Tussen de Dryad en het stof op m’n riem
Er hangt altijd zo’n geladen stilte boven Castlefest, nog vóór de muziek begint, vóór de eerste mede wordt aangeschaft, vóór iemand met te veel glitter in z’n haar je vraagt of je “al naar de Wicker gaat”. Het is dat moment wanneer je over de Keukenhof-grond loopt en voelt dat de aarde hier anders ademt. In het programmaboekje lees je over die Dryad, dat boomwezen dat in vlammen opgaat, geworteld en toch in beweging
En ik herken mezelf er belachelijk goed in.
Je staat daar, Harderwijk-klootzak met leren handen, tussen piratenfolk, pagan koortjes en kinderen die vechten in DE KOOI alsof het hun Pokémon-evolutie-unlock is. Je ruikt brood, mede, houtvuur, modder, cheap parfum en iemand die iets met patchouli heeft gedaan wat eigenlijk strafbaar zou moeten zijn. Je ziet Heidevolk knallen op het hoofdveld, je hoort dat diepe oorverdovende “HEYO!” vanaf Meadow Fields, exact zoals het boekje voorspelt
En ondertussen denk ik alleen maar:
ja hoor, weer leerstof onder m’n nagels en geen hond die het ziet.
Ik slenter langs de markt. De namen vliegen je om de oren: Heidrún Leather, Loeros Leatherworks, MR Leather Design — ik voel een soort stille competitie. Niet vijandig. Meer… grommend. Zoals honden die elkaar even lezen. Wie maakt nog écht? Wie gebruikt full-grain en wie draait je een “festival grade” split leather aan? In m’n hoofd vergelijk ik automatisch: nerfs, randen, hoe ze afwerken. Je ziet meteen wie ambacht ademt en wie YouTube-tutorials als religie gebruikt.
Een meisje pakt een oude bruine riem vast aan een kraam. Ze houdt ’m op alsof ze een slang inspecteert. Ik kan het niet laten en zeg:
“Als je ’m buigt en ’ie kreunt, is ’ie echt.”
Ze lacht. Ze buigt. Hij kreunt.
“Waar heb jij dat geleerd?”
Harderwijk. Straat. Handel. En te veel klanten die dachten dat PU-leer ook “wel goed” was.
Even later sta ik bij de Dryad. Dat ritueel… dat is geen show. Al die woorden in het programmaboekje over wortels, stilte, kracht en verbinding? Die zijn niet eens overdreven. Die boom fluistert echt. Niet letterlijk. Niet gek doen. Maar er zit ziel in dat ding, laag na laag opgebouwd, en als hij in de fik gaat denk je niet aan spektakel — je denkt aan wat je zelf moet loslaten en wat je mee naar huis neemt. Je voelt de warmte in je gezicht en ineens snap je de metafoor:
je blijft staan door wie je bent, niet door wie je speelt.
Daar, midden tussen gevechten, bodypaint, middeleeuws spektakel, instrumentenproeverijen en die eindeloze rij voor schoorsteenbrood, voel je hoe dit festival draait op iets simpels: mensen die willen maken. Bouwen. Verbinden. Niet alleen met klei, hout, draad, leer, staal — maar met elkaar. Zoals het programmaboekje zegt, 20 jaar lang: “From our roots we shall grow.”
Dat is precies waarom JVL werkt.
Omdat ik nog steeds dezelfde knul ben die riemen repareerde in een kringloophoekje. Alleen nu kijk ik makers in de ogen die exact snappen wat ik voel: dat leren voorwerpen een ziel krijgen als ze gedragen worden door echte mensen, niet door mannequins in studiofotografie.
Ik loop weg van de Dryad, en in m’n hoofd blijft die ene zin hangen:
Laat zijn wortels jouw wortels zijn.
Ja man. Precies dat. Ik ben geworteld in Harderwijk, maar m’n takken reiken allang verder. Naar Castlefest. Naar Etsy. Naar Vinted. Naar iedereen die voelt dat vakmanschap nooit uit de mode raakt — alleen beter wordt met patina.
En ergens tussendoor, terwijl The Sidh over het veld heen beukt en een jongen in een pyjama-pak over me heen struikelt richting de Pyjama Party (ja, dat is dus echt een ding) denk ik:
Johnny’s Vintage & Leathers hoort hier.
Tussen de stof, het zweet, het gelach, de magie, de Dryad die in vlammen opgaat, en elke riem die nog beter wordt als iemand ’m durft te dragen.
Ik pak m’n eigen riem vast. Full-grain. Donker. Doorleefd.
Mijn soort magie.
JVL blijft groeien. From our roots. Harderwijk roots. Leather roots.
CTA — Support the maker
• Vinted: https://www.vinted.nl/member/87149893-johnnyhardon
• Etsy: https://johnnysvintleather.etsy.com