Waar Ambacht Wordt Weggewuifd
Er hangt iets in de lucht op die fantasy-evenementen. Niet magie. Niet middeleeuwse gezelligheid. Eerder zo’n rare mengeling van plastic rook, fast fashion en het geluid van dozen die ’s ochtends ongeïnteresseerd worden opengetrokken. Die vibe.
Ik stond er niet eens zelf, maar je voelt het. Je ziet het in foto’s, hoort het in verhalen, leest het op Reddit. Makers die jarenlang hun eigen spullen bouwen, worden weggestuurd alsof ze een bijrol spelen in hun eigen vakgebied.
“Haha, weer iemand met leer.”
Dat ene zinnetje blijft in je kop hangen. Het klinkt als een grap, maar het snijdt dieper dan elk stanleymes in mijn atelier.
En dat terwijl echt leerwerk altijd mensen aantrekt. Altijd. Je hoeft maar een riem op tafel te leggen en iemand komt even voelen. Even knijpen. Even ruiken zelfs. Want echt materiaal triggert iets dat je niet kunt nabootsen met synthetische meuk uit een massapakhuis.
Toch lijken sommige events liever te gaan voor het veilige importcircuit. Grote buitenlandse kraampjes. Rebranded spul dat rechtstreeks door de EU vliegt via dezelfde Alibaba-pagina’s die ik zelf ooit jarenlang doorspitte.
Je herkent de gespen. De stiksels. De foutjes in de embossing. Je ziet het meteen.
Maar wat me vooral steekt, is dat Nederlandse makers geen ruimte krijgen. Dat ze worden gezien als ruis. Terwijl dit de mensen zijn die de fantasy-scene juist dragen. Die de ziel maken. De geur. De textuur. De imperfectie die alles echt maakt.
Ik maakte deze week nog een riem voor een jongen uit Zwolle. Bruin, oldschool, klassieke gesp. Hij stond erbij alsof hij keek naar iets dat zijn opa nog had kunnen maken.
Hij zei: “Waarom staan jullie niet op die grote events?”
Tja. Probeer hem maar eens uit te leggen dat sommige organisaties liever dozen uit China hebben dan handen uit Harderwijk.
Ik begrijp het model trouwens wel. BV-constructies, marges, logistiek. Maar ergens onderweg is de balans zoekgeraakt. Het is geen markt meer. Het is een fabriekshal in kostuum.
En toch, midden in die plastic mist, zie je op Reddit dat mensen beginnen te praten. Dat ze doorhebben dat er iets wringt. Dat de decorstukken van leer niet meer kloppen met de verhalen die ze willen spelen.
Misschien is dat het begin.
Misschien klapt de slinger terug.
Misschien gaan mensen weer kiezen voor craft boven convenience.
Tot die tijd blijf ik mijn werk doen. In Harderwijk. Riemen snijden met de radio zacht aan. Leerstof onder m’n nagels. Een werkbank die elke dag een beetje voller ligt.
Johnny’s Vintage & Leathers. Klein bedrijf, grote rug.
En als de scene ooit weer wakker wordt, sta ik klaar.
Niet met dozen. Maar met vakmanschap.
Je vindt me hier zolang de poorten nog dicht blijven:
https://www.vinted.nl/member/87149893-johnnyhardon
https://www.etsy.com/shop/JohnnysVintLeather