De strijd der populisten (en hoe vakmanschap zichzelf uitput als je het laat stemmen)

Ze noemen het een verkiezing.
Ik noem het slijtage.

De strijd der populisten op een fantasy fair.
Iedereen “best stand”. Iedereen “community”. Iedereen “stem op mij”.
Vlaggetjes, badges, hashtags.
Maar onder de wol en het wierook ligt gewoon handel. En te veel handel vreet zichzelf op.

Kijk naar zo’n screenshot en je ziet het meteen.
Geen magie. Geen bos. Geen vuur.
Alleen blokken. Logo’s. Stemmen. Rankings.
Alsof we op Marktplaats staan maar dan met rune-lettertypes.

Populisme werkt altijd hetzelfde.
Je roept dat je voor het volk bent en ondertussen tap je het laatste restje aandacht leeg.
Niet uit kwaadheid. Uit vermoeidheid.
Iedereen moet winnen, dus niemand wint nog echt.

Ik sta al jaren tussen leer en mensen.
Riemen in mijn handen, praatjes aan de kraam.
Je voelt het verschil tussen iets dat gemaakt is en iets dat verkocht wil worden.
Een goede riem hoeft niet te schreeuwen.
Die hangt. Die draagt. Die zwijgt.

Op zulke fairs zie je ook die types.
Ambachtslui met vuile nagels, rustige ogen.
En daarnaast de stemmers. De trekkers. De marketeers.
Alles wordt competitie. Zelfs stilte.

Dat is commerciële uitputting.
Niet omdat er te veel makers zijn.
Maar omdat alles in lijstjes moet.
Best dit. Best dat. Beste verhaal. Beste stand.
Alsof vakmanschap een talentenjacht is.

Ik heb klanten gehad die een riem kochten en zeiden:
“Hij doet het gewoon.”
Dat is geen review. Dat is goud.

Johnny’s Vintage & Leathers komt uit Harderwijk.
Niet uit een pitchdeck.
Ik meet met een lint. Ik snij recht. Ik verkoop minder dan ik zou kunnen.
Omdat leer geen fast food is. En aandacht ook niet.

De populistische strijd zegt: kijk naar mij.
Het ambacht zegt: voel dit eens.

En ja, ik snap het spel. Iedereen moet eten.
Maar als alles stemgedreven wordt, blijft er niks over om op te stemmen.
Dan is het vuur weg en blijven de asbakken staan.

Laat sommige dingen onmeetbaar.
Laat een riem gewoon een riem zijn.
Laat een stand gewoon staan.

Dat is geen nostalgie.
Dat is overleven.

👉 https://www.vinted.nl/member/87149893-johnnyhardon
👉 https://www.etsy.com/shop/JohnnysVintLeather
 

Populaire posts van deze blog

Van motorjack tot manifest: hoe leer meer zegt dan je denkt

Leer is geen mode. Het is een taal. En in sommige kringen is het een schreeuw, een vuist, een manier van zijn. Welkom in de wereld van de leather subculture – een scene die begon op de motor, groeide in de queer community, en vandaag de dag een eigen plek heeft in de underground én mainstream. Waar het begon Na WOII kwamen Amerikaanse soldaten terug met trauma, kracht en een drang naar vrijheid. Ze stapten op motoren en droegen leer – als bescherming, maar ook als afbakening. Niet van de kou, maar van de maatschappij. Die look werd een statement. Tegen ‘gewoon’. Tegen de burgerlijke norm. In de jaren '50 en '60 werd leer meer dan praktisch – het werd erotisch, rebels, mystiek. Denk Marlon Brando. Denk Tom of Finland. Denk ruige clubs, donkere stegen, een nieuwe vorm van broederschap. Wat is de leather scene nu? Het is een subcultuur, vaak verbonden met de LGBTQ+ community, BDSM, motorclubs, maar niet beperkt daartoe. Leer wordt hier gedragen als harnas. Niet alleen fysiek, maar...
Meer lezen

Hoe Magic Me Leerde Ondernemen in een Niche (en WotC Mijn Anti-Hero Werd)

Magic the Gathering was ooit mijn weekend-escape. Commander op vrijdag en zaterdag, gezelligheid, kaarten schuiven, colaatje erbij. Tot ik doorhad dat ik niet meer naar het spel keek… maar naar het verdienmodel erachter. En toen werd het interessant. En een beetje ziek. Maar vooral fascinerend. Hoe WotC mij per ongeluk businesscoach werd Sinds ik zelf een niche-lederwarenshop bouw, kijk ik anders naar bedrijven. Marketing, community, psychologie — het is één groot spel. En WotC? Die spelen het op level 100. Spoilers vroeg droppen → hype bouwen → spelers laten fantaseren → release → dopamine → kopen, kopen, kopen. Gewoon AIDA en FOMO op steroïden. Maar als je het eenmaal doorhebt… verandert alles. Het spel voelt minder magisch. En ik wil anderen niet uit die magie trekken. Laat ze lekker genieten. Daarom stopte ik met spelen in de winkel. Niet uit frustratie — uit respect. Ook voor de plaatselijke spellenwinkel. Als ik anderen uitleg hoe het model werkt, dalen hun dopamine… en jullie om...
Meer lezen

Leer is geen materiaal. Het is een houding

55 nummers die ruiken naar rook, zweet, rebellie en een riem die nét iets te strak zit Sommige materialen praat je niet kapot. Leer is er zo één. Het schreeuwt niet, het gromt. Het liegt niet, het leeft. Én het past altijd beter na een nacht te veel, muziek te hard en keuzes te scherp. Ik zat gisteren met een kop koffie die meer naar motorolie smaakte dan naar arabica, scrol door mijn eigen blog, kijk naar die riemen op tafel… en toen klikte iets. Leer is géén product. Leer is een playlist. Dus ja, ik heb ‘m gemaakt. De ultieme lijst. 55 nummers die klinken zoals een goede riem voelt: strak, eerlijk, rauw, soms fout maar altijd lekker. Alles erin. Fetish. Rockabilly. Punk. Metal. BDSM. Amsterdam-leather-scene. JVL-eigenwijsheid. Je weet wel. Die energie waarvan je oma zegt “kan dat niet normaal” en jij denkt: “Nee.” 1. De leer-klassiekers Niet voor mensen met een zwak hart. Dit is het muzikale equivalent van een motorhelm zonder vizier. The Stooges – I Wanna Be Your Dog The Velvet Unde...
Meer lezen