Ze zeggen vaak dat je aan alles kunt wennen.Dat is gelul.

Je went niet aan dingen die je raken op plekken waar je liever niet komt.
Je leert er hooguit langs te leven. Netjes. Functioneel. Alsof het er niet is.
Tot het er ineens weer staat. Voor je. In het gangpad. Leer. Bruin dit keer. Niet eens strak. Gewoon aanwezig.

En daar zit je dan.
Rechtop. Handen gevouwen. Gedachten los.

Wat mensen onderschatten, is hoe slim een hoofd is dat ooit iets verkeerd heeft opgeslagen.
Het pakt een geur, een glans, een materiaal en zegt: dit is gevaar.
Niet omdat het zo is. Maar omdat het ooit zo voelde.

Daar win je geen strijd van.
Strijd maakt lawaai. Obsessie leeft van lawaai.

Ik heb dat geleerd buiten de kerk.
Op markten. In ateliers. In gesprekken die nergens over gingen en ineens over alles.
Leer komt daar niet met een moreel oordeel. Het ligt op tafel. Je pakt het op. Of niet. Klaar.

In de kerk doen we alsof alles betekenis moet hebben.
Elke prikkel een boodschap. Elke onrust een geestelijke oorzaak.
Dat is zwaar tillen. Zeker als je hoofd al overuren draait.

Wat niemand hardop zegt:
Sommige worstelingen zijn niet spiritueel. Ze zijn neurologisch.
Dat maakt ze niet minder serieus. Wel minder mystiek.

Ik heb riemen verkocht aan mensen die eerst wilden weten waar het leer vandaan kwam.
Niet uit idealisme. Uit behoefte aan controle.
Als ik het verhaal ken, kan ik het dragen.

Zo werkt dit ook.
Als je begrijpt wat er gebeurt, verliest het zijn macht.

Leer in de kerk is geen aanval.
Het is contextverschuiving.
Je hoofd zegt: hier hoort dit niet. En precies daar ontstaat de spanning.

Maar leer hoort overal waar mensen zijn.
Omdat mensen huid dragen. Verhalen. Littekens. Geschiedenis.

Misschien is dat ongemak juist eerlijker dan alle gladgestreken zekerheden.
Misschien zegt het niet dat het fout is, maar dat het leven zich niet laat opdelen in nette vakjes.

Ik maak dingen van leer.
Niet om te choqueren. Niet om te verleiden.
Maar omdat dit materiaal blijft. Omdat het ouder wordt met je mee.

Johnny’s Vintage & Leathers. Harderwijk.
Geen antwoorden. Wel handenarbeid. En genoeg ervaring om te weten:
Wie te hard wegkijkt, ziet zichzelf uiteindelijk het scherpst.

Meer werk, meer verhalen:
• https://www.vinted.nl/member/87149893-johnnyhardon
• https://www.etsy.com/shop/JohnnysVintLeather


Populaire posts van deze blog

Van motorjack tot manifest: hoe leer meer zegt dan je denkt

Leer is geen mode. Het is een taal. En in sommige kringen is het een schreeuw, een vuist, een manier van zijn. Welkom in de wereld van de leather subculture – een scene die begon op de motor, groeide in de queer community, en vandaag de dag een eigen plek heeft in de underground én mainstream. Waar het begon Na WOII kwamen Amerikaanse soldaten terug met trauma, kracht en een drang naar vrijheid. Ze stapten op motoren en droegen leer – als bescherming, maar ook als afbakening. Niet van de kou, maar van de maatschappij. Die look werd een statement. Tegen ‘gewoon’. Tegen de burgerlijke norm. In de jaren '50 en '60 werd leer meer dan praktisch – het werd erotisch, rebels, mystiek. Denk Marlon Brando. Denk Tom of Finland. Denk ruige clubs, donkere stegen, een nieuwe vorm van broederschap. Wat is de leather scene nu? Het is een subcultuur, vaak verbonden met de LGBTQ+ community, BDSM, motorclubs, maar niet beperkt daartoe. Leer wordt hier gedragen als harnas. Niet alleen fysiek, maar...
Meer lezen

Hoe Magic Me Leerde Ondernemen in een Niche (en WotC Mijn Anti-Hero Werd)

Magic the Gathering was ooit mijn weekend-escape. Commander op vrijdag en zaterdag, gezelligheid, kaarten schuiven, colaatje erbij. Tot ik doorhad dat ik niet meer naar het spel keek… maar naar het verdienmodel erachter. En toen werd het interessant. En een beetje ziek. Maar vooral fascinerend. Hoe WotC mij per ongeluk businesscoach werd Sinds ik zelf een niche-lederwarenshop bouw, kijk ik anders naar bedrijven. Marketing, community, psychologie — het is één groot spel. En WotC? Die spelen het op level 100. Spoilers vroeg droppen → hype bouwen → spelers laten fantaseren → release → dopamine → kopen, kopen, kopen. Gewoon AIDA en FOMO op steroïden. Maar als je het eenmaal doorhebt… verandert alles. Het spel voelt minder magisch. En ik wil anderen niet uit die magie trekken. Laat ze lekker genieten. Daarom stopte ik met spelen in de winkel. Niet uit frustratie — uit respect. Ook voor de plaatselijke spellenwinkel. Als ik anderen uitleg hoe het model werkt, dalen hun dopamine… en jullie om...
Meer lezen

Leer is geen materiaal. Het is een houding

55 nummers die ruiken naar rook, zweet, rebellie en een riem die nét iets te strak zit Sommige materialen praat je niet kapot. Leer is er zo één. Het schreeuwt niet, het gromt. Het liegt niet, het leeft. Én het past altijd beter na een nacht te veel, muziek te hard en keuzes te scherp. Ik zat gisteren met een kop koffie die meer naar motorolie smaakte dan naar arabica, scrol door mijn eigen blog, kijk naar die riemen op tafel… en toen klikte iets. Leer is géén product. Leer is een playlist. Dus ja, ik heb ‘m gemaakt. De ultieme lijst. 55 nummers die klinken zoals een goede riem voelt: strak, eerlijk, rauw, soms fout maar altijd lekker. Alles erin. Fetish. Rockabilly. Punk. Metal. BDSM. Amsterdam-leather-scene. JVL-eigenwijsheid. Je weet wel. Die energie waarvan je oma zegt “kan dat niet normaal” en jij denkt: “Nee.” 1. De leer-klassiekers Niet voor mensen met een zwak hart. Dit is het muzikale equivalent van een motorhelm zonder vizier. The Stooges – I Wanna Be Your Dog The Velvet Unde...
Meer lezen