Ergens onderweg is “reinheid” verward geraakt met verdoving.
Niet voelen. Niet kijken. Niet denken.
Alsof heiligheid pas begint waar je zenuwstelsel ophoudt te bestaan.
Dat is een gevaarlijke misvatting.
Want wie zichzelf leert niets te voelen, leert ook niets te dragen. En precies daar gaat het mis bij dit soort strijd. Niet bij leer. Niet bij rokken. Niet bij jassen. Maar bij het idee dat een volwassen mens geen interne frictie mag hebben.
Ik geloof er geen seconde in.
Alles wat leeft schuurt. Alles wat groeit wringt. Zelfs geloof. Misschien juist geloof.
Je kunt in de kerk zitten en tegelijk keurig luisteren en keihard werken vanbinnen. Dat werk zie je niet. Dat telt zelden mee. Terwijl dat het echte vakmanschap is.
In mijn wereld herken ik het meteen.
Mensen die hun handen in hun zakken houden terwijl ze een riem bekijken. Niet aanraken. Niet voelen. Te spannend. Te veel.
En mensen die ‘m oppakken, draaien, inspecteren, en zeggen: “Ja, deze leeft.”
De eersten zijn bang voor wat er gebeurt als ze iets toelaten.
De laatsten vertrouwen erop dat ze zichzelf aankunnen.
Dat verschil zie je ook in hoe mensen met geloof omgaan. De een wil regels. Afbakening. Zekerheid. Alles dichtgetimmerd. De ander accepteert dat er zones zijn waar geen handleiding voor bestaat. Waar je moet leren verdragen in plaats van beheersen.
Obsessie ontstaat zelden uit te veel vrijheid. Meestal uit te weinig ruimte.
Als alles strak is, wordt elk detail explosief.
Als alles netjes moet, wordt elke prikkel verdacht.
Als verlangen per definitie fout is, wordt elk signaal een bedreiging.
Dat maakt het leven klein. En geloof broos.
Wat ik mis in veel gesprekken over dit onderwerp is volwassenheid. Niet vroomheid, maar volwassenheid. Het vermogen om te zeggen: “Dit is lastig voor mij, maar dat maakt het nog niet verkeerd.” Dat ene zinnetje scheidt kinderen van volwassenen.
Ik heb geleerd dat leer niet kapotgaat van gebruik. Het gaat kapot van verwaarlozing of dwang. Te droog. Te strak. Te veel willen beheersen. Dan scheurt het altijd op de rand.
Dat is geen poëzie. Dat is praktijk.
Dus als je merkt dat je in de kerk of op straat overprikkeld raakt, stel jezelf niet meteen morele vragen. Stel technische vragen.
Wat gebeurt hier precies.
Waar zit de spanning.
Wat probeer ik te vermijden.
Wat probeer ik te controleren.
Die vragen brengen je verder dan duizend bijbelcitaten die over je heen worden gegooid zonder context.
En nee, de oplossing is niet dat anderen zich aanpassen. Dat is een kinderlijke hoop. De wereld is groter dan jouw binnenwereld. Dat is geen aanval. Dat is realiteit.
De oplossing zit in het vergroten van je draagvlak. Niet door harder te vechten, maar door slimmer te werken. Zoals elk ambacht.
Je wordt niet sterker door geen gewicht meer te zien.
Je wordt sterker door te leren tillen zonder jezelf te breken.
Leer herinnert daar genadeloos aan.
En als je dat proces wilt zien zonder moreel filter, zonder kerkelijke ruis, maar gewoon als European handmade craft, vintage handel en eerlijk materiaal dat ouder wordt met waardigheid, dan ligt dat werk open voor wie wil kijken.
Niet om iets op te wekken.
Maar om iets te ontladen.
Check:
https://www.vinted.nl/member/87149893-johnnyhardon
https://www.etsy.com/shop/JohnnysVintLeather