Een man in leer blijft een man in leer
Er zijn mannen die leer dragen.
En er zijn mannen die leer zijn.
Je herkent het meteen. Niet aan de glans. Niet aan het merk. Aan de stilte eromheen.
Zoals bij Mike. Brugge. 52. Geen podiumbeest. Geen tafelspringer. Wel iemand die weet hoe het voelt als iets schuurt zonder dat je precies kunt aanwijzen waar.
Leer werkt zo.
Het vertelt niks, maar alles zit erin.
Ik denk aan die Ducati op die camping. Rood. Avondlicht. Vol leer.
Je hoeft geen fetisj te kennen om te snappen dat dát iets doet.
Leer is aanwezigheid. Massa. Gewicht. Je kunt het niet negeren. Net als een goede riem die je broek niet ophoudt, maar je houding corrigeert. Zonder commentaar.
In de handel leer je snel dat verschillen pas ontstaan als mensen gaan praten.
Tot die tijd is het gewoon huid op huid.
Italiaans, Belgisch, Duits, Veluws. Maakt geen reet uit.
Ik heb klanten uit Brussel gehad die precies hetzelfde zochten als iemand uit Ermelo. Een eerlijke riem. Goed gesneden. Niet te dun, niet te schreeuwerig. Gewoon kloppend.
Mike zegt eigenlijk hetzelfde.
Een man in leer blijft een man in leer tot hij z’n mond opentrekt.
Taal maakt grenzen. Leer niet.
Zijn leven leest als een patchwork van werelden. Schoolleider. Brussel. Meertaligheid. Polyamorie. Partners die hem spiegels voorhouden waar geen filter overheen zit.
Een Waalse blik.
Een zwarte fetish man die hem laat zien dat inclusie niet ontstaat door posters, maar door wie je uitnodigt aan tafel. En wie je laat staan.
In mijn atelier in Harderwijk zie ik dat ook.
Wie binnenkomt met bravoure koopt vaak niks.
Wie eerst zwijgt en het leer aanraakt, blijft hangen. Vraagt. Luistert.
Dat zijn de mannen die later mailen dat die ene vintage belt inmiddels hun dagelijkse harnas is geworden.
Mike is geen showman. Dat wantrouw ik juist minder.
De fetisjscene heeft al genoeg veren, linten en poses.
Wat ontbreekt zijn mannen die durven zeggen: ik weet het niet precies, maar ik ben er wel.
Leer is nooit perfect.
Het kraakt. Het heeft littekens. Het leeft.
Net als een gemeenschap.
Ik heb riemen verkocht aan mannen die midden in hun leven vastzaten. Burn-out. Relaties die rafelden. Te veel nachten, te weinig bedding.
Ze wilden geen verhaal. Ze wilden iets echts.
Iets dat blijft zitten als alles beweegt.
Dat is wat hier onder de oppervlakte speelt.
Niet de verkiezing. Niet de titel.
Maar de vraag die blijft terugkomen, net zo koppig als leer dat niet wil breken:
Hoe kan ik helpen.
En wie ziet mij als ik even niks laat zien.
Misschien is dat leiderschap anno nu.
Niet harder praten.
Maar aanwezig blijven.
Zoals leer dat doet. Dag na dag. Slijtage als bewijs dat je er was.
Johnny’s Vintage & Leathers zit daar ergens tussen.
Geen vlag. Geen manifest.
Alleen handen die werken. Leer dat blijft. Harderwijk aan de rand van Europa, maar midden in dezelfde cultuur.
European leather culture is geen trend.
Het is een netwerk van mensen die weten dat vakmanschap ook luisteren is.
Wie dat snapt, begrijpt Mike.
En begrijpt waarom sommige mannen geen act nodig hebben om iets te betekenen.
Bekijk meer werk en verhalen:
https://www.vinted.nl/member/87149893-johnnyhardon
https://www.etsy.com/shop/JohnnysVintLeather