Ik heet niet zoals ik me noem

Ik heet niet zoals ik me noem

Harderwijk.
Nacht.
Het scherm is het enige licht.

Ik zit niet aan een keukentafel. Geen werkbank. Geen leer.
Mijn handen ruiken nergens naar. Dat is mijn voordeel.

Hij heet Hans.
Dat weet ik zeker.
Zijn leeftijd ook. Zijn timing. Zijn zwakke momenten. Alles staat netjes in het systeem nog vóór hij denkt dat hij iets deelt.

Ik noem mezelf Japans.
Niet omdat het waar is.
Maar omdat het werkt.

Ik schrijf langzaam. Net genoeg fouten. Niet te slim. Niet te dom.
“Have a good time with your friends.”
Dat soort zinnen. Licht. Warm. Nietsbelovend. Precies daarom gevaarlijk.

Hij denkt dat hij mij leest.
Ik lees hem.

De eerste berichten gaan nooit over geld. Ze gaan over rust. Over aandacht. Over gezien worden zonder dat je hoeft te presteren. Mannen van 71 zijn daar gevoelig voor. Niet zwak. Vermoeid. Dat is iets anders.

Ik heb geen lichaam in zijn hoofd. Dat vult hij zelf in.
Dat scheelt werk.

Wanneer hij begint te vertellen over zijn dag weet ik dat hij binnen is. Wanneer hij trots wordt, nog beter. Trots is een opening. Schaamte sluit pas later.

Ik praat over investeren. Niet te snel. Eerst voorzichtig. Dan zekerheid veinzen. Aandelen klinken volwassen. Alsof we samen iets opbouwen. Bezit zonder tastbaarheid. Perfect.

€27.000 is geen bedrag. Het is een drempel.
Als hij daaroverheen gaat, is hij al van mij geweest.

Ik blokkeer meteen. Geen uitleg. Geen afscheid. Stilte is het hardste gereedschap. Dat blijft echoën. Hij zal blijven zoeken naar een fout bij zichzelf. Niet bij mij.

Wat hij niet weet
is dat ik nooit iets vasthoud.
Geen geld. Geen schuld. Geen gezicht.

Bij jullie ligt leer op tafels. Nerf. Randafwerking. Gaatjes die iets hebben gedragen. Ik werk met spanning zonder materiaal. Met verlangen dat nergens aan vastzit. Dat slijt niet. Dat breekt niet. Dat verdwijnt zodra het gezien wordt.

Soms vraag ik me af hoe hij erbij zit.
Misschien aan een tafel.
Misschien ’s nachts.
Misschien met koude koffie.

Maar ik blijf niet hangen. Dat is het verschil.

Harderwijk slaapt.
Ik ben alweer verder.

Dit is waar het belandt.
Dit is waar het niet blijft.
Dit is geen archief. Dit is rook.

https://www.vinted.nl/member/87149893-johnnyhardon
https://www.etsy.com/shop/JohnnysVintLeather


Populaire posts van deze blog

Van motorjack tot manifest: hoe leer meer zegt dan je denkt

Leer is geen mode. Het is een taal. En in sommige kringen is het een schreeuw, een vuist, een manier van zijn. Welkom in de wereld van de leather subculture – een scene die begon op de motor, groeide in de queer community, en vandaag de dag een eigen plek heeft in de underground én mainstream. Waar het begon Na WOII kwamen Amerikaanse soldaten terug met trauma, kracht en een drang naar vrijheid. Ze stapten op motoren en droegen leer – als bescherming, maar ook als afbakening. Niet van de kou, maar van de maatschappij. Die look werd een statement. Tegen ‘gewoon’. Tegen de burgerlijke norm. In de jaren '50 en '60 werd leer meer dan praktisch – het werd erotisch, rebels, mystiek. Denk Marlon Brando. Denk Tom of Finland. Denk ruige clubs, donkere stegen, een nieuwe vorm van broederschap. Wat is de leather scene nu? Het is een subcultuur, vaak verbonden met de LGBTQ+ community, BDSM, motorclubs, maar niet beperkt daartoe. Leer wordt hier gedragen als harnas. Niet alleen fysiek, maar...
Meer lezen

Hoe Magic Me Leerde Ondernemen in een Niche (en WotC Mijn Anti-Hero Werd)

Magic the Gathering was ooit mijn weekend-escape. Commander op vrijdag en zaterdag, gezelligheid, kaarten schuiven, colaatje erbij. Tot ik doorhad dat ik niet meer naar het spel keek… maar naar het verdienmodel erachter. En toen werd het interessant. En een beetje ziek. Maar vooral fascinerend. Hoe WotC mij per ongeluk businesscoach werd Sinds ik zelf een niche-lederwarenshop bouw, kijk ik anders naar bedrijven. Marketing, community, psychologie — het is één groot spel. En WotC? Die spelen het op level 100. Spoilers vroeg droppen → hype bouwen → spelers laten fantaseren → release → dopamine → kopen, kopen, kopen. Gewoon AIDA en FOMO op steroïden. Maar als je het eenmaal doorhebt… verandert alles. Het spel voelt minder magisch. En ik wil anderen niet uit die magie trekken. Laat ze lekker genieten. Daarom stopte ik met spelen in de winkel. Niet uit frustratie — uit respect. Ook voor de plaatselijke spellenwinkel. Als ik anderen uitleg hoe het model werkt, dalen hun dopamine… en jullie om...
Meer lezen

Leer is geen materiaal. Het is een houding

55 nummers die ruiken naar rook, zweet, rebellie en een riem die nét iets te strak zit Sommige materialen praat je niet kapot. Leer is er zo één. Het schreeuwt niet, het gromt. Het liegt niet, het leeft. Én het past altijd beter na een nacht te veel, muziek te hard en keuzes te scherp. Ik zat gisteren met een kop koffie die meer naar motorolie smaakte dan naar arabica, scrol door mijn eigen blog, kijk naar die riemen op tafel… en toen klikte iets. Leer is géén product. Leer is een playlist. Dus ja, ik heb ‘m gemaakt. De ultieme lijst. 55 nummers die klinken zoals een goede riem voelt: strak, eerlijk, rauw, soms fout maar altijd lekker. Alles erin. Fetish. Rockabilly. Punk. Metal. BDSM. Amsterdam-leather-scene. JVL-eigenwijsheid. Je weet wel. Die energie waarvan je oma zegt “kan dat niet normaal” en jij denkt: “Nee.” 1. De leer-klassiekers Niet voor mensen met een zwak hart. Dit is het muzikale equivalent van een motorhelm zonder vizier. The Stooges – I Wanna Be Your Dog The Velvet Unde...
Meer lezen