Waar volwassenen knallen en kinderen corrigeren
Ik had niet verwacht dat een simpel bericht over vuurwerk zo’n kettingreactie zou losmaken. Niet inhoudelijk. Emotioneel. Mensen voelden zich geraakt. Niet aangesproken, geraakt. En dat verschil is belangrijk.
Dan komt het standaard arsenaal. Categorie 1. Niet zo zeuren. Azijnzeikerd. Heb je niks beters te doen. Geschreven met ChatGPT zeker.
Alles om maar niet te hoeven kijken naar dat ene ongemakkelijke moment waarin iemand zegt: hé, dit klopt niet. Want zodra gedrag wordt aangeraakt, schieten we in de verdediging. Dan gaat het niet meer over vuurwerk. Dan gaat het over ego. Over niet willen toegeven. Over liever lawaai maken dan stilte verdragen.
Het was geen oudjaarsavond. Geen aftelmoment. Geen champagne. Het was gewoon een avond. En toch ging het los. Vraag het aan mensen in Stadsweiden. Bij de fietstunneltjes. Rond Alfons Ariëns. Nachtenlang knallen die je borstkas raken. Niet gezellig. Niet onschuldig. Illegaal. Hard. Onontkoombaar.
Voor de mensen met PTSS. Voor wie overprikkeld raakt. Voor wie een oorlog niet uit een boek kent. Voor honden die wekenlang niet meer willen lopen. Voor buren die morgen gewoon werken.
Maar zolang wij plezier hebben, willen we het er niet over hebben.
Wat me raakte was iets anders. Kinderen. Die snappen het vaak feilloos. Zonder preek. Zonder betutteling. Die voelen aan dat iets schuurt. Dat dit niet klopt. En dan vraag ik me af wat je een kind meegeeft als jij als ouder zegt: ach joh, hoort erbij. Is dit nostalgie of luiheid. Of gewoon niet willen opvoeden.
We corrigeren onszelf niet meer. Laat staan elkaar. En kinderen kijken mee. Altijd. Ze onthouden niet wat je zegt. Ze onthouden wat je laat lopen.
Op het Zeepad bij de Mastmeen was het weer raak. Twee gezinnen. Wandeling. Kinderen voorop. Ouders ergens achter. Druk bezig met morele multitask. De kids deden ondertussen een generale repetitie voor oud en nieuw 2026. Vonken. Knallen. Rook. Alles erop en eraan.
Tot een buurtbewoonster iets zei. Rustig. Normaal. Menselijk.
En toen begon het toneelstuk. Een moeder die zich druk maakte over een zaklamp in haar gezicht. Klassiek. De aandacht verleggen van het strafbare feit naar de vorm. En natuurlijk de evergreen: als u het zo erg vindt, belt u toch lekker de politie.
Vrij vertaald: opvoeden is prima zolang iemand anders het doet.
En toen gebeurde het mooiste van de hele avond. De kinderen. Nee mevrouw, we doen het echt niet meer. Pap mam, gaan jullie mee?
Kinderen die hun ouders redden van hun eigen gedrag. Schaamte. Opluchting. Inpakken. Weglopen. Probleem opgelost. Door wie. Juist.
Het knetterde nog wat na. Niet van het vuurwerk. Van plaatsvervangende schaamte.
Ik werk met leer. Echt leer. Handgemaakt. Vintage. European leather culture. Leer dat tijd nodig heeft. Dat je niet forceert. Dat reageert op hoe je ermee omgaat. Te hard trekken en het scheurt. Geen aandacht en het verwaarloost. Goed onderhoud en het wordt mooier met de jaren.
Opvoeden is niet anders.
Ik zie klanten die een riem willen die alles kan hebben. Onverwoestbaar. Maar zo werkt het niet. Leer vraagt grenzen. Respect. Aandacht. Net als mensen. Net als kinderen. Net als een samenleving.
In mijn werk corrigeer ik mezelf constant. Snij ik te diep, is het stuk. Meet ik slordig, klopt het niet. Dan begin je opnieuw. Dat heet vakmanschap. Handel. Straatwijsheid. Verantwoordelijkheid nemen voor wat jij maakt en achterlaat.
Dus misschien is dit de enige vraag die telt. Wat doe jij. Concreet. Vandaag. Om het hier een beetje leefbaar te houden.
Reageer gerust. Maar wees eerlijk. Vooral tegen jezelf.
Bekijk mijn werk en verhalen hier: https://www.vinted.nl/member/87149893-johnnyhardon
https://www.etsy.com/shop/JohnnysVintLeather