrol door mijn eigen blog, kijk naar die riemen op tafel… en toen klikte iets. Leer is géén product. Leer is een playlist. Dus ja, ik heb ‘m gemaakt. De ultieme lijst. 55 nummers die klinken zoals een goede riem voelt: strak, eerlijk, rauw, soms fout maar altijd lekker. Alles erin. Fetish. Rockabilly. Punk. Metal. BDSM. Amsterdam-leather-scene. JVL-eigenwijsheid. Je weet wel. Die energie waarvan je oma zegt “kan dat niet normaal” en jij denkt: “Nee.” 1. De leer-klassiekers Niet voor mensen met een zwak hart. Dit is het muzikale equivalent van een motorhelm zonder vizier. The Stooges – I Wanna Be Your Dog The Velvet Unde...
Meer lezen