Er komt altijd een punt waarop je merkt dat je strijd groter is geworden dan het leven zelf.

Niet ineens. Sluipend.

Je merkt het aan hoe scherp je kijkt. Hoe snel je oordeelt. Hoe moe je bent na iets wat voor anderen gewoon “er zijn” heet.

Dat is het moment waarop iets is gaan knellen.

Ik geloof niet dat obsessies beginnen bij lust of leer of kleding. Ze beginnen bij betekenis. Bij het idee dat iets méér zegt dan het is. Dat het gevaarlijk is. Dat het iets onthult wat verborgen moest blijven.

En zodra je iets gaat behandelen alsof het gevaarlijk is, wordt het belangrijker dan het ooit was.

Dat zie ik ook in mijn vak. Als iemand een riem behandelt alsof hij kostbaarder is dan hij is, breekt hij ‘m sneller. Te voorzichtig. Te krampachtig. Te bang om fouten te maken. Terwijl leer juist tegen gebruik kan. Tegen leven. Tegen sporen.

In geloof gebeurt vaak hetzelfde. Alles moet intact blijven. Onbevlekt. Onberoerd. Maar wat je niet aanraakt, leer je niet kennen. En wat je niet kent, ga je vrezen.

Dat is geen geestelijk probleem. Dat is een ervaringsprobleem.

De kerk heeft veel woorden voor zonde, maar weinig voor spanning. Voor verlangen. Voor ambiguïteit. Terwijl dat precies is waar volwassenheid begint. In het verdragen van het dubbele. Dat je iets kunt voelen en tóch kiezen. Dat je geraakt kunt worden en niet hoeft te reageren.

Wie dat niet leert, gaat leven in vermijding. En vermijding maakt de wereld kleiner. Altijd.

Je ziet het aan mensen die alleen nog veilig kunnen functioneren als alles klopt. De juiste kleding. De juiste woorden. De juiste afstand. Dat is geen vrede. Dat is fragiel evenwicht.

Ik heb geleerd dat stevigheid iets anders is dan strengheid. Stevigheid betekent dat je iets aankunt zonder dicht te slaan. Dat je een prikkel kunt verdragen zonder dat hij je definieert.

Leer helpt me dat elke dag herinneren. Het kraakt soms. Het geeft mee. Het past zich aan. Maar het houdt vorm zolang je het niet forceert.

Misschien is dat wel waar het echt over gaat. Niet over wat je ziet, maar over hoe strak je jezelf vasthoudt. Niet over wat anderen dragen, maar over hoeveel ruimte jij jezelf gunt om mens te zijn zonder meteen een verklaring of oordeel klaar te hebben.

Het leven vraagt niet om perfecte beheersing. Het vraagt om draagkracht.

En draagkracht bouw je niet door alles te vermijden wat spanning oproept. Die bouw je door spanning te leren hanteren. Met aandacht. Met herhaling. Met falen zonder drama.

Dat is geen zwakte. Dat is ambacht.

Zoals ik leer snijd, weet ik dat geen enkele snede perfect is. Er zit altijd een randje. Een kleine afwijking. En juist dat maakt het echt. Draagbaar. Menselijk.

Misschien moet geloof ook iets meer gedragen worden. In plaats van bewaakt.

Niet alles wat je raakt, wil je breken.

Sommige dingen willen alleen erkend worden.

En als je wilt zien hoe materiaal eruitziet dat geleefd heeft, zonder morele lading, zonder projectie, maar gewoon als vintage, handmade, European leather culture met sporen van gebruik en tijd, dan ligt dat daar. Open. Eerlijk. Zonder uitleg.

Check:

https://www.vinted.nl/member/87149893-johnnyhardon

https://www.etsy.com/shop/JohnnysVintLeather