Gezellig tot iemand er last van heeft

Ze noemen het gezellig. Dat woord wordt overal opgeplakt waar niemand meer wil nadenken. Gezellig vuurwerk. Gezellig druk. Gezellig schijt hebben aan alles wat niet jij bent.

Ik liep laatst door de buurt en je voelt het al voordat je het hoort. Spanning in de lucht. Niet die fijne. Die nerveuze. Alsof iedereen alvast in de aanval staat. Dan de knal. Niet eentje. Meerdere. Hard. Te hard. Geen twijfel mogelijk. Dit is geen siervuurwerk. Dit is macht in poedervorm.

En meteen zie je het patroon. Iemand zegt er wat van. Niet boos. Niet hysterisch. Gewoon normaal. En dan klapt de verdediging dicht.

Ach joh. Stel je niet aan. Is maar één keer. Heb je niks beters te doen. Zeker geschreven met ChatGPT.

Het is altijd hetzelfde. De inhoud ontwijken, de boodschapper slopen. Want als je toegeeft dat dit gedrag niet klopt, moet je iets veranderen. En veranderen is ongemakkelijk. Dus liever ontkennen. Liever schamper lachen. Liever herrie.

Wat niemand hardop zegt: dit gaat allang niet meer over vuurwerk. Dit gaat over grenzen. Over het idee dat vrijheid betekent dat niemand je iets mag zeggen. Ook niet als je over andermans grens denderd. Ook niet als je kinderen erbij staan. Juist dan niet.

Ik zag een jochie laatst. Jaar of tien. Ogen groot. Oren dicht. Hij keek naar zijn vader alsof hij iets wilde vragen maar het niet durfde. Die blik ken ik. Dat is de blik van een kind dat al verder is dan de volwassene naast hem.

Kinderen voelen dit feilloos aan. Die snappen spanningen. Die ruiken onrecht. Die weten wanneer iets niet klopt. Alleen volwassenen zijn er heel goed in geworden om dat gevoel kapot te rationaliseren.

Ik werk met leer. Dagelijks. Handgemaakt. Vintage. European leather culture. Leer dat je niet kunt forceren. Ga je te snel, dan breekt het. Ga je te hard, dan scheurt het. Je moet lezen wat het materiaal je vertelt. Dat leer je niet uit een boek. Dat leer je door fouten te maken en ze te herstellen.

In de handel zie je hetzelfde. Klanten die alles willen. Snel. Goedkoop. Zonder consequenties. En dan verbaasd zijn dat kwaliteit verdwijnt. Dat geldt niet alleen voor riemen of tassen. Dat geldt ook voor hoe we met elkaar omgaan.

Harderwijk is geen grote stad. Dat is juist de grap. Je komt elkaar tegen. Altijd. Vandaag bij de fietstunnel. Morgen bij de supermarkt. Overmorgen op het schoolplein. Je kunt hier niet verdwijnen in anonimiteit. Of dat zou zo moeten zijn.

Maar steeds vaker doen mensen alsof ze alleen bestaan. Alsof de rest decor is. Geluidsoverlast. Angst. Stress. Dat is dan collateral damage. Hoort erbij. Net als vuurwerk blijkbaar.

Ik zag laatst weer zo’n moment. Een buur die iets zei. Rustig. Respectvol. En ouders die eerst wilden ontploffen. Tot hun kinderen ze voor waren. Sorry zeggen. Stoppen. Inpakken. Klaar.

Kinderen die volwassen zijn. Volwassenen die zich verschuilen achter hun jeugdherinneringen.

Misschien is dat het echte probleem. We zijn zo druk met het herbeleven van vroeger dat we vergeten verantwoordelijkheid te nemen voor nu. En leer vergeeft veel. Maar niet alles. Laat je het liggen. Verwaarloos je het. Dan droogt het uit. Dan barst het.

Een samenleving werkt net zo.

Dus ja. Zeg er wat van. Blijf rustig. Blijf mens. Ook als de ander dat even niet is. En kijk vooral naar jezelf. Dat is altijd het lastigst. En altijd nodig.

Meer verhalen en werk: https://www.vinted.nl/member/87149893-johnnyhardon
https://www.etsy.com/shop/JohnnysVintLeather