Kijken is niet hetzelfde als zien

Er is een verschil tussen kijken en zien.
Kijken is wat je doet als je iets registreert. Zien is wat er gebeurt als je hoofd er meteen een verhaal bij verzint.

In de kerk kijken mensen nauwelijks. Ze zien vooral wat ze denken te moeten zien.
Netheid. Orde. Gepastheid.
Totdat er iets binnenkomt dat niet netjes in dat rekje past. Leer. Glans. Gewicht.

Dan gaat het niet meer over kleding.
Dan gaat het over controle.

Wat me opvalt, keer op keer, is hoe snel iets onschuldigs moreel wordt gemaakt.
Een jas wordt een signaal.
Een rok wordt een probleem.
Niet omdat het object iets doet, maar omdat het iets losmaakt.

En dat losmaken is eng.
Want dan moet je erkennen dat je innerlijke wereld niet altijd meeloopt met je overtuigingen.

Ik heb genoeg uren achter een werkbank gestaan om dit te herkennen.
Je kunt leer dwingen. Hard trekken. Forceren.
Dan scheurt het. Altijd.
Of je kunt het lezen. Meegeven. Weten waar je snijdt en waar niet.

Zo werkt een mens ook.

Obsessie is geen vijand die je neerlegt.
Het is een systeem dat ooit is gebouwd om je te beschermen, en daarna is blijven hangen.
Te lang. Te scherp afgesteld.

In religieuze contexten wordt dat vaak verward met schuld.
Met strijd. Met “je moet hier iets mee”.
Maar sommige dingen los je niet op door harder te willen.

Ik heb klanten gehad die hun riem kwamen halen met het idee dat hij iets ging fixen.
Steviger staan. Meer grip. Meer richting.
Dat doet leer niet. Dat doet de drager. Leer ondersteunt hooguit.

Misschien is dat wat hier ook speelt.
Je verwacht dat de omgeving jouw binnenwereld stabiel houdt.
Maar stabiliteit komt niet van buiten. Nooit gedaan ook.

Leer in de kerk is geen provocatie.
Het is een reminder dat het leven niet netjes stopt bij de deur.

En misschien is volwassen geloof, of volwassen leven überhaupt, wel dit:
Dat je kunt blijven zitten.
Niet wegkijken. Niet projecteren.
En zeggen: dit gebeurt in mij, maar het hoeft mij niet te sturen.

Ik maak dingen van leer omdat het me leert om niet te liegen.
Niet tegen het materiaal. Niet tegen mezelf.

Johnny’s Vintage & Leathers. Harderwijk.
Geen antwoorden op bestelling. Wel genoeg ervaring om te weten:
Wat je durft te dragen, hoef je niet te bestrijden.

Meer werk, meer verhalen:
• https://www.vinted.nl/member/87149893-johnnyhardon
• https://www.etsy.com/shop/JohnnysVintLeather


Populaire posts van deze blog

Van motorjack tot manifest: hoe leer meer zegt dan je denkt

Leer is geen mode. Het is een taal. En in sommige kringen is het een schreeuw, een vuist, een manier van zijn. Welkom in de wereld van de leather subculture – een scene die begon op de motor, groeide in de queer community, en vandaag de dag een eigen plek heeft in de underground én mainstream. Waar het begon Na WOII kwamen Amerikaanse soldaten terug met trauma, kracht en een drang naar vrijheid. Ze stapten op motoren en droegen leer – als bescherming, maar ook als afbakening. Niet van de kou, maar van de maatschappij. Die look werd een statement. Tegen ‘gewoon’. Tegen de burgerlijke norm. In de jaren '50 en '60 werd leer meer dan praktisch – het werd erotisch, rebels, mystiek. Denk Marlon Brando. Denk Tom of Finland. Denk ruige clubs, donkere stegen, een nieuwe vorm van broederschap. Wat is de leather scene nu? Het is een subcultuur, vaak verbonden met de LGBTQ+ community, BDSM, motorclubs, maar niet beperkt daartoe. Leer wordt hier gedragen als harnas. Niet alleen fysiek, maar...
Meer lezen

Hoe Magic Me Leerde Ondernemen in een Niche (en WotC Mijn Anti-Hero Werd)

Magic the Gathering was ooit mijn weekend-escape. Commander op vrijdag en zaterdag, gezelligheid, kaarten schuiven, colaatje erbij. Tot ik doorhad dat ik niet meer naar het spel keek… maar naar het verdienmodel erachter. En toen werd het interessant. En een beetje ziek. Maar vooral fascinerend. Hoe WotC mij per ongeluk businesscoach werd Sinds ik zelf een niche-lederwarenshop bouw, kijk ik anders naar bedrijven. Marketing, community, psychologie — het is één groot spel. En WotC? Die spelen het op level 100. Spoilers vroeg droppen → hype bouwen → spelers laten fantaseren → release → dopamine → kopen, kopen, kopen. Gewoon AIDA en FOMO op steroïden. Maar als je het eenmaal doorhebt… verandert alles. Het spel voelt minder magisch. En ik wil anderen niet uit die magie trekken. Laat ze lekker genieten. Daarom stopte ik met spelen in de winkel. Niet uit frustratie — uit respect. Ook voor de plaatselijke spellenwinkel. Als ik anderen uitleg hoe het model werkt, dalen hun dopamine… en jullie om...
Meer lezen

Leer is geen materiaal. Het is een houding

55 nummers die ruiken naar rook, zweet, rebellie en een riem die nét iets te strak zit Sommige materialen praat je niet kapot. Leer is er zo één. Het schreeuwt niet, het gromt. Het liegt niet, het leeft. Én het past altijd beter na een nacht te veel, muziek te hard en keuzes te scherp. Ik zat gisteren met een kop koffie die meer naar motorolie smaakte dan naar arabica, scrol door mijn eigen blog, kijk naar die riemen op tafel… en toen klikte iets. Leer is géén product. Leer is een playlist. Dus ja, ik heb ‘m gemaakt. De ultieme lijst. 55 nummers die klinken zoals een goede riem voelt: strak, eerlijk, rauw, soms fout maar altijd lekker. Alles erin. Fetish. Rockabilly. Punk. Metal. BDSM. Amsterdam-leather-scene. JVL-eigenwijsheid. Je weet wel. Die energie waarvan je oma zegt “kan dat niet normaal” en jij denkt: “Nee.” 1. De leer-klassiekers Niet voor mensen met een zwak hart. Dit is het muzikale equivalent van een motorhelm zonder vizier. The Stooges – I Wanna Be Your Dog The Velvet Unde...
Meer lezen