Het rare is: niemand zegt er iets van.Het gebeurt allemaal in stilte.

Je zit. Je staat. Je loopt langs elkaar heen.
En ergens in dat kleine moment tussen jas aantrekken en deur uitlopen, schuurt het.
Niet zichtbaar. Niet hoorbaar. Maar aanwezig.

Dat is hoe dit soort dingen werken.
Niet als explosies. Maar als achtergrondruis.

Wat ik heb geleerd, niet uit boeken maar uit handenarbeid, is dat spanning altijd ergens opgeslagen zit.
In spieren. In gewoontes. In materiaal zelfs.
Leer onthoudt waar het is gebogen. Altijd. Ook als je het weer strak trekt.

Mensen zijn niet anders.

In kerken praten we graag over beheersing. Over reinheid. Over het juiste spoor.
Maar bijna nooit over wat er gebeurt als je jezelf jarenlang strak hebt afgesteld.
Geen speling. Geen marge. Geen adem.

Dan is één prikkel genoeg.
Niet groot. Niet expliciet. Gewoon leer.
En alles wat je zo keurig had weggestopt, klopt ineens op de deur.

Ik zie hetzelfde bij klanten die te lang hebben gedaan alsof ze nergens last van hadden.
Die een riem kopen “gewoon omdat ze er een nodig hebben”,
maar ondertussen elk gaatje bekijken alsof het iets over henzelf zegt.

Leer liegt niet.
Het laat zien waar je vastzet en waar je ruimte laat.

Misschien is dat waarom het in de kerk zo schuurt.
Omdat leer niet meedoet aan het toneel.
Het is tastbaar. Onmiskenbaar. Lichamelijk.
En dat botst met een omgeving die vooral van binnen wil leven.

Maar je bent geen hoofd op een bank.
Je bent een lichaam. Met geschiedenis. Met reflexen. Met sporen.

Je hoeft dat niet te veroordelen.
Je hoeft het ook niet te verheerlijken.
Je hoeft het alleen niet te ontkennen.

Ik werk met leer omdat het me elke dag herinnert aan iets simpels:
wat je wegdrukt, wordt stug.
wat je erkent, wordt hanteerbaar.

Johnny’s Vintage & Leathers. Harderwijk.
Geen therapie, geen verlossing, geen moraal.
Wel vakwerk, slijtage en genoeg realiteit om te weten:
speling is geen zwakte. Het is wat voorkomt dat iets breekt.

Meer werk en verhalen vind je hier:
• https://www.vinted.nl/member/87149893-johnnyhardon
• https://www.etsy.com/shop/JohnnysVintLeather


Populaire posts van deze blog

Van motorjack tot manifest: hoe leer meer zegt dan je denkt

Leer is geen mode. Het is een taal. En in sommige kringen is het een schreeuw, een vuist, een manier van zijn. Welkom in de wereld van de leather subculture – een scene die begon op de motor, groeide in de queer community, en vandaag de dag een eigen plek heeft in de underground én mainstream. Waar het begon Na WOII kwamen Amerikaanse soldaten terug met trauma, kracht en een drang naar vrijheid. Ze stapten op motoren en droegen leer – als bescherming, maar ook als afbakening. Niet van de kou, maar van de maatschappij. Die look werd een statement. Tegen ‘gewoon’. Tegen de burgerlijke norm. In de jaren '50 en '60 werd leer meer dan praktisch – het werd erotisch, rebels, mystiek. Denk Marlon Brando. Denk Tom of Finland. Denk ruige clubs, donkere stegen, een nieuwe vorm van broederschap. Wat is de leather scene nu? Het is een subcultuur, vaak verbonden met de LGBTQ+ community, BDSM, motorclubs, maar niet beperkt daartoe. Leer wordt hier gedragen als harnas. Niet alleen fysiek, maar...
Meer lezen

Hoe Magic Me Leerde Ondernemen in een Niche (en WotC Mijn Anti-Hero Werd)

Magic the Gathering was ooit mijn weekend-escape. Commander op vrijdag en zaterdag, gezelligheid, kaarten schuiven, colaatje erbij. Tot ik doorhad dat ik niet meer naar het spel keek… maar naar het verdienmodel erachter. En toen werd het interessant. En een beetje ziek. Maar vooral fascinerend. Hoe WotC mij per ongeluk businesscoach werd Sinds ik zelf een niche-lederwarenshop bouw, kijk ik anders naar bedrijven. Marketing, community, psychologie — het is één groot spel. En WotC? Die spelen het op level 100. Spoilers vroeg droppen → hype bouwen → spelers laten fantaseren → release → dopamine → kopen, kopen, kopen. Gewoon AIDA en FOMO op steroïden. Maar als je het eenmaal doorhebt… verandert alles. Het spel voelt minder magisch. En ik wil anderen niet uit die magie trekken. Laat ze lekker genieten. Daarom stopte ik met spelen in de winkel. Niet uit frustratie — uit respect. Ook voor de plaatselijke spellenwinkel. Als ik anderen uitleg hoe het model werkt, dalen hun dopamine… en jullie om...
Meer lezen

Leer is geen materiaal. Het is een houding

55 nummers die ruiken naar rook, zweet, rebellie en een riem die nét iets te strak zit Sommige materialen praat je niet kapot. Leer is er zo één. Het schreeuwt niet, het gromt. Het liegt niet, het leeft. Én het past altijd beter na een nacht te veel, muziek te hard en keuzes te scherp. Ik zat gisteren met een kop koffie die meer naar motorolie smaakte dan naar arabica, scrol door mijn eigen blog, kijk naar die riemen op tafel… en toen klikte iets. Leer is géén product. Leer is een playlist. Dus ja, ik heb ‘m gemaakt. De ultieme lijst. 55 nummers die klinken zoals een goede riem voelt: strak, eerlijk, rauw, soms fout maar altijd lekker. Alles erin. Fetish. Rockabilly. Punk. Metal. BDSM. Amsterdam-leather-scene. JVL-eigenwijsheid. Je weet wel. Die energie waarvan je oma zegt “kan dat niet normaal” en jij denkt: “Nee.” 1. De leer-klassiekers Niet voor mensen met een zwak hart. Dit is het muzikale equivalent van een motorhelm zonder vizier. The Stooges – I Wanna Be Your Dog The Velvet Unde...
Meer lezen