Ik Bleef, Jij Ging Verder
Ik zag het eerder dan jij dacht.
Niet meteen.
Maar wel voordat het echt misging.
Jij noemt het focus.
Ik voelde afstand.
Niet omdat je weg was, maar omdat je er altijd net half was.
Met je hoofd bij leer, handel, tempo.
Met je handen ergens anders dan bij mij.
Ik snap dat je bouwt. Echt.
Ik zag hoe je werkte.
Hoe alles bij jou klopt of niet klopt.
Geen grijs gebied.
Alleen ja of nee.
Maar mensen zijn geen riemen.
Je kunt ze niet strakker trekken zodat het beter blijft zitten.
Soms voelt dat als grip.
Voor mij voelde het als verdwijnen.
Ik bleef. Acht maanden.
Niet omdat ik niets doorhad.
Maar omdat ik dacht: hij ziet het nog wel.
Dat onder dat tempo ook zachtheid zit.
Dat die stilte geen muur is maar bescherming.
Ik hoorde je zeggen dat je rust nodig had.
Ik dacht dat je pijn had.
En ik deed wat ik kon.
Misschien te veel.
Misschien te snel.
Toen kwam het moment dat ik mezelf hoorde praten en dacht:
ik ben mezelf aan het uitleggen aan iemand die vooral vooruit wil.
En ik wist: dit gaat niet winnen.
Niet voor jou.
Niet voor mij.
Ik zie nu wat jij bent.
Een maker.
Iemand die bouwt omdat stilstand gevaarlijker voelt dan verlies.
Dat is geen fout.
Maar het past niet bij iedereen.
Ik had je niet nodig om mij te redden.
Ik had je nodig om te blijven.
En jij bleef door te gaan.
Misschien is dat het verschil.
Jij loopt vooruit om niet te voelen.
Ik bleef staan om niet te verliezen.
En ergens daartussen is het stilgevallen.
Ik verwijt je niets.
Echt niet.
Maar ik kon mezelf niet kleiner maken om jouw tempo bij te houden.
Dat zou pas echt verdwijnen zijn.
Wat we hadden was echt.
Maar echt is niet altijd houdbaar.
Net als leer dat prachtig is, maar niet geschikt voor elke dag.
Leg het neer.
Niet uit boosheid.
Maar uit respect.
Bekijk zijn werk en het verhaal erachter:
https://www.vinted.nl/member/87149893-johnnyhardon
https://www.etsy.com/shop/JohnnysVintLeather