Achtentachtig Planken en een Te Lange Riem

Claus Plausiblestein, deel twee.
Niet omdat het moet. Omdat sommige figuren blijven hangen als leerlucht in een kleine ruimte.

Hij staat in zijn keuken. Of wat daarvoor doorgaat. Twee kasten scheef, één plank over. Van die 88 onderdelen zijn er altijd drie over. Niemand weet waar ze horen. Claus ook niet. Hij heeft ze netjes in een zakje gedaan. Bewijsdrang. Misschien komt het ooit van pas. Dat zakje is zijn levenshouding.

De riem ligt op tafel. Niet om. Nooit om. Te confronterend. Leer dat je aankijkt. Stil, maar niet passief. Het soort leer dat geen medelijden heeft. Handmade leather heeft dat. Het buigt, maar kruipt niet.

Achttien kilo eraf en ineens past niets meer bij elkaar. Niet je lijf, niet je spullen, niet je verhaal. Hij dacht dat afvallen het eindpunt was. Dat daarna vanzelf muziek zou starten. Maar er kwam geen soundtrack. Alleen stilte. En het klapperen van die te lange riemstaart als hij hem toch nog een keer probeerde.

Ik zie dat vaker. Mensen die denken dat verandering lineair is. Alsof je van oud naar nieuw gaat zonder rommel. Onzin. Tussen oud en nieuw zit altijd een fase waarin alles schuurt. Leer schuurt ook. Daarom wordt het mooi.

Claus bestelt nog iets online. Weet zelf niet meer wat. Iets functioneels. Iets dat het gevoel moet geven dat hij vooruitgaat. Het algoritme kent hem inmiddels beter dan hij zichzelf. Het weet wanneer hij zwak is. Wanneer hij denkt dat bezit structuur is. European handmade culture wordt daar vermalen tot pixels.

Hij denkt nog steeds aan die riem. Niet eens omdat hij hem terug wil. Maar omdat het symbool werd. De verkoper die niet meeboog. De ambachtsman die geen emotionele service leverde. Dat was het echte probleem. Ambacht is hard. Het zegt niet: komt goed. Het zegt: dit is wat het is.

In Harderwijk werken we zo. Altijd zo gewerkt. Je meet. Je snijdt. Je maakt. En als iemand verandert, verandert het leer niet automatisch mee. Dat is geen gebrek aan empathie. Dat is realiteit.

Claus mist realiteit. Hij leeft tussen dozen, herinneringen en dagdromen. De pakketbezorger komt weer. Andere jas. Zelfde rol. Even oogcontact. Dat is genoeg voor vandaag. Daarna weer alleen. Weer scrollen. Weer denken dat hij boven dit alles staat. Tragisch intellectueel in joggingbroek.

Maar ergens. Heel ergens. Zit nog potentie. Ik geloof daar heilig in. Niet omdat hij slim klinkt. Maar omdat hij boos is. Boosheid is energie. Mits je hem niet op een leren riem richt.

Leer kan veel hebben. Mensen minder.

Johnny’s Vintage & Leathers is geen therapie. Geen belofte van een nieuw leven. Het is materiaal met geschiedenis. Voor mensen die hun eigen gewicht durven dragen. In kilo’s en in keuzes.

Wil je kijken. Of voelen. Of gewoon snappen waar het misgaat en waar het klopt. https://www.vinted.nl/member/87149893-johnnyhardon
https://www.etsy.com/shop/JohnnysVintLeather



Populaire posts van deze blog

Van motorjack tot manifest: hoe leer meer zegt dan je denkt

Leer is geen mode. Het is een taal. En in sommige kringen is het een schreeuw, een vuist, een manier van zijn. Welkom in de wereld van de leather subculture – een scene die begon op de motor, groeide in de queer community, en vandaag de dag een eigen plek heeft in de underground én mainstream. Waar het begon Na WOII kwamen Amerikaanse soldaten terug met trauma, kracht en een drang naar vrijheid. Ze stapten op motoren en droegen leer – als bescherming, maar ook als afbakening. Niet van de kou, maar van de maatschappij. Die look werd een statement. Tegen ‘gewoon’. Tegen de burgerlijke norm. In de jaren '50 en '60 werd leer meer dan praktisch – het werd erotisch, rebels, mystiek. Denk Marlon Brando. Denk Tom of Finland. Denk ruige clubs, donkere stegen, een nieuwe vorm van broederschap. Wat is de leather scene nu? Het is een subcultuur, vaak verbonden met de LGBTQ+ community, BDSM, motorclubs, maar niet beperkt daartoe. Leer wordt hier gedragen als harnas. Niet alleen fysiek, maar...
Meer lezen

Hoe Magic Me Leerde Ondernemen in een Niche (en WotC Mijn Anti-Hero Werd)

Magic the Gathering was ooit mijn weekend-escape. Commander op vrijdag en zaterdag, gezelligheid, kaarten schuiven, colaatje erbij. Tot ik doorhad dat ik niet meer naar het spel keek… maar naar het verdienmodel erachter. En toen werd het interessant. En een beetje ziek. Maar vooral fascinerend. Hoe WotC mij per ongeluk businesscoach werd Sinds ik zelf een niche-lederwarenshop bouw, kijk ik anders naar bedrijven. Marketing, community, psychologie — het is één groot spel. En WotC? Die spelen het op level 100. Spoilers vroeg droppen → hype bouwen → spelers laten fantaseren → release → dopamine → kopen, kopen, kopen. Gewoon AIDA en FOMO op steroïden. Maar als je het eenmaal doorhebt… verandert alles. Het spel voelt minder magisch. En ik wil anderen niet uit die magie trekken. Laat ze lekker genieten. Daarom stopte ik met spelen in de winkel. Niet uit frustratie — uit respect. Ook voor de plaatselijke spellenwinkel. Als ik anderen uitleg hoe het model werkt, dalen hun dopamine… en jullie om...
Meer lezen

Leer is geen materiaal. Het is een houding

55 nummers die ruiken naar rook, zweet, rebellie en een riem die nét iets te strak zit Sommige materialen praat je niet kapot. Leer is er zo één. Het schreeuwt niet, het gromt. Het liegt niet, het leeft. Én het past altijd beter na een nacht te veel, muziek te hard en keuzes te scherp. Ik zat gisteren met een kop koffie die meer naar motorolie smaakte dan naar arabica, scrol door mijn eigen blog, kijk naar die riemen op tafel… en toen klikte iets. Leer is géén product. Leer is een playlist. Dus ja, ik heb ‘m gemaakt. De ultieme lijst. 55 nummers die klinken zoals een goede riem voelt: strak, eerlijk, rauw, soms fout maar altijd lekker. Alles erin. Fetish. Rockabilly. Punk. Metal. BDSM. Amsterdam-leather-scene. JVL-eigenwijsheid. Je weet wel. Die energie waarvan je oma zegt “kan dat niet normaal” en jij denkt: “Nee.” 1. De leer-klassiekers Niet voor mensen met een zwak hart. Dit is het muzikale equivalent van een motorhelm zonder vizier. The Stooges – I Wanna Be Your Dog The Velvet Unde...
Meer lezen