Claus Plausiblestein en de Riem die Niet Meer Paste

Claus Plausiblestein.
Alleen die naam al. Klinkt als iets dat je verzint als je het echte leven niet meer vertrouwt.

Hij is achttien kilo lichter dan vorig jaar. Niet door discipline of een nieuw sportschema, maar door leegte. Stress. Dagen zonder vorm. En dat merk je niet aan zijn gezicht, maar aan zijn riem. Te groot. Altijd te groot. Een stuk leer dat ineens niet meer klopt. Alsof het ding hem elke ochtend eraan herinnert dat hij zelf ook niet meer past in z’n eigen leven.

Hij woont hoog. Flat. Beton. Trappenhuis dat ruikt naar oud vet en wantrouwen. Hij noemt het een Turkenflat, niet eens boos, meer moe. Alles is achtergrondruis geworden. De buren. De stemmen. Het leven naast hem. Claus zit binnen. Te veel binnen.

Zijn huis is een Temu-collage. Achtentachtig onderdelen meubelkit, half afgemonteerd, schroefjes over. Stoel die wiebelt. Kast die scheef staat. Borden, tools, schoenen, condooms, veters, chocolade. Alles tegelijk. Alles goedkoop. Alles snel. Hij spaart punten alsof het zin heeft. Alsof hij daarmee iets terugwint wat hij onderweg kwijtgeraakt is.

Dan is er Pavlov. De kat. Te druk. Altijd springen. Op gordijnen, tafels, Claus z’n zenuwen. Hij haat dat beest. Hij praat ertegen. Maar zonder Pavlov zou het stil zijn. Dodelijk stil. De naam zegt genoeg. Claus weet heus wel hoe conditionering werkt. Hij zit er middenin.

Claus is homo. Werkloos. Alleen. Dat zijn geen labels, dat zijn omstandigheden. En omstandigheden doen rare dingen met mensen. Zoals de pakketbezorger versieren. Niet omdat hij zo geil is, maar omdat iemand aan de deur klopt. Omdat iemand hem ziet. Omdat hij even controle voelt in plaats van wachten.

En dan die riem.
Van Johnny’s Vintage and Leathers. Harderwijk. Echte handel. Echt leer. Gekocht in een moment van helderheid. En dan boos worden omdat hij te groot is. Alsof leer zich aanpast aan jouw crisis. Alsof ambacht rekening houdt met jouw afvallen. Hij stuurt een bericht. Emoji erbij. Lachend boos. Typisch Claus.

Daarna belt hij. Uren. Verhalen. Klachten. Gedachten die nergens heen kunnen behalve door de telefoon. En als er niet geluisterd wordt, ontploft hij. Niet uit kwaadheid. Uit tekort.

Ik zie dat vaker. Mensen denken dat een riem een accessoire is. Maar het is een grens. Een cirkel. Je snijdt hem kleiner als het moet. Je maakt er weer een gat bij. Leer kan tegen een stootje. Mensen minder.

In mijn atelier zitten nog riemen met oude gaatjes. Van mannen die breder waren. Of smaller. Of sterker. Of kapot. Leer onthoudt alles. Het kraakt. Het buigt. Het past zich aan. Claus niet. Nog niet.

Claus Plausiblestein is geen grap. Hij is een symptoom. Moderne eenzaamheid met gratis verzending. Zijn leven bestaat uit onafgemaakte meubels, te lange riemen en gesprekken die nergens landen. Tragikomisch, ja. Maar ook herkenbaar als je goed kijkt.

En ergens weet ik zeker: als hij die riem laat inkorten, echt inkorten, met een scherp mes en vaste hand, dan klopt er weer iets. Klein. Maar echt.

Wie weet.

Vintage leather. Handmade craft. Harderwijk grit.
Je vindt het tussen de snijresten en de verhalen.

Bekijk mijn werk en verhalen hier:
https://www.vinted.nl/member/87149893-johnnyhardon
https://www.etsy.com/shop/JohnnysVintLeather


Populaire posts van deze blog

Van motorjack tot manifest: hoe leer meer zegt dan je denkt

Leer is geen mode. Het is een taal. En in sommige kringen is het een schreeuw, een vuist, een manier van zijn. Welkom in de wereld van de leather subculture – een scene die begon op de motor, groeide in de queer community, en vandaag de dag een eigen plek heeft in de underground én mainstream. Waar het begon Na WOII kwamen Amerikaanse soldaten terug met trauma, kracht en een drang naar vrijheid. Ze stapten op motoren en droegen leer – als bescherming, maar ook als afbakening. Niet van de kou, maar van de maatschappij. Die look werd een statement. Tegen ‘gewoon’. Tegen de burgerlijke norm. In de jaren '50 en '60 werd leer meer dan praktisch – het werd erotisch, rebels, mystiek. Denk Marlon Brando. Denk Tom of Finland. Denk ruige clubs, donkere stegen, een nieuwe vorm van broederschap. Wat is de leather scene nu? Het is een subcultuur, vaak verbonden met de LGBTQ+ community, BDSM, motorclubs, maar niet beperkt daartoe. Leer wordt hier gedragen als harnas. Niet alleen fysiek, maar...
Meer lezen

Hoe Magic Me Leerde Ondernemen in een Niche (en WotC Mijn Anti-Hero Werd)

Magic the Gathering was ooit mijn weekend-escape. Commander op vrijdag en zaterdag, gezelligheid, kaarten schuiven, colaatje erbij. Tot ik doorhad dat ik niet meer naar het spel keek… maar naar het verdienmodel erachter. En toen werd het interessant. En een beetje ziek. Maar vooral fascinerend. Hoe WotC mij per ongeluk businesscoach werd Sinds ik zelf een niche-lederwarenshop bouw, kijk ik anders naar bedrijven. Marketing, community, psychologie — het is één groot spel. En WotC? Die spelen het op level 100. Spoilers vroeg droppen → hype bouwen → spelers laten fantaseren → release → dopamine → kopen, kopen, kopen. Gewoon AIDA en FOMO op steroïden. Maar als je het eenmaal doorhebt… verandert alles. Het spel voelt minder magisch. En ik wil anderen niet uit die magie trekken. Laat ze lekker genieten. Daarom stopte ik met spelen in de winkel. Niet uit frustratie — uit respect. Ook voor de plaatselijke spellenwinkel. Als ik anderen uitleg hoe het model werkt, dalen hun dopamine… en jullie om...
Meer lezen

Leer is geen materiaal. Het is een houding

55 nummers die ruiken naar rook, zweet, rebellie en een riem die nét iets te strak zit Sommige materialen praat je niet kapot. Leer is er zo één. Het schreeuwt niet, het gromt. Het liegt niet, het leeft. Én het past altijd beter na een nacht te veel, muziek te hard en keuzes te scherp. Ik zat gisteren met een kop koffie die meer naar motorolie smaakte dan naar arabica, scrol door mijn eigen blog, kijk naar die riemen op tafel… en toen klikte iets. Leer is géén product. Leer is een playlist. Dus ja, ik heb ‘m gemaakt. De ultieme lijst. 55 nummers die klinken zoals een goede riem voelt: strak, eerlijk, rauw, soms fout maar altijd lekker. Alles erin. Fetish. Rockabilly. Punk. Metal. BDSM. Amsterdam-leather-scene. JVL-eigenwijsheid. Je weet wel. Die energie waarvan je oma zegt “kan dat niet normaal” en jij denkt: “Nee.” 1. De leer-klassiekers Niet voor mensen met een zwak hart. Dit is het muzikale equivalent van een motorhelm zonder vizier. The Stooges – I Wanna Be Your Dog The Velvet Unde...
Meer lezen