Blinddoek, leer en macht in de winter van Harderwijk

Het is nacht in Harderwijk.
Winter ook.
De straat ligt stil alsof iemand het geluid heeft dichtgedraaid.
Op de keukentafel ligt leer. Donker. Dikker dan modieus hoort te zijn. Ik ruik oud vet en iets metaalachtigs. Niet schoon, wel eerlijk. Mijn handen zijn koud, nagels nog zwart van het snijden eerder vandaag.

Dan dat beeld.
Een man geblinddoekt op een militair schip.
Niet anoniem. Niet toevallig.
Donald Trump gooit het online alsof het een trofee is.
Nicolás Maduro zit vast. Zijn vrouw ook.
Weg uit Venezuela. Richting New York.
Het schip heet Iwo Jima. Alsof symboliek per kilo wordt meegeleverd.

Wat je ziet is macht.
Wat je niet ziet is de schaamte.
Een blinddoek is geen bescherming. Het is bezit.
Zoals een leren riem die te strak wordt aangetrokken. Niet om te dragen, maar om te laten voelen wie hem vastheeft.

Die foto ruikt naar zweet en nylon. Naar oude diesel.
Ik ken die geur van opslagboxen. Van partijen die te lang hebben stilgelegen.
Stof dat spanning vasthoudt.
Je voelt het aan de randafwerking. Te hard gesneden. Geen afronding. Alsof zorg niet meer nodig is.

Machtsdynamiek werkt altijd hetzelfde.
In de politiek. In de handel. Op straat.
Iemand zet iets neer. Iemand anders moet kijken.
De blinddoek zegt: jij ziet even niks meer.
De post zegt: iedereen mag meekijken.

Vanmorgen nog een klant aan de werkbank.
Zo’n man die aan een riem trekt alsof hij wil testen of hij hem kan breken.
Ik zei niks. Liet hem voelen.
Volnerf. Dichte nerfstructuur. Spanning rond de gaatjes klopt.
Hij knikte. Dat is genoeg. Geld ging van hand naar hand. Geen factuurdrama. Klaar.

Ambacht is het tegenovergestelde van spektakel.
Leer liegt niet. Het veroudert openlijk.
Patina komt niet van posts maar van gebruik.
Een riem overleeft jaren omdat hij geen mening heeft. Alleen functie.

Die foto van Maduro is geen nieuws. Het is theater.
Een toneelstuk met militaire kostuums.
Wat ontbreekt is stilte.
Niemand ruikt daar iets. Niemand voelt gewicht. Alleen pixels.

Harderwijk slaapt door.
Ik leg het leer terug. Vouw het niet netjes. Het hoeft niet.
Dit stuk blijft. Omdat het weigert trend te zijn.
Omdat het niet schreeuwt.
Omdat het alles al gezien heeft zonder geblinddoekt te worden.

Dit is waar het belandt.
Dit is waar het blijft hangen.
Dit is geen etalage maar een archief.

https://www.vinted.nl/member/87149893-johnnyhardon
https://www.etsy.com/shop/JohnnysVintLeather

Populaire posts van deze blog

Van motorjack tot manifest: hoe leer meer zegt dan je denkt

Leer is geen mode. Het is een taal. En in sommige kringen is het een schreeuw, een vuist, een manier van zijn. Welkom in de wereld van de leather subculture – een scene die begon op de motor, groeide in de queer community, en vandaag de dag een eigen plek heeft in de underground én mainstream. Waar het begon Na WOII kwamen Amerikaanse soldaten terug met trauma, kracht en een drang naar vrijheid. Ze stapten op motoren en droegen leer – als bescherming, maar ook als afbakening. Niet van de kou, maar van de maatschappij. Die look werd een statement. Tegen ‘gewoon’. Tegen de burgerlijke norm. In de jaren '50 en '60 werd leer meer dan praktisch – het werd erotisch, rebels, mystiek. Denk Marlon Brando. Denk Tom of Finland. Denk ruige clubs, donkere stegen, een nieuwe vorm van broederschap. Wat is de leather scene nu? Het is een subcultuur, vaak verbonden met de LGBTQ+ community, BDSM, motorclubs, maar niet beperkt daartoe. Leer wordt hier gedragen als harnas. Niet alleen fysiek, maar...
Meer lezen

Hoe Magic Me Leerde Ondernemen in een Niche (en WotC Mijn Anti-Hero Werd)

Magic the Gathering was ooit mijn weekend-escape. Commander op vrijdag en zaterdag, gezelligheid, kaarten schuiven, colaatje erbij. Tot ik doorhad dat ik niet meer naar het spel keek… maar naar het verdienmodel erachter. En toen werd het interessant. En een beetje ziek. Maar vooral fascinerend. Hoe WotC mij per ongeluk businesscoach werd Sinds ik zelf een niche-lederwarenshop bouw, kijk ik anders naar bedrijven. Marketing, community, psychologie — het is één groot spel. En WotC? Die spelen het op level 100. Spoilers vroeg droppen → hype bouwen → spelers laten fantaseren → release → dopamine → kopen, kopen, kopen. Gewoon AIDA en FOMO op steroïden. Maar als je het eenmaal doorhebt… verandert alles. Het spel voelt minder magisch. En ik wil anderen niet uit die magie trekken. Laat ze lekker genieten. Daarom stopte ik met spelen in de winkel. Niet uit frustratie — uit respect. Ook voor de plaatselijke spellenwinkel. Als ik anderen uitleg hoe het model werkt, dalen hun dopamine… en jullie om...
Meer lezen

Leer is geen materiaal. Het is een houding

55 nummers die ruiken naar rook, zweet, rebellie en een riem die nét iets te strak zit Sommige materialen praat je niet kapot. Leer is er zo één. Het schreeuwt niet, het gromt. Het liegt niet, het leeft. Én het past altijd beter na een nacht te veel, muziek te hard en keuzes te scherp. Ik zat gisteren met een kop koffie die meer naar motorolie smaakte dan naar arabica, scrol door mijn eigen blog, kijk naar die riemen op tafel… en toen klikte iets. Leer is géén product. Leer is een playlist. Dus ja, ik heb ‘m gemaakt. De ultieme lijst. 55 nummers die klinken zoals een goede riem voelt: strak, eerlijk, rauw, soms fout maar altijd lekker. Alles erin. Fetish. Rockabilly. Punk. Metal. BDSM. Amsterdam-leather-scene. JVL-eigenwijsheid. Je weet wel. Die energie waarvan je oma zegt “kan dat niet normaal” en jij denkt: “Nee.” 1. De leer-klassiekers Niet voor mensen met een zwak hart. Dit is het muzikale equivalent van een motorhelm zonder vizier. The Stooges – I Wanna Be Your Dog The Velvet Unde...
Meer lezen