De bubbel kraakt voordat hij barst

Ze noemen het innovatie. Ik noem het haast. Alles moet sneller, slimmer, schaalbaar. AI hier, AI daar. Pitchdecks vol beloftes. Grafieken die alleen omhoog mogen. Niemand die nog vraagt wat er gebeurt als het misgaat. Dat leer je pas als je ooit zelf met je bek op de werkbank bent geknald.

Ik zie het verschil elke dag. Een partij riemen binnengekregen die te mooi leek om waar te zijn. Prijs laag. Afwerking strak. Foto’s perfect. Maar zodra je het leer buigt hoor je het al. Een droog kraakje. Geen leven erin. Chemisch snelgelooid spul. Gemaakt om op afstand te verkopen, niet om gedragen te worden. Dat is geen product, dat is marketing met een gesp.

AI voelt vaak hetzelfde. Indrukwekkend van een afstand. Demo’s die applaus krijgen. Maar onder druk? Onder echt gebruik? Dan zie je waar het dun is. Waar het scheurt. Waar het alleen werkt zolang niemand te veel vraagt.

Ik vertrouw mensen die met hun handen werken meer dan mensen die alleen met woorden schuiven. Niet omdat ze slimmer zijn, maar omdat falen zichtbaar is. Een slechte riem kun je niet wegpraten. Die komt terug. Een boze klant. Een gescheurde lus. Een slechte review. Dat houdt je scherp.

In de financiële wereld is falen vaak uitgesteld. Verstopt. Doorgegeven. Verpakt in nieuwe termen. “Correctie”. “Herijking”. “Transitie”. Tot het ineens wel pijn doet. Dan staat iedereen verbaasd te kijken, alsof niemand het zag aankomen. Bullshit. Iedereen voelde het. Ze wilden alleen niet luisteren.

Ik zit liever aan de andere kant van die golf. Klein. Traag. Tastbaar. Johnny’s Vintage & Leathers is geen unicorn. Geen scale-up. Geen exit-strategie. Het is leer, gereedschap, handel. Soms een goede dag. Soms niet. Maar het is echt. En echt houdt langer stand dan hype.

AI gaat niet verdwijnen. Net zo min als plastic of fast fashion. Maar de roes gaat eraf. De bubbel loopt leeg. En dan blijft over wat werkt. Wat waarde heeft. Wat mensen echt gebruiken. Net als met leer.

Tot die tijd blijf ik doen wat ik doe. Snijden. Meten. Verkopen. Geen goden bouwen. Gewoon spullen maken die tegen een stootje kunnen.

Wil je iets dat niet na één seizoen barst:
https://www.vinted.nl/member/87149893-johnnyhardon
https://www.etsy.com/shop/JohnnysVintLeather


Populaire posts van deze blog

Van motorjack tot manifest: hoe leer meer zegt dan je denkt

Leer is geen mode. Het is een taal. En in sommige kringen is het een schreeuw, een vuist, een manier van zijn. Welkom in de wereld van de leather subculture – een scene die begon op de motor, groeide in de queer community, en vandaag de dag een eigen plek heeft in de underground én mainstream. Waar het begon Na WOII kwamen Amerikaanse soldaten terug met trauma, kracht en een drang naar vrijheid. Ze stapten op motoren en droegen leer – als bescherming, maar ook als afbakening. Niet van de kou, maar van de maatschappij. Die look werd een statement. Tegen ‘gewoon’. Tegen de burgerlijke norm. In de jaren '50 en '60 werd leer meer dan praktisch – het werd erotisch, rebels, mystiek. Denk Marlon Brando. Denk Tom of Finland. Denk ruige clubs, donkere stegen, een nieuwe vorm van broederschap. Wat is de leather scene nu? Het is een subcultuur, vaak verbonden met de LGBTQ+ community, BDSM, motorclubs, maar niet beperkt daartoe. Leer wordt hier gedragen als harnas. Niet alleen fysiek, maar...
Meer lezen

Hoe Magic Me Leerde Ondernemen in een Niche (en WotC Mijn Anti-Hero Werd)

Magic the Gathering was ooit mijn weekend-escape. Commander op vrijdag en zaterdag, gezelligheid, kaarten schuiven, colaatje erbij. Tot ik doorhad dat ik niet meer naar het spel keek… maar naar het verdienmodel erachter. En toen werd het interessant. En een beetje ziek. Maar vooral fascinerend. Hoe WotC mij per ongeluk businesscoach werd Sinds ik zelf een niche-lederwarenshop bouw, kijk ik anders naar bedrijven. Marketing, community, psychologie — het is één groot spel. En WotC? Die spelen het op level 100. Spoilers vroeg droppen → hype bouwen → spelers laten fantaseren → release → dopamine → kopen, kopen, kopen. Gewoon AIDA en FOMO op steroïden. Maar als je het eenmaal doorhebt… verandert alles. Het spel voelt minder magisch. En ik wil anderen niet uit die magie trekken. Laat ze lekker genieten. Daarom stopte ik met spelen in de winkel. Niet uit frustratie — uit respect. Ook voor de plaatselijke spellenwinkel. Als ik anderen uitleg hoe het model werkt, dalen hun dopamine… en jullie om...
Meer lezen

Leer is geen materiaal. Het is een houding

55 nummers die ruiken naar rook, zweet, rebellie en een riem die nét iets te strak zit Sommige materialen praat je niet kapot. Leer is er zo één. Het schreeuwt niet, het gromt. Het liegt niet, het leeft. Én het past altijd beter na een nacht te veel, muziek te hard en keuzes te scherp. Ik zat gisteren met een kop koffie die meer naar motorolie smaakte dan naar arabica, scrol door mijn eigen blog, kijk naar die riemen op tafel… en toen klikte iets. Leer is géén product. Leer is een playlist. Dus ja, ik heb ‘m gemaakt. De ultieme lijst. 55 nummers die klinken zoals een goede riem voelt: strak, eerlijk, rauw, soms fout maar altijd lekker. Alles erin. Fetish. Rockabilly. Punk. Metal. BDSM. Amsterdam-leather-scene. JVL-eigenwijsheid. Je weet wel. Die energie waarvan je oma zegt “kan dat niet normaal” en jij denkt: “Nee.” 1. De leer-klassiekers Niet voor mensen met een zwak hart. Dit is het muzikale equivalent van een motorhelm zonder vizier. The Stooges – I Wanna Be Your Dog The Velvet Unde...
Meer lezen