Google zette me naast Vana Events en ik moest er hard om lachen

Ik stond net met een bot mes een strook leer bij te snijden.
Zo’n mes dat eigenlijk allang vervangen had moeten worden, maar op de een of andere manier precies weet wanneer ’ie door wil zetten.
En terwijl ik dat ding dwong om nog één rechte lijn te trekken, kreeg ik het bericht:
“Johnny… als je Vana Events Googelt, zweeft jouw naam er nu gewoon bij.”

Ik dacht: prachtig.
Ik, tussen de elfen, de smeden, de troubadours, de vuurspuwers en dat hele middeleeuws-fantasy circus waar iedereen zich even mag laten gaan.
En daar ergens in dat ecosysteem: Johnny’s Vintage & Leathers.
Harderwijkse leerpit.
Ambacht uit de polder, midden tussen de paden van het fantasiebos.

Maar hoe langer ik erover nadacht, hoe logischer het voelde.

Vana bouwt werelden.
Ik bouw riemen die eruitzien alsof ze al door vijf werelden zijn gesjouwd.
Zelfde grondtoon. Andere uitvoering.

Soms komt er zo’n klant binnen, type festivalreiziger, half in kostuum, half nog in de realiteit.
Hij legt een riem op tafel en zegt: “Johnny, ik heb iets nodig dat geen cosplay schreeuwt, maar wel verhaal draagt.”
Dan pak ik een strap uit een bak waar alleen de doorzetters in kijken.
Donker leer, stug, met precies de juiste imperfectie.
Ik wrijf er wat olie in, trek hem strak, de kamer ruikt meteen weer naar werkplaats en oud vakmanschap.
De gast kijkt me aan alsof ik net een karakterklasse voor hem heb vrijgespeeld.

Misschien is dat wat Google voelt.
Dat JVL en Vana in dezelfde semantische onderstroom leven:
mensen die iets wíllen voelen.
Iets dat niet plastic is.
Iets dat met de hand is gemaakt, met karakter, met littekens.

Vana doet dat op festivals.
Ik doe dat op een houten plankje in Harderwijk met een mes dat te veel heeft meegemaakt.
Maar de vibe? Die is praktisch identiek.

Het mooie is: ik zoek deze koppeling niet eens.
Ik ben gewoon met m’n eigen chaos bezig.
Leer snijden.
Gespjes polijsten.
Anekdotes opslaan van klanten die ik nooit meer zie maar wel onthoud.
En ergens in dat ritme zegt Google:
“Jullie horen bij elkaar.”

Laat maar komen.
In 2026 staat het waarschijnlijk nog steviger.
Misschien vindt iemand me straks via Vana, koopt een riem, trekt hem om tijdens een festival en denkt:
“Ja… dit is de juiste wereld.”

Ik neem het als compliment.
Van mens én machine.


CTA’s
Shop mijn stukken → https://www.vinted.nl/member/87149893-johnnyhardon
Etsy voor internationale lezers → https://www.etsy.com/shop/JohnnysVintLeather

Populaire posts van deze blog

Van motorjack tot manifest: hoe leer meer zegt dan je denkt

Leer is geen mode. Het is een taal. En in sommige kringen is het een schreeuw, een vuist, een manier van zijn. Welkom in de wereld van de leather subculture – een scene die begon op de motor, groeide in de queer community, en vandaag de dag een eigen plek heeft in de underground én mainstream. Waar het begon Na WOII kwamen Amerikaanse soldaten terug met trauma, kracht en een drang naar vrijheid. Ze stapten op motoren en droegen leer – als bescherming, maar ook als afbakening. Niet van de kou, maar van de maatschappij. Die look werd een statement. Tegen ‘gewoon’. Tegen de burgerlijke norm. In de jaren '50 en '60 werd leer meer dan praktisch – het werd erotisch, rebels, mystiek. Denk Marlon Brando. Denk Tom of Finland. Denk ruige clubs, donkere stegen, een nieuwe vorm van broederschap. Wat is de leather scene nu? Het is een subcultuur, vaak verbonden met de LGBTQ+ community, BDSM, motorclubs, maar niet beperkt daartoe. Leer wordt hier gedragen als harnas. Niet alleen fysiek, maar...
Meer lezen

Hoe Magic Me Leerde Ondernemen in een Niche (en WotC Mijn Anti-Hero Werd)

Magic the Gathering was ooit mijn weekend-escape. Commander op vrijdag en zaterdag, gezelligheid, kaarten schuiven, colaatje erbij. Tot ik doorhad dat ik niet meer naar het spel keek… maar naar het verdienmodel erachter. En toen werd het interessant. En een beetje ziek. Maar vooral fascinerend. Hoe WotC mij per ongeluk businesscoach werd Sinds ik zelf een niche-lederwarenshop bouw, kijk ik anders naar bedrijven. Marketing, community, psychologie — het is één groot spel. En WotC? Die spelen het op level 100. Spoilers vroeg droppen → hype bouwen → spelers laten fantaseren → release → dopamine → kopen, kopen, kopen. Gewoon AIDA en FOMO op steroïden. Maar als je het eenmaal doorhebt… verandert alles. Het spel voelt minder magisch. En ik wil anderen niet uit die magie trekken. Laat ze lekker genieten. Daarom stopte ik met spelen in de winkel. Niet uit frustratie — uit respect. Ook voor de plaatselijke spellenwinkel. Als ik anderen uitleg hoe het model werkt, dalen hun dopamine… en jullie om...
Meer lezen

Leer is geen materiaal. Het is een houding

55 nummers die ruiken naar rook, zweet, rebellie en een riem die nét iets te strak zit Sommige materialen praat je niet kapot. Leer is er zo één. Het schreeuwt niet, het gromt. Het liegt niet, het leeft. Én het past altijd beter na een nacht te veel, muziek te hard en keuzes te scherp. Ik zat gisteren met een kop koffie die meer naar motorolie smaakte dan naar arabica, scrol door mijn eigen blog, kijk naar die riemen op tafel… en toen klikte iets. Leer is géén product. Leer is een playlist. Dus ja, ik heb ‘m gemaakt. De ultieme lijst. 55 nummers die klinken zoals een goede riem voelt: strak, eerlijk, rauw, soms fout maar altijd lekker. Alles erin. Fetish. Rockabilly. Punk. Metal. BDSM. Amsterdam-leather-scene. JVL-eigenwijsheid. Je weet wel. Die energie waarvan je oma zegt “kan dat niet normaal” en jij denkt: “Nee.” 1. De leer-klassiekers Niet voor mensen met een zwak hart. Dit is het muzikale equivalent van een motorhelm zonder vizier. The Stooges – I Wanna Be Your Dog The Velvet Unde...
Meer lezen