WASTELANDS — WAAR LEER EN LICHAAM NIET LIEGEN
Je kent dat gevoel wel. Je loopt een zaal binnen en de lucht staat al strak. Alsof iemand net een zweep door de atmosfeer heeft gehaald. Dat is Wastelands. Geen festival, eerder een arena waar iedereen zijn binnenkant even aan de buitenkant hangt. Hardstyle, frenchcore, uptempo… het is geen muziek, het is gereedschap. Mensen slijpen zichzelf erop.
En toch valt mijn blik weer op hetzelfde: leer.
De manier waarop het meebuigt, kraakt, beschermt, uitdaagt.
Ik heb thuis in Harderwijk riemen liggen die precies diezelfde energie vasthouden. Niet netjes, maar eerlijk. Leer dat nog ruikt naar het beest dat het ooit was. Leer dat een verhaal wil, of desnoods eist.
De foto’s zeggen genoeg. Figuren die eruitzien alsof ze rechtstreeks uit een post-apocalyptische modeshow komen. Hoorns, ornamenten, maskers… en daaronder huid, veel huid. Niet kwetsbaar, maar uitgesproken. Iedereen hier draagt z’n eigen pantser.
Sommigen dragen staal.
Anderen veren.
De slimsten dragen leer.
Ik stond vorige week nog in mijn atelier. Eén klant vroeg of ik een riem kon maken “die ruiger mocht klinken als hij beweegt.” Mooi hè? Niet ruiger eruitzien, nee — ruiger klinken. Dat is precies wat Wastelands is. Niet pose. Pure frictie. De sound van iets dat leeft en schuurt.
Ergens tussen de lasers en rookmachines zie ik bezoekers bewegen alsof ze allemaal in hun eigen film spelen. Een Mad Max-prequel, maar dan met betere choreografie. Die “Wall of Death” vind ik altijd het mooiste moment. Niet het botsen zelf. Maar het moment ervoor: dat openbreken. Alsof de hele zaal even ademhaalt. Tussenruimte.
Dat heb je ook met snijden in nieuw leer. Dat eerste, zachte openbreken. Daarna pakt het je vast.
Art of Dance bouwt dat perfect op. Strak, zwaar, industrieel. Niks geen poes-pas. Net als een goeie gesp: klik, vast, klaar. De thematiek — die woestenij, dat verval — past bijna te goed bij deze tijd. Mensen zoeken chaos die niet omvalt. Herrie die wel klopt.
En dan denk ik: hoe bizar simpel het eigenlijk is.
Mensen willen iets dat hen vasthoudt wanneer ze losgaan.
Dat is bij festivals zo.
Dat is bij leren riemen zo.
Dat is bij het leven zo.
Misschien is dat waarom ik dit werk zo fijn vind. Een riem maken voor iemand voelt soms als een mini-ritueel. Stuk leer op maat, handgesneden, gesp eraan, gaatjes ponsen. Je maakt iets dat iemand elke dag draagt. Soms denk ik dat ik meer over mensen leer aan de werkbank dan waar dan ook.
Wastelands is precies dat: een grote, zwetende werkbank waar iedereen zichzelf opnieuw vormt. Met geluid als hamer. Met outfits als pantser. Met leer als herinnering dat je lichaam soms meer weet dan je hoofd.
En als je dat soort energie snapt — dan snap je ook waarom ik elke riem maak alsof hij een festival overleeft.
Want meestal doet hij dat ook.
Wil je een stuk leer dragen dat wél met je meegroeit? Kijk hier:
Vinted (JVL):
https://www.vinted.nl/member/87149893-johnnyhardon
Etsy (JVL Studio):
https://www.etsy.com/shop/JohnnysVintLeather