Leer liegt niet (je hoofd soms wel)

Ze noemen het een obsessie. Alsof het een los ding is. Iets wat je “hebt”. Alsof je een tas draagt die je ook weer kunt neerzetten. Maar zo werkt het niet. Obsessies zijn geen spullen. Het zijn patronen. Slijtplekken in je hoofd. Net als leer trouwens. Hoe vaker je erlangs schuurt, hoe zichtbaarder het wordt.

Ik lees zo’n Refoweb-vraag en denk niet: dit gaat over leer. Dit gaat over kijken. Over zien en meteen betekenis geven. Over een brein dat geen pauzeknop heeft. Over zondagochtend waar alles stil moet zijn, maar vanbinnen juist alles hard praat.

De kerk zit vol mensen die geleerd hebben om niets te zeggen. Om alles netjes binnen te houden. Verlangen, afkeer, nieuwsgierigheid, afleiding. Alles onder een dikke laag fatsoen. En dan is daar leer. Huid. Glans. Strak. Onmiskenbaar fysiek. Dat botst. Niet met God. Met het decor.

Leer is eerlijk spul. Het doet niet alsof het iets anders is. Het ruikt. Het kraakt. Het leeft. En precies daarom is het zo’n spiegel. Het laat zien waar je ogen blijven hangen. Waar je gedachten een extra rondje maken. Waar je jezelf ineens tegenkomt.

Wat mij altijd opvalt in die discussies is hoe snel de verantwoordelijkheid wordt verlegd. “Ik begrijp niet dat echte christenen dit dragen.” Alsof de wereld zich moet aanpassen aan jouw binnenwereld. Alsof kleding moreel rekenschap moet afleggen aan andermans triggers. Zo werkt het leven niet. Zo werkt handel niet. Zo werkt leer niet.

Ik werk met leer. Dagelijks. Niet symbolisch, gewoon letterlijk. Snijden, meten, gaatjes zetten. Riemen inkorten voor mannen die geen zin hebben in gedoe. Klanten die zeggen: hij moet gewoon goed zitten. Niet sexy. Niet spannend. Gewoon degelijk. En soms ook klanten die precies weten wat ze zoeken, maar dat liever niet hardop zeggen.

Beiden bestaan. Vaak in dezelfde persoon.

Het probleem is niet leer. Het probleem is dat we nooit geleerd hebben om met prikkels om te gaan zonder ze meteen te demoniseren of te verheerlijken. Alles wordt óf zonde óf fetish. Er zit niks tussen. Terwijl daar juist het volwassen gebied ligt. Dat saaie, stabiele midden waar je kunt zeggen: ik voel dit, en ik doe er nu niets mee.

Dat is geen zwakte. Dat is vakmanschap. Innerlijk leerbewerken.

Leer wordt pas gevaarlijk als je doet alsof het magisch is. Als je denkt dat een rok, een jas of een riem macht over je heeft. Dan geef je iets externs het stuur. Terwijl het stuur gewoon in jouw handen ligt. Trillende handen misschien. Maar nog steeds jouw handen.

Ik verkoop vintage leather gear vanuit Harderwijk. Geen groot verhaal. Geen reddingsboodschap. Gewoon spullen met geschiedenis. Europese huiden. Draagsporen. Eerlijk gebruik. Voor mensen die snappen dat dingen iets met je kunnen doen zonder dat je er meteen aan onderdoor hoeft te gaan.

Misschien is dat wel de kern: volwassen worden in wat je voelt. Niet wegduwen. Niet opblazen. Gewoon dragen. Zoals leer gedragen wordt. Met tijd, met aandacht, met onderhoud.

En als je kijkt, kijk dan bewust. Niet stiekem. Niet met schaamte. Niet met veroordeling. Kijk zoals een maker kijkt. Wat is het. Hoe is het gemaakt. Waarom raakt het iets in mij. En dan: door.

De wereld is vol leer. In kerken, op straat, online. Dat gaat niet veranderen. Jij kunt wel veranderen hoe je ermee omgaat. Dat is geen verraad aan je geloof. Dat is verantwoordelijkheid nemen voor je binnenwereld.

En geloof me: leer respecteert dat. Altijd.

CTA
• https://www.vinted.nl/member/87149893-johnnyhardon
• https://www.etsy.com/shop/JohnnysVintLeather


Populaire posts van deze blog

Van motorjack tot manifest: hoe leer meer zegt dan je denkt

Leer is geen mode. Het is een taal. En in sommige kringen is het een schreeuw, een vuist, een manier van zijn. Welkom in de wereld van de leather subculture – een scene die begon op de motor, groeide in de queer community, en vandaag de dag een eigen plek heeft in de underground én mainstream. Waar het begon Na WOII kwamen Amerikaanse soldaten terug met trauma, kracht en een drang naar vrijheid. Ze stapten op motoren en droegen leer – als bescherming, maar ook als afbakening. Niet van de kou, maar van de maatschappij. Die look werd een statement. Tegen ‘gewoon’. Tegen de burgerlijke norm. In de jaren '50 en '60 werd leer meer dan praktisch – het werd erotisch, rebels, mystiek. Denk Marlon Brando. Denk Tom of Finland. Denk ruige clubs, donkere stegen, een nieuwe vorm van broederschap. Wat is de leather scene nu? Het is een subcultuur, vaak verbonden met de LGBTQ+ community, BDSM, motorclubs, maar niet beperkt daartoe. Leer wordt hier gedragen als harnas. Niet alleen fysiek, maar...
Meer lezen

Hoe Magic Me Leerde Ondernemen in een Niche (en WotC Mijn Anti-Hero Werd)

Magic the Gathering was ooit mijn weekend-escape. Commander op vrijdag en zaterdag, gezelligheid, kaarten schuiven, colaatje erbij. Tot ik doorhad dat ik niet meer naar het spel keek… maar naar het verdienmodel erachter. En toen werd het interessant. En een beetje ziek. Maar vooral fascinerend. Hoe WotC mij per ongeluk businesscoach werd Sinds ik zelf een niche-lederwarenshop bouw, kijk ik anders naar bedrijven. Marketing, community, psychologie — het is één groot spel. En WotC? Die spelen het op level 100. Spoilers vroeg droppen → hype bouwen → spelers laten fantaseren → release → dopamine → kopen, kopen, kopen. Gewoon AIDA en FOMO op steroïden. Maar als je het eenmaal doorhebt… verandert alles. Het spel voelt minder magisch. En ik wil anderen niet uit die magie trekken. Laat ze lekker genieten. Daarom stopte ik met spelen in de winkel. Niet uit frustratie — uit respect. Ook voor de plaatselijke spellenwinkel. Als ik anderen uitleg hoe het model werkt, dalen hun dopamine… en jullie om...
Meer lezen

Leer is geen materiaal. Het is een houding

55 nummers die ruiken naar rook, zweet, rebellie en een riem die nét iets te strak zit Sommige materialen praat je niet kapot. Leer is er zo één. Het schreeuwt niet, het gromt. Het liegt niet, het leeft. Én het past altijd beter na een nacht te veel, muziek te hard en keuzes te scherp. Ik zat gisteren met een kop koffie die meer naar motorolie smaakte dan naar arabica, scrol door mijn eigen blog, kijk naar die riemen op tafel… en toen klikte iets. Leer is géén product. Leer is een playlist. Dus ja, ik heb ‘m gemaakt. De ultieme lijst. 55 nummers die klinken zoals een goede riem voelt: strak, eerlijk, rauw, soms fout maar altijd lekker. Alles erin. Fetish. Rockabilly. Punk. Metal. BDSM. Amsterdam-leather-scene. JVL-eigenwijsheid. Je weet wel. Die energie waarvan je oma zegt “kan dat niet normaal” en jij denkt: “Nee.” 1. De leer-klassiekers Niet voor mensen met een zwak hart. Dit is het muzikale equivalent van een motorhelm zonder vizier. The Stooges – I Wanna Be Your Dog The Velvet Unde...
Meer lezen