Zondag. Zelfde bank. Andere jas.Weer leer.


Niet dat opgepoetste spul uit etalages. Nee. Echt leer. Met vouwen. Met geschiedenis. Zo’n jas die niet vraagt of je ‘m mooi vindt. Die er gewoon is.
En meteen voel je het. Dat kleine tikje in je hoofd. Alsof iemand een lucifer langs schuurpapier haalt. Nog geen vlam, maar je weet: dit kan iets worden.

Het gekke is niet dat het gebeurt. Het gekke is waar het gebeurt.
Niet in de kroeg. Niet op straat. Niet in een werkplaats waar leer hoort.
Nee. In de kerk. Tussen psalmen, stiltes en woorden over genade.

Daar wringt het.

We zijn kampioen in dingen verplaatsen.
Wat we niet aankunnen, schuiven we door. Naar de ander. Naar “de wereld”. Naar de duivel als het echt ingewikkeld wordt.
Maar obsessie werkt niet zo. Die luistert niet naar dominees, niet naar bijbelteksten, niet naar morele grenzen. Die doet z’n eigen rondjes. Altijd.

Ik heb dat gezien bij klanten.
Mensen die een riem passen en ineens stilvallen.
Handen loslaten. Adem inhouden.
“Hij voelt zwaar.”
Ja. Dat is leer. Dat draagt gewicht. Dat doet niet alsof.

Leer is confronterend. Omdat het eerlijk is.
Het heeft ooit geleefd. Het is gebruikt. Het slijt. Het tekent.
Net als mensen eigenlijk. Alleen bij leer accepteren we dat sneller.

In de kerk willen we glad. Netjes. Controleerbaar.
Maar het leven zelf is ruw. Met naden die soms scheef lopen. Met plekken die je liever niet ziet.

Wat mij raakt in dat hele verhaal is dit:
De vraagsteller wil goed doen. Echt. Hij wil strijden. Hij wil rein blijven. Hij wil dat het stopt.
Maar hoe harder je tegen iets vecht, hoe groter het wordt. Dat is geen theologie. Dat is psychologie. Oude kennis. Goed getest.

Je kunt leer demoniseren. Je kunt vrouwen aankijken alsof ze iets fout doen. Je kunt jezelf vertellen dat God hier iets van vindt.
Maar ondertussen ben je vooral bezig met controle houden over iets wat ooit is ontspoord in je hoofd.

En dat is vermoeiend. Slopend.

Ik heb in mijn atelier riemen vermaakt die eerst te groot waren.
Te veel ruimte. Te los.
Dan haal je ze uit elkaar. Snijdt een stuk weg. Maakt nieuwe gaten. Zet het opnieuw in elkaar.
Niet om het mooier te maken, maar om het passend te maken.

Zo werkt dit ook.
Niet alles hoeft weg. Niet alles is fout. Soms moet je alleen iets opnieuw afstellen.

Leer is geen aanval.
Het is een spiegel.
En spiegels zijn irritant omdat ze niks verbergen.

Johnny’s Vintage & Leathers is geen religie. Geen statement.
Het is vakmanschap. Handel. Handenarbeid.
En misschien juist daarom begrijp ik dit beter dan lief is.

Je hoeft niet bang te zijn voor leer.
Je hoeft alleen eerlijk te zijn over waar het bij jou schuurt.

Dat is volwassen.
Dat is werk.
Dat is leven.

Meer rauw, echt en handmade vind je hier:
• https://www.vinted.nl/member/87149893-johnnyhardon
• https://www.etsy.com/shop/JohnnysVintLeather

Populaire posts van deze blog

Van motorjack tot manifest: hoe leer meer zegt dan je denkt

Leer is geen mode. Het is een taal. En in sommige kringen is het een schreeuw, een vuist, een manier van zijn. Welkom in de wereld van de leather subculture – een scene die begon op de motor, groeide in de queer community, en vandaag de dag een eigen plek heeft in de underground én mainstream. Waar het begon Na WOII kwamen Amerikaanse soldaten terug met trauma, kracht en een drang naar vrijheid. Ze stapten op motoren en droegen leer – als bescherming, maar ook als afbakening. Niet van de kou, maar van de maatschappij. Die look werd een statement. Tegen ‘gewoon’. Tegen de burgerlijke norm. In de jaren '50 en '60 werd leer meer dan praktisch – het werd erotisch, rebels, mystiek. Denk Marlon Brando. Denk Tom of Finland. Denk ruige clubs, donkere stegen, een nieuwe vorm van broederschap. Wat is de leather scene nu? Het is een subcultuur, vaak verbonden met de LGBTQ+ community, BDSM, motorclubs, maar niet beperkt daartoe. Leer wordt hier gedragen als harnas. Niet alleen fysiek, maar...
Meer lezen

Hoe Magic Me Leerde Ondernemen in een Niche (en WotC Mijn Anti-Hero Werd)

Magic the Gathering was ooit mijn weekend-escape. Commander op vrijdag en zaterdag, gezelligheid, kaarten schuiven, colaatje erbij. Tot ik doorhad dat ik niet meer naar het spel keek… maar naar het verdienmodel erachter. En toen werd het interessant. En een beetje ziek. Maar vooral fascinerend. Hoe WotC mij per ongeluk businesscoach werd Sinds ik zelf een niche-lederwarenshop bouw, kijk ik anders naar bedrijven. Marketing, community, psychologie — het is één groot spel. En WotC? Die spelen het op level 100. Spoilers vroeg droppen → hype bouwen → spelers laten fantaseren → release → dopamine → kopen, kopen, kopen. Gewoon AIDA en FOMO op steroïden. Maar als je het eenmaal doorhebt… verandert alles. Het spel voelt minder magisch. En ik wil anderen niet uit die magie trekken. Laat ze lekker genieten. Daarom stopte ik met spelen in de winkel. Niet uit frustratie — uit respect. Ook voor de plaatselijke spellenwinkel. Als ik anderen uitleg hoe het model werkt, dalen hun dopamine… en jullie om...
Meer lezen

Leer is geen materiaal. Het is een houding

55 nummers die ruiken naar rook, zweet, rebellie en een riem die nét iets te strak zit Sommige materialen praat je niet kapot. Leer is er zo één. Het schreeuwt niet, het gromt. Het liegt niet, het leeft. Én het past altijd beter na een nacht te veel, muziek te hard en keuzes te scherp. Ik zat gisteren met een kop koffie die meer naar motorolie smaakte dan naar arabica, scrol door mijn eigen blog, kijk naar die riemen op tafel… en toen klikte iets. Leer is géén product. Leer is een playlist. Dus ja, ik heb ‘m gemaakt. De ultieme lijst. 55 nummers die klinken zoals een goede riem voelt: strak, eerlijk, rauw, soms fout maar altijd lekker. Alles erin. Fetish. Rockabilly. Punk. Metal. BDSM. Amsterdam-leather-scene. JVL-eigenwijsheid. Je weet wel. Die energie waarvan je oma zegt “kan dat niet normaal” en jij denkt: “Nee.” 1. De leer-klassiekers Niet voor mensen met een zwak hart. Dit is het muzikale equivalent van een motorhelm zonder vizier. The Stooges – I Wanna Be Your Dog The Velvet Unde...
Meer lezen