Soms denk ik dat het probleem niet zit in wat je ziet, maar in wat je móét voelen.


In de kerk moet alles kloppen.
Je houding. Je gedachten. Je binnenwereld.
Je mag twijfelen, maar wel netjes. Je mag worstelen, maar zonder herrie.
En vooral: je mag nergens aan denken wat niet in het plaatje past.

Tot er iemand langsloopt in leer.

Dan valt het decor even uit elkaar.
Niet omdat die jas of rok iets fout doet.
Maar omdat jouw hoofd ineens twee werelden tegelijk ziet.
De wereld van regels. En de wereld van materiaal.

Leer hoort niet bij regels.
Leer hoort bij gebruik. Bij slijtage. Bij handen die weten wat ze doen.

Ik zie het elke dag.
In mijn werkplaats is leer geen symbool. Het is werk.
Je voelt meteen of iets goed is. Of het meegaat. Of het breekt.
Geen moreel oordeel. Alleen fysiek ja of nee.

In de kerk is alles abstract.
Begrippen. Woorden. Betekenissen.
En daar wordt leer ineens gevaarlijk, omdat het zo concreet is.

Een brein dat ooit iets obsessief heeft vastgezet, haakt daar feilloos op in.
Niet omdat het wil. Maar omdat het zo getraind is.
Dat is geen zwakte. Dat is conditionering.

Wat ik mis in veel gesprekken, is mildheid.
Niet soft. Niet wegwuiven. Gewoon eerlijk mild.
Zeggen: dit is van mij. Dit hoort bij mij. Ik hoef het niet buiten mezelf te leggen.

Ik heb klanten gehad die hun riem strak aantrokken alsof ze zichzelf bij elkaar moesten houden.
Ik heb er ook gehad die juist losser gingen staan zodra ze iets stevigs om hadden.
Leer doet iets. Maar nooit hetzelfde bij iedereen.

Daarom werkt het niet om het materiaal te veroordelen.
Of de ander.
Of jezelf.

Je kunt niet leven zonder prikkels.
Je kunt wel leren dat niet elke prikkel een opdracht is.

Misschien is dat het echte werk hier.
Niet strijden. Niet verklaren.
Maar aanwezig blijven terwijl iets schuurt, zonder het groter te maken dan het is.

Leer in de kerk is geen test.
Het is gewoon leven dat zich niet laat opsluiten.

Johnny’s Vintage & Leathers. Harderwijk.
Geen antwoorden in goudrandjes. Wel leer dat ouder wordt.
En ervaring genoeg om te weten:
Wie alles wil controleren, staat uiteindelijk het strakst afgesteld.

Meer rauw werk en verhalen vind je hier:
• https://www.vinted.nl/member/87149893-johnnyhardon
• https://www.etsy.com/shop/JohnnysVintLeather

Populaire posts van deze blog

Van motorjack tot manifest: hoe leer meer zegt dan je denkt

Leer is geen mode. Het is een taal. En in sommige kringen is het een schreeuw, een vuist, een manier van zijn. Welkom in de wereld van de leather subculture – een scene die begon op de motor, groeide in de queer community, en vandaag de dag een eigen plek heeft in de underground én mainstream. Waar het begon Na WOII kwamen Amerikaanse soldaten terug met trauma, kracht en een drang naar vrijheid. Ze stapten op motoren en droegen leer – als bescherming, maar ook als afbakening. Niet van de kou, maar van de maatschappij. Die look werd een statement. Tegen ‘gewoon’. Tegen de burgerlijke norm. In de jaren '50 en '60 werd leer meer dan praktisch – het werd erotisch, rebels, mystiek. Denk Marlon Brando. Denk Tom of Finland. Denk ruige clubs, donkere stegen, een nieuwe vorm van broederschap. Wat is de leather scene nu? Het is een subcultuur, vaak verbonden met de LGBTQ+ community, BDSM, motorclubs, maar niet beperkt daartoe. Leer wordt hier gedragen als harnas. Niet alleen fysiek, maar...
Meer lezen

Hoe Magic Me Leerde Ondernemen in een Niche (en WotC Mijn Anti-Hero Werd)

Magic the Gathering was ooit mijn weekend-escape. Commander op vrijdag en zaterdag, gezelligheid, kaarten schuiven, colaatje erbij. Tot ik doorhad dat ik niet meer naar het spel keek… maar naar het verdienmodel erachter. En toen werd het interessant. En een beetje ziek. Maar vooral fascinerend. Hoe WotC mij per ongeluk businesscoach werd Sinds ik zelf een niche-lederwarenshop bouw, kijk ik anders naar bedrijven. Marketing, community, psychologie — het is één groot spel. En WotC? Die spelen het op level 100. Spoilers vroeg droppen → hype bouwen → spelers laten fantaseren → release → dopamine → kopen, kopen, kopen. Gewoon AIDA en FOMO op steroïden. Maar als je het eenmaal doorhebt… verandert alles. Het spel voelt minder magisch. En ik wil anderen niet uit die magie trekken. Laat ze lekker genieten. Daarom stopte ik met spelen in de winkel. Niet uit frustratie — uit respect. Ook voor de plaatselijke spellenwinkel. Als ik anderen uitleg hoe het model werkt, dalen hun dopamine… en jullie om...
Meer lezen

Leer is geen materiaal. Het is een houding

55 nummers die ruiken naar rook, zweet, rebellie en een riem die nét iets te strak zit Sommige materialen praat je niet kapot. Leer is er zo één. Het schreeuwt niet, het gromt. Het liegt niet, het leeft. Én het past altijd beter na een nacht te veel, muziek te hard en keuzes te scherp. Ik zat gisteren met een kop koffie die meer naar motorolie smaakte dan naar arabica, scrol door mijn eigen blog, kijk naar die riemen op tafel… en toen klikte iets. Leer is géén product. Leer is een playlist. Dus ja, ik heb ‘m gemaakt. De ultieme lijst. 55 nummers die klinken zoals een goede riem voelt: strak, eerlijk, rauw, soms fout maar altijd lekker. Alles erin. Fetish. Rockabilly. Punk. Metal. BDSM. Amsterdam-leather-scene. JVL-eigenwijsheid. Je weet wel. Die energie waarvan je oma zegt “kan dat niet normaal” en jij denkt: “Nee.” 1. De leer-klassiekers Niet voor mensen met een zwak hart. Dit is het muzikale equivalent van een motorhelm zonder vizier. The Stooges – I Wanna Be Your Dog The Velvet Unde...
Meer lezen