Waar de Dryad brandt en mijn handel tot leven komt
Castlefest is zo’n plek waar je binnen tien minuten alles vergeet wat normaal is. Je komt binnen via Meadow Fields en bam — muziek, modder, mede, rook, leer, teveel glitter op plekken waar glitter niet hoort. Volgens het programmaboekje is dit jaar “20 jaar magie” en eerlijk: dat voel je. Alles trilt. Alles leeft.
Ik blijf hangen bij de markt. Die eindeloze slinger van kraampjes waar je van full-grain tot foamzwaard alles kunt vinden. Heidrún Leather links, MR Leather Design rechts, Pagan Ways verderop. Het programmaboekje noemt het een “wereld op zichzelf” en ja — het klopt. Makers kijken je hier anders aan. Scherp. Alsof ze kunnen ruiken of jij ook met je handen werkt of dat je alleen maar praat.
Ik trek een donkere riem uit een rek. Full-grain, 4 mm, randje licht gesleten. Zo’n ding waarvan je voelt dat ’ie een leven heeft gehad. Een jongen naast me zegt:
“Hoe zie je dat het echt is?”
Ik hoef niet na te denken.
“Leer liegt niet.”
Hij knikt alsof ik ’m net heb ingewijd in een geheim genootschap. Misschien ook wel.
De muziek drijft intussen overal tussendoor. Ye Banished Privateers, Prima Nocta, The Dolmen, Heidevolk — het programmaboekje is basically een oorverdovend buffet. En iedereen beweegt anders door dat geluid heen: piraten, heksen, kinderen met houten zwaarden, volwassenen die even vergeten hebben dat ze belasting betalen.
En dan die Dryad.
Het hele weekend draait er iets om dat wezen heen — diep geworteld, zacht, krachtig, buigend maar nooit brekend. De beschrijving in het programmaboekje is bijna te mooi, maar als je voor dat houten gevaarte staat snap je ’m ineens. Dit is geen pop. Dit is een spiegel.
Wanneer hij zaterdagavond in brand vliegt, voelt het alsof heel het veld even stilvalt. Niet uit shock, maar herkenning.
Iedereen gooit er iets in: frustratie, hoop, oude shit, nieuwe plannen.
Ik ook.
Want handel drijven — riemen maken, verkopen, praten met vreemden — is ook verbranden wat niet werkt en vasthouden wat wel klopt.
Daar, tussen de rook en de hitte, besef ik dat Johnny’s Vintage & Leathers eigenlijk precies dit doet: oude dingen nieuw leven geven. Patina niet verbergen, maar vieren. Makerschap niet mooier maken dan het is — gewoon eerlijk, ruw, menselijk.
Ik voel aan mijn eigen riem.
Hij is zwart. Doorleefd. Hard gewerkt.
Net als ik.
Net als iedereen hier.
Castlefest is geen festival.
Het is een leerlooierij voor de ziel.
En ik blijf terugkomen.
CTA — Support the maker
• Vinted: https://www.vinted.nl/member/87149893-johnnyhardon
• Etsy: https://johnnysvintleather.etsy.com