Tussen rook, riemen en rare vogels vond ik m’n eigen ritme terug
Castlefest begint altijd hetzelfde: je loopt het terrein op en denkt oh ja, dit circus weer. Maar binnen vijf minuten zit je erin alsof je hier woont. Precies zoals het programmaboekje belooft: muziek, markt, magie — en vooral heel veel mensen die lak hebben aan de buitenwereld.
Ik begon, zoals altijd, bij de markt.
Dat is mijn terrein.
Daar leef ik.
Daar kijk ik hoe andere makers hun spullen presenteren, hoe ze hun naden afwerken, hoe ze hun prijzen durven zetten. In het boekje staat een hele lijst: Black Oak Smederij, MR Leather Design, Loeros Leatherworks, een hele vloot fantasy-handelaars en ambachtslieden.
Je proeft er de competitie.
Maar ook het respect.
Iedereen weet: wie hier staat, werkt met z’n handen.
Ik zag een vent een riem omdraaien alsof hij een detective was die bewijs zoekt.
Hij zegt: “Hoe zie jij of ’t goed is?”
Ik antwoord: “Ik hoef ’t niet te zien. Ik voel ’t.”
Hij knikt… en koopt ’m.
En ik? Ik lach. Niet arrogant. Tevreden.
Ambacht herkent ambacht.
Daarna door naar de stages. Heidevolk, Prima Nocta, The Dolmen, The Sidh — precies het soort chaos dat het programmaboekje opsomt. Het klinkt als een aanval op je trommelvliezen, maar damn… je voelt het in je borst.
Overal dans, overal beweging.
En jij beweegt gewoon mee, zelfs als je niet van dansen houdt.
Maar het echte moment — het moment dat altijd blijft hangen — is de Dryad.
Dat ding staat daar als een mythische leraar die geen woorden nodig heeft. In het programmaboekje schrijven ze dat hij symbool staat voor “verankering, zachtheid en buigzaamheid zonder breken.”
Ik moest bijna lachen toen ik dat las.
Tot ik ervoor stond.
Tot die stilte om je heen valt.
Tot je voelt dat je eigenlijk al maanden te lang rechtop probeert te staan zonder te buigen.
En als ’ie dan in brand gaat… ja man.
Dat is geen ritueel.
Dat is therapie met vuur.
Ik dacht aan Harderwijk.
Aan JVL.
Aan de riemen die ik maak, de patina die groeit, de mensen die iets kopen zonder te weten dat ze een stukje van mijn tijd meedragen.
En ik dacht: ik moet blijven bouwen. Geworteld, maar niet vastgeroest.
Het festival sluit af met eten, muziek, rook, gelach, uitgedroogde stemmen, mensen die elkaar knuffelen alsof ze familie zijn geworden in vier dagen. Precies zoals het boekje voorspelt.
En ik loop naar de uitgang met m’n eigen riem vast in m’n hand.
Black. Full-grain. Zwaar.
Doorleefder dan vorig jaar.
Net als ik.
Castlefest verandert je niet.
Het haalt alleen weg wat niet van jou is.
CTA — Support the maker
• https://www.vinted.nl/member/87149893-johnnyhardon
• https://johnnysvintleather.etsy.com