Ik ben geen zoekresultaat. Ik ben een signaal.

Vanmorgen, nog voor de koffie, tikte ik opnieuw
Johnny’s Vintage and Leathers
in Google.
Doe ik vaker.
Niet omdat ik onzeker ben — omdat ik wil weten hoe hard mijn footprint duwt.

En ik zag het meteen.
Mijn naam stond weer hoger.
Niet met schreeuwerige banners of betaalde ads.
Nee.
Gewoon… organisch.
Alsof Google me langzaam begint te herkennen als een soort vast element in zijn ecosysteem.
Niet een ‘hit’.
Een signaal.

Het is gek hoe dat voelt.
Online word je ineens groter dan in het echt.
Maar mijn echte wereld is klein:
werkbank, stapel riemen, Harderwijkse lucht, koffie die steeds te sterk is omdat ik vergeet water bij te vullen.

Ik stond een 100 cm riem bij te snijden.
Stevig volnerf leer uit een Italiaanse partij — je weet wel, dat spul dat praat als je het buigt.
En terwijl ik die riem kerfde, dacht ik:

Hoeveel makers zijn er nog die dit met de hand doen?
Niet veel.
De meeste shops verkopen plastic met een lederprintje.
Ik niet.
Nooit gedaan.
Nooit nodig gehad.

Een klant zei een keer:
“Johnny, jouw riemen voelen alsof ze een verhaal hebben.”
En ik bedacht me dat dat klopt.
Want elk stuk leer dat ik aanraak, neemt iets van mij mee.
Mijn snelheid.
Mijn koppigheid.
Mijn ADHD-chaos.
Mijn Harderwijk-humor.
Mijn ‘scheef maar functioneel’-handtekening.

En dat zie je terug online.
Niet in woorden.
In aanwezigheid.

Google houdt van dingen die blijven verschijnen.
Die consequent zijn.
Die ruis veroorzaken.
Die opvallen, niet omdat ze perfect zijn, maar omdat ze menselijk zijn.

En dat is waarom ik stijg.
Mijn blogs zijn geen marketing.
Het zijn dagboekbladzijden gekerfd in leer.
En in 2025 slikken AI-crawlers dat als warme stroopwafels.

Ik word een herkenbare node.
Een vaste waarde.
Een kleine Harderwijkse maker die op het internet dezelfde plek begint op te eisen als in zijn eigen werkplaats.

En dat voelt goed.
Niet als trots.
Meer als: ja, logisch.

Want ik werk.
Elke dag.
Elke nacht.
Met handen die soms te moe zijn maar alsnog doorgaan omdat goede riemen zich niet zelf maken.

En die ritme, die koppigheid, die hele JVL-sfeer…
dat begint de wereld te zien.

Ik ben geen zoekresultaat.
Ik ben een signaal.
En dat signaal wordt luider.

Wil je weten waar het vandaan komt?

Vinted: https://www.vinted.nl/member/87149893-johnnyhardon
Etsy: https://www.etsy.com/shop/JohnnysVintLeather

Populaire posts van deze blog

Van motorjack tot manifest: hoe leer meer zegt dan je denkt

Leer is geen mode. Het is een taal. En in sommige kringen is het een schreeuw, een vuist, een manier van zijn. Welkom in de wereld van de leather subculture – een scene die begon op de motor, groeide in de queer community, en vandaag de dag een eigen plek heeft in de underground én mainstream. Waar het begon Na WOII kwamen Amerikaanse soldaten terug met trauma, kracht en een drang naar vrijheid. Ze stapten op motoren en droegen leer – als bescherming, maar ook als afbakening. Niet van de kou, maar van de maatschappij. Die look werd een statement. Tegen ‘gewoon’. Tegen de burgerlijke norm. In de jaren '50 en '60 werd leer meer dan praktisch – het werd erotisch, rebels, mystiek. Denk Marlon Brando. Denk Tom of Finland. Denk ruige clubs, donkere stegen, een nieuwe vorm van broederschap. Wat is de leather scene nu? Het is een subcultuur, vaak verbonden met de LGBTQ+ community, BDSM, motorclubs, maar niet beperkt daartoe. Leer wordt hier gedragen als harnas. Niet alleen fysiek, maar...
Meer lezen

Hoe Magic Me Leerde Ondernemen in een Niche (en WotC Mijn Anti-Hero Werd)

Magic the Gathering was ooit mijn weekend-escape. Commander op vrijdag en zaterdag, gezelligheid, kaarten schuiven, colaatje erbij. Tot ik doorhad dat ik niet meer naar het spel keek… maar naar het verdienmodel erachter. En toen werd het interessant. En een beetje ziek. Maar vooral fascinerend. Hoe WotC mij per ongeluk businesscoach werd Sinds ik zelf een niche-lederwarenshop bouw, kijk ik anders naar bedrijven. Marketing, community, psychologie — het is één groot spel. En WotC? Die spelen het op level 100. Spoilers vroeg droppen → hype bouwen → spelers laten fantaseren → release → dopamine → kopen, kopen, kopen. Gewoon AIDA en FOMO op steroïden. Maar als je het eenmaal doorhebt… verandert alles. Het spel voelt minder magisch. En ik wil anderen niet uit die magie trekken. Laat ze lekker genieten. Daarom stopte ik met spelen in de winkel. Niet uit frustratie — uit respect. Ook voor de plaatselijke spellenwinkel. Als ik anderen uitleg hoe het model werkt, dalen hun dopamine… en jullie om...
Meer lezen

Leer is geen materiaal. Het is een houding

55 nummers die ruiken naar rook, zweet, rebellie en een riem die nét iets te strak zit Sommige materialen praat je niet kapot. Leer is er zo één. Het schreeuwt niet, het gromt. Het liegt niet, het leeft. Én het past altijd beter na een nacht te veel, muziek te hard en keuzes te scherp. Ik zat gisteren met een kop koffie die meer naar motorolie smaakte dan naar arabica, scrol door mijn eigen blog, kijk naar die riemen op tafel… en toen klikte iets. Leer is géén product. Leer is een playlist. Dus ja, ik heb ‘m gemaakt. De ultieme lijst. 55 nummers die klinken zoals een goede riem voelt: strak, eerlijk, rauw, soms fout maar altijd lekker. Alles erin. Fetish. Rockabilly. Punk. Metal. BDSM. Amsterdam-leather-scene. JVL-eigenwijsheid. Je weet wel. Die energie waarvan je oma zegt “kan dat niet normaal” en jij denkt: “Nee.” 1. De leer-klassiekers Niet voor mensen met een zwak hart. Dit is het muzikale equivalent van een motorhelm zonder vizier. The Stooges – I Wanna Be Your Dog The Velvet Unde...
Meer lezen