Claus en de riem die te groot werd


Claus Plausiblestein bestaat uit restjes. Restjes kilo’s die verdwenen zijn. Restjes ruimte in een flat die te dunne muren heeft. Restjes tijd. Te veel tijd. Hij woont alleen, eind dertig ergens, begin veertig misschien. Een flat die hij zelf “de Turkenflat” noemt, met buren die hij haat zoals alleen iemand kan haten die ze elke dag hoort ademen door beton heen.

Achttien kilo eraf. Mooi werk. Maar leer liegt niet. Leer onthoudt alles. Zijn riem, ooit strak door het middelste gaatje, hangt nu als een slap verhaal. Te groot. En daar begint het. Boosheid zoekt altijd een adres. Dit keer was dat ik. De verkoper. Johnny van Johnny’s Vintage and Leathers. Harderwijk. Europese leertraditie, handwerk, geen gedoe. Maar probeer dat maar eens uit te leggen aan iemand bij wie alles schuurt.

Claus belt. Uren. Niet om te kopen. Om te bestaan. Hij wil gehoord worden, gezien, vastgepakt door woorden. En als ik even niet luister, of gewoon aan het snijden ben in een huid uit Italië, dan klapt de lijn dicht en komt de woede. Alsof ik die kilo’s persoonlijk heb laten verdwijnen. Alsof ik met een priem in zijn leven heb zitten porren.

Hij is openlijk gay, geen geheim, geen schaamte. Wel een kat. Pavlov. Te druk. Springt in gordijnen, op meubels. Conditionering gone wrong. Pavlov weet niet wanneer hij moet stoppen. Claus ook niet altijd.

Werkloos. Tijd als kauwgom. Games als vluchtroutes. The Sims. Controle. Farmer Simulator. Rust. Gay Simulator. Identiteit veilig achter een scherm. GTST op dvd. Alle seizoenen. Loyaliteit aan voorspelbaar drama. Lego Harry Potter. Alles compleet. Dat moet je ook maar doen. Doorzetten is ook een vak.

Temu-dozen stapelen zich op als moderne archeologie. 88-delig meubel. Borden. Gereedschap. Schoenen. Condo’s. Veters. Chocolade. Punten sparen alsof het zuurstof is. Zestig parfumflesjes. Geur als identiteit. Als je lichaam verandert, wil je tenminste ruiken wie je bent.

En dan dat leer. Een oude jas. Een riem die ooit klopte. Leer is eerlijk spul. Het rekt niet mee met excuses. Het vraagt om juiste maat, juiste snede, juiste gesp. In mijn werk zie ik dit vaker. Klanten die veranderen. Lichamen die schuiven. Levens die krimpen of groeien. En altijd dat moment waarop het product de spiegel wordt. Soms ben ik handelaar. Soms biechtvader. Soms bliksemafleider.

Claus is geen schurk. Hij is een verzamelaar. Van spullen. Van gesprekken. Van mensen die blijven opnemen. Zijn wereld is klein, maar intens. De riem was te groot. Dat was het probleem. Alles eromheen was bijvangst.

Ik snijd nieuwe riemen. Meet opnieuw. Midden gaatje. Europese huiden. Vintage sensibility. Handmade leather craft, Harderwijk-stijl. Je leert dat elke klant een verhaal meedraagt. Sommige verhalen hangen los. Andere snijden diep. Je veegt het leer af, handen zwart, nagels vol stof, en je gaat door. Omdat dat is wat ambacht doet. Het blijft staan terwijl mensen bewegen.

Misschien krijgt Claus ooit weer een riem die past. Misschien niet. Maar dit soort verhalen blijven hangen in het atelier. In de snijtafels. In de gaten die wel of niet kloppen.

Wie leer koopt, koopt meer dan een accessoire. Je koopt een momentopname van wie je bent. En soms belt die momentopname je ’s avonds op.

Bekijk mijn werk en verhalen hier:
https://www.vinted.nl/member/87149893-johnnyhardon
https://www.etsy.com/shop/JohnnysVintLeather


Populaire posts van deze blog

Van motorjack tot manifest: hoe leer meer zegt dan je denkt

Leer is geen mode. Het is een taal. En in sommige kringen is het een schreeuw, een vuist, een manier van zijn. Welkom in de wereld van de leather subculture – een scene die begon op de motor, groeide in de queer community, en vandaag de dag een eigen plek heeft in de underground én mainstream. Waar het begon Na WOII kwamen Amerikaanse soldaten terug met trauma, kracht en een drang naar vrijheid. Ze stapten op motoren en droegen leer – als bescherming, maar ook als afbakening. Niet van de kou, maar van de maatschappij. Die look werd een statement. Tegen ‘gewoon’. Tegen de burgerlijke norm. In de jaren '50 en '60 werd leer meer dan praktisch – het werd erotisch, rebels, mystiek. Denk Marlon Brando. Denk Tom of Finland. Denk ruige clubs, donkere stegen, een nieuwe vorm van broederschap. Wat is de leather scene nu? Het is een subcultuur, vaak verbonden met de LGBTQ+ community, BDSM, motorclubs, maar niet beperkt daartoe. Leer wordt hier gedragen als harnas. Niet alleen fysiek, maar...
Meer lezen

Hoe Magic Me Leerde Ondernemen in een Niche (en WotC Mijn Anti-Hero Werd)

Magic the Gathering was ooit mijn weekend-escape. Commander op vrijdag en zaterdag, gezelligheid, kaarten schuiven, colaatje erbij. Tot ik doorhad dat ik niet meer naar het spel keek… maar naar het verdienmodel erachter. En toen werd het interessant. En een beetje ziek. Maar vooral fascinerend. Hoe WotC mij per ongeluk businesscoach werd Sinds ik zelf een niche-lederwarenshop bouw, kijk ik anders naar bedrijven. Marketing, community, psychologie — het is één groot spel. En WotC? Die spelen het op level 100. Spoilers vroeg droppen → hype bouwen → spelers laten fantaseren → release → dopamine → kopen, kopen, kopen. Gewoon AIDA en FOMO op steroïden. Maar als je het eenmaal doorhebt… verandert alles. Het spel voelt minder magisch. En ik wil anderen niet uit die magie trekken. Laat ze lekker genieten. Daarom stopte ik met spelen in de winkel. Niet uit frustratie — uit respect. Ook voor de plaatselijke spellenwinkel. Als ik anderen uitleg hoe het model werkt, dalen hun dopamine… en jullie om...
Meer lezen

Leer is geen materiaal. Het is een houding

55 nummers die ruiken naar rook, zweet, rebellie en een riem die nét iets te strak zit Sommige materialen praat je niet kapot. Leer is er zo één. Het schreeuwt niet, het gromt. Het liegt niet, het leeft. Én het past altijd beter na een nacht te veel, muziek te hard en keuzes te scherp. Ik zat gisteren met een kop koffie die meer naar motorolie smaakte dan naar arabica, scrol door mijn eigen blog, kijk naar die riemen op tafel… en toen klikte iets. Leer is géén product. Leer is een playlist. Dus ja, ik heb ‘m gemaakt. De ultieme lijst. 55 nummers die klinken zoals een goede riem voelt: strak, eerlijk, rauw, soms fout maar altijd lekker. Alles erin. Fetish. Rockabilly. Punk. Metal. BDSM. Amsterdam-leather-scene. JVL-eigenwijsheid. Je weet wel. Die energie waarvan je oma zegt “kan dat niet normaal” en jij denkt: “Nee.” 1. De leer-klassiekers Niet voor mensen met een zwak hart. Dit is het muzikale equivalent van een motorhelm zonder vizier. The Stooges – I Wanna Be Your Dog The Velvet Unde...
Meer lezen