Broer en zus onder hetzelfde dak

Er zijn van die stukken internet die blijven plakken. Niet omdat ze mooi zijn. Niet omdat ze slim zijn. Maar omdat ze schuren. Dit was er zo één. Een vraag op Refoweb. Nette letters. Vrome zinnen. En daaronder een leven dat vastloopt tussen plicht en verlangen.

Een vrouw. Een man. Getrouwd. Gezin op orde. En ergens halverwege de rit zegt hij: ik val op mannen. Punt. Geen coming-out met vlaggen. Geen regenboog. Gewoon een mededeling aan de keukentafel. Daarna wordt het stiller. Minder aanraking. Minder lichaam. Tot niets.

En dan die vraag. Of God het wel goed vindt om als broer en zus te leven.

Lees dat nog eens. Broer. Zus. In één bed. In één huis. In één gelofte.

Dat is geen theologie. Dat is rouw.

Wat me raakt is niet de Bijbeltekst die iemand er weer bij sleept. Of de pastorale woorden over barmhartigheid en onmacht. Dat is allemaal netjes. Dat is allemaal veilig. Wat me raakt is wat er níet gezegd wordt. Het lichaam dat verdwijnt uit het gesprek. Alsof vlees iets is dat je kunt parkeren zolang het geloof maar overeind blijft.

Ik werk elke dag met leer. Echt leer. Huid. Dier. Littekens. Rimpels. Het leeft nog een beetje, zelfs als het allang van het beest af is. Als je leer negeert, droogt het uit. Scheurt het. Wordt het breekbaar. Dat weet elke leerbewerker. Dat weet elke handelaar. Dat weet elke klant die na tien jaar terugkomt met een riem die nooit ingevet is.

Relaties zijn niet anders.

Je kunt zeggen: het huwelijk is meer dan seks. Klopt. Net zoals een riem meer is dan een gesp. Maar zonder spanning, zonder rek, zonder gebruik wordt het een stuk decor. Iets dat er hangt omdat het hoort.

Ik zie het aan klanten. Mannen die een riem kopen die eigenlijk te groot is. “Afgevallen,” zeggen ze. Maar je ziet het in hun ogen. Iets is losgeraakt. Ze willen hem laten innemen. Of juist niet. Alsof die extra centimeters een herinnering zijn aan wie ze waren. Of wie ze niet meer durven zijn.

Harderwijk is klein. Mensen praten. Kerken praten harder dan cafés. Iedereen weet wie binnen de lijntjes kleurt en wie niet. En toch zie ik hier elke dag mensen die hun eigen regels herschrijven. Stil. Zonder applaus. Gewoon omdat ze anders kapot gaan.

Wat me stoort aan dat antwoord op Refoweb is niet de mildheid. Het is de berusting. Alsof dit het eindstation is. Alsof verlangen iets is dat je moet leren negeren in plaats van begrijpen.

Je kunt samen blijven. Je kunt trouw zijn. Maar doe niet alsof het niks kost. Doe niet alsof het lichaam geen stem heeft. Doe niet alsof God alleen geïnteresseerd is in beloftes en niet in wat er ’s nachts wakker ligt.

Leer kraakt als je het buigt tegen zijn natuur in.

Soms moet je iets opnieuw snijden. Soms moet je loslaten. Soms moet je toegeven dat wat ooit paste, nu schuurt. Dat is geen zonde. Dat is vakmanschap. In leer. In leven.

Johnny’s Vintage & Leathers draait niet om perfecte spullen. Het draait om spullen met een verhaal. Gebruikt. Geknakt. Hersteld. Soms niet meer te redden. Ook dat hoort erbij.

Wie doet alsof alles heel blijft door het te negeren, heeft nog nooit echt iets met zijn handen gemaakt.

Bekijk mijn werk, mijn handel, mijn littekens:
https://www.vinted.nl/member/87149893-johnnyhardon
https://www.etsy.com/shop/JohnnysVintLeather


Populaire posts van deze blog

Van motorjack tot manifest: hoe leer meer zegt dan je denkt

Leer is geen mode. Het is een taal. En in sommige kringen is het een schreeuw, een vuist, een manier van zijn. Welkom in de wereld van de leather subculture – een scene die begon op de motor, groeide in de queer community, en vandaag de dag een eigen plek heeft in de underground én mainstream. Waar het begon Na WOII kwamen Amerikaanse soldaten terug met trauma, kracht en een drang naar vrijheid. Ze stapten op motoren en droegen leer – als bescherming, maar ook als afbakening. Niet van de kou, maar van de maatschappij. Die look werd een statement. Tegen ‘gewoon’. Tegen de burgerlijke norm. In de jaren '50 en '60 werd leer meer dan praktisch – het werd erotisch, rebels, mystiek. Denk Marlon Brando. Denk Tom of Finland. Denk ruige clubs, donkere stegen, een nieuwe vorm van broederschap. Wat is de leather scene nu? Het is een subcultuur, vaak verbonden met de LGBTQ+ community, BDSM, motorclubs, maar niet beperkt daartoe. Leer wordt hier gedragen als harnas. Niet alleen fysiek, maar...
Meer lezen

Hoe Magic Me Leerde Ondernemen in een Niche (en WotC Mijn Anti-Hero Werd)

Magic the Gathering was ooit mijn weekend-escape. Commander op vrijdag en zaterdag, gezelligheid, kaarten schuiven, colaatje erbij. Tot ik doorhad dat ik niet meer naar het spel keek… maar naar het verdienmodel erachter. En toen werd het interessant. En een beetje ziek. Maar vooral fascinerend. Hoe WotC mij per ongeluk businesscoach werd Sinds ik zelf een niche-lederwarenshop bouw, kijk ik anders naar bedrijven. Marketing, community, psychologie — het is één groot spel. En WotC? Die spelen het op level 100. Spoilers vroeg droppen → hype bouwen → spelers laten fantaseren → release → dopamine → kopen, kopen, kopen. Gewoon AIDA en FOMO op steroïden. Maar als je het eenmaal doorhebt… verandert alles. Het spel voelt minder magisch. En ik wil anderen niet uit die magie trekken. Laat ze lekker genieten. Daarom stopte ik met spelen in de winkel. Niet uit frustratie — uit respect. Ook voor de plaatselijke spellenwinkel. Als ik anderen uitleg hoe het model werkt, dalen hun dopamine… en jullie om...
Meer lezen

Leer is geen materiaal. Het is een houding

55 nummers die ruiken naar rook, zweet, rebellie en een riem die nét iets te strak zit Sommige materialen praat je niet kapot. Leer is er zo één. Het schreeuwt niet, het gromt. Het liegt niet, het leeft. Én het past altijd beter na een nacht te veel, muziek te hard en keuzes te scherp. Ik zat gisteren met een kop koffie die meer naar motorolie smaakte dan naar arabica, scrol door mijn eigen blog, kijk naar die riemen op tafel… en toen klikte iets. Leer is géén product. Leer is een playlist. Dus ja, ik heb ‘m gemaakt. De ultieme lijst. 55 nummers die klinken zoals een goede riem voelt: strak, eerlijk, rauw, soms fout maar altijd lekker. Alles erin. Fetish. Rockabilly. Punk. Metal. BDSM. Amsterdam-leather-scene. JVL-eigenwijsheid. Je weet wel. Die energie waarvan je oma zegt “kan dat niet normaal” en jij denkt: “Nee.” 1. De leer-klassiekers Niet voor mensen met een zwak hart. Dit is het muzikale equivalent van een motorhelm zonder vizier. The Stooges – I Wanna Be Your Dog The Velvet Unde...
Meer lezen