De Stilte Waar Makers Verdwijnen
Soms zit ik ’s avonds in mijn werkplaats en hoor ik alleen dat zachte schuren van leer tegen hout. Het soort geluid dat je alleen kent als je het zelf doet. Geen fabriek, geen rebrand. Gewoon jij en materiaal dat leeft.
En dan denk ik aan die fantasy-events. Je weet wel. Kleurige chaos, middeleeuwse popmuziek en een kramenveld dat op foto’s heel “authentiek” oogt, maar van dichtbij steeds vaker voelt als een cosplay van een markt.
Het is niet dat er geen publiek is. Het publiek snakt naar echt werk. Je ziet het in hun ogen als ze iets aanraken dat niet uit een container komt. Maar toch worden de mensen die dat echte werk maken, structureel weggedraaid.
Alsof ze niet in het plaatje passen dat de BV-lagen hebben uitgestippeld.
Ik kreeg ooit dat mailtje: “Haha, weer iemand met leer.”
Als grapje bedoeld, maar het voelde als een schop tegen je ribben. Je probeert te investeren, je wil groeien, je wil je nek uitsteken… en dan dat.
Dan vraag je jezelf af waar de scene eigenlijk nog om draait.
Ik zie op Reddit steeds meer discussies erover. Mensen die doorhebben dat er op grote events nauwelijks ruimte is voor Nederlandse makers. Dat het aanbod vol zit met spullen die je direct herkent uit dezelfde importcatalogi.
Zelfde gespen. Zelfde imperfecties. Zelfde prijspsychologie.
En ondertussen staan de échte makers thuis.
Of erger: ergens op een modderslootje aan de rand, half weggestopt, terwijl er binnen een kerstboom aan BV’s winst staat te tellen.
Ik weet nog dat ik een set riemen lag af te ronden voor een klant uit Arnhem. Mooie vent. Rustig. Geen grote woorden. Hij pakte dat leer op zoals je een oud boek oppakt. Met respect.
Hij zei: “Je voelt dat dit door één paar handen is gegaan.”
Dat raakte me meer dan elk compliment dat ik ooit via een webshop kreeg.
Want dat is ambacht.
En dat is precies wat events zouden moeten dragen.
Maar ja… zolang het systeem draait op importstromen en oppervlakkige sfeerplaatjes, blijft echte craft een verstekeling. Te duur, te echt, te ongecontroleerd voor het marketingverhaal.
Toch zie ik een kentering. Klein nog. Maar hij is er.
Mensen worden wakker.
Ze zien dat een kraam met twintig tassen die allemaal exact hetzelfde ruiken niet echt is.
Ze ruiken dat het plastic damp is, geen leerolie.
En ergens voel ik dat de scene uiteindelijk terug zal grijpen naar makers. Echt makers. Mensen met een werkbank vol krullen en een mes dat tegen z’n pensioen aan hangt.
Tot die tijd blijf ik bouwen in Harderwijk.
Johnny’s Vintage & Leathers.
Geen franje. Geen façade.
Gewoon vakmanschap. One belt at a time.
Zoeken naar echt werk? Je vindt me hier:
https://www.vinted.nl/member/87149893-johnnyhardon
https://www.etsy.com/shop/JohnnysVintLeather